6th Stage Of Grief Novels & Stories

Nang makitang nakaupo pa rin ito sa sofa habang hindi kumikibo, nagdilim ang tingin niya at umalis na si Carter. Para naman kay Shirley, hindi siya sigurado kung ang emosyon niya ang nagpagana sa lason. Iniisip niya noong una na nasasaktan lang siya dahil sa sinabi ni Carter, ngunit ngayon, habang lumalala ang sakit sa loob niya, sigurado siyang umeepekto na ang lason. Ito ang third stage. Ang sagad sa buto at malamig na sakit ay nagpagulo sa kanyang paghinga at tibok ng puso.

Nahawakan ko kasi ang basang panyo. So bakit mainit ang luha niya? Naguguluhan ako. Hindi ko maipaliwanag. Iba ba ang multo sa kaluluwa? Hindi ba't parehas lang iyon? Doon ako nagka-urge na tulungan siya. Baka kailangan niya talaga ng second chance. "Isulat mo ito, mayroong 5 stages of moving on. Una, Denial, second anger, third bargaining, fourth, depression and last phase ay acceptance. Sabihin mo 'yan sa teacher mo ha."

To be free… and to finally feel that someone is not controlling me. “But I’m just 25, dad…” paos kong sabi habang tinitignan ang papalayo nilang bulto. I let out a harsh breath and urged myself to calm down. God knows how much I want to be excluded from this narrative, but I just couldn’t leave it behind. “It’s okay, Celestia. It’s okay…” But I can’t. Unti-unti akong napadausdos sa sahig. Not minding those shards from the broken vase awhile ago. I let myself drown in my own grief. Nag-uunahang kumawala ang mga butil ng luha sa mga mata ko.

“Please… just stop…” Pero hindi tumigil. Hindi nagbago. Feeling ko anumang oras, titigil ang tibok ng puso ko dahil sa sobrang sakit. Yung tipong hindi heartbreak lang, kung hindi grief. Yung loss na hindi mo alam kung paano mabubuo ulit. Yung sakit na hindi lang sa puso, kundi sa buong pagkatao. At habang gumuguho ako sa sahig, yakap-yakap ang sarili kong dibdib… doon ko na-realize:

Sigurado na mahihirapan siya na patahanin ito at mabubulabog ang lahat ng nandito. Umupo siya sa harapan nito ay minasahe ang binti nito. Nagsisimula ng sirain ng mga gamot ang good cells ng katawan ng kuya niya. Hindi na ito makatayo ngayon kaya naman natatakot siya na baka matulad ito sa iba na kasabayan nila na hindi na nakakatayo ngayon. Alam niya na darating talaga na mangyayari iyon. Pero pinagdarasal niya na wag naman sana. Lahat kasi ng nakasabayan nila na nasa umabot sa gano’n stage ay wala na ngayon. “I love you, kuya.” “M-mahal ka din ni Jhake, ate!” Masayang sagot nito:

MOVING ON was harder when you were still in the denial stage. When you learn to accept things the way they should be, it would be easier and less painful. She couldn’t say that she totally moved on, but she’s getting there. Kaunting-kaunti na lang ay mawawala na ang pagmamahal na mayroon siya para kay Nick, matitira na lang ang galit para rito. He was the reason why she almost lost her babies, she would never forgive him for that.

Maaari niyang maabot ang Sixth Stage, ang Seventh Stage at maging ang Eight Stage. Nagtiwala si James. Sinimulan niyang ilagay ang lahat ng kanyang pagtuon sa pagsipsip at pagpino. Kahit na ang kanyang katawan ay patuloy na masisira sa panahon ng proseso ng pagpino, kakayanin niya ang anumang bagay hangga't hindi siya mamamatay. Ang pamamaraan ng paglilinang ni James ay hindi nakapagsalita sa mga tao sa espasyong ito.

Sometime fours years ago. "We undergo the five stages of grief when we face loss and each person's recovery varies because we have different coping mechanisms. In your wife's case, she faced successive traumas. Before the time she has to reach the fifth stage which is acceptance, another significant trauma happened and another. She had been abused against her will by the time she was pregnant by her family, she was raped, she also carried the burden of what her family did to you and she lost your baby. For a young girl like her, that is too much to handle. All of those shadowed her with worthlessness, self-guilt, shame, hopelessness, helplessness that made her battle within herself. All of t

It's heartbreaking to see her like this, to witness the hollow look in her eyes and the heaviness that weighs down her every movement. She is grieving in a way that feels unreachable. She has withdrawn into herself, seeking solace in solitude as she grapples with the unimaginable pain of losing not just one, but two children. Her grief is a silent storm raging within her, unseen yet deeply felt by all who know her. She pushes us away, erecting barriers between herself and the world as if she believes that bearing this burden alone is the only way to navigate through the darkness that threatens to consume her.

Pakiramdam ko ng mga oras na iyon ay may napakalaking bato ang bumagsak mula sa aking ulo. Stage four? Hindi stage one at two? Ibig lang sabihin nun ay ganun na ito kalala. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko ng mga oras na iyon. Parang namanhid ang buong katawan ko. Huminga ng malalim ang doktor. “Pasensya ka na pero… wala ng gamot ang sakit mo at—-” tumingin siya sa aking mga mata na puno ng awa. “Maybe you only have 6 months to live.” dagdag nitong sabi sa kaniya na halos ikadurog ng mundo ko.