6th Stage Of Grief นิยาย & เรื่องราว

he choked, staring at the mess like it personally betrayed him. “Then congrats,” I said, deadpan. Habang umiikot ang paningin, “Now it’s vintage, distressed, and emotionally scarred. Trendy.” Si Cam na nakita ang mga pangyayare, screaming internally. Ako habang hindi makatayo ng diretso at nahihilo ay already fixing my lipstick in my phone camera. While he is going through all five stages of grief while looking at his shirt and the drunk girl in front of her.

“Wow! Congrats!” “Sabi ko naman sayo eh, akong bahala. Huwag mo ng isipin ang operation mo at hintayin mo lang ang pag yaman natin!” First year high school si Zia noong namatay ang kanilang magulang at grade six naman si Zach. Hindi naging maganda ang trato sa kanila ng kanilang kamag-anak kaya maagang namulat ang magkapatid sa mapait na mundo. Buti na lamang ay hindi naging pabigat at pasaway si Zach sa kaniyang ate kahit kailan, natanggap siya sa unibersidad na gusto niya gamit ang sariling sikap kapalit ang hindi inaasahang sakit, Cancer Stage 2 bago matapos ang taon.

Ang mga mata niya ay matalim ngunit puno ng lalim. Ang bawat ngiti ay hindi na inosente, kundi taktikal. At sa bawat tibok ng kanyang puso, naroon ang tinig ng nakaraan: They took your life once. Don’t ever let them take it again. Lumapit siya sa desk, binuksan ang kanyang notebook, at muling nagsulat: Phase Six: Make him choose. “When the truth begins to burn, let him feel the fire of betrayal you once carried.”

Sigurado na mahihirapan siya na patahanin ito at mabubulabog ang lahat ng nandito. Umupo siya sa harapan nito ay minasahe ang binti nito. Nagsisimula ng sirain ng mga gamot ang good cells ng katawan ng kuya niya. Hindi na ito makatayo ngayon kaya naman natatakot siya na baka matulad ito sa iba na kasabayan nila na hindi na nakakatayo ngayon. Alam niya na darating talaga na mangyayari iyon. Pero pinagdarasal niya na wag naman sana. Lahat kasi ng nakasabayan nila na nasa umabot sa gano’n stage ay wala na ngayon. “I love you, kuya.”

Kung hindi dahil sa akin hindi sana siya nagkagano'n. I'm such a badluck and a burden. Now I understand why my name was made like this. Agony will be always my twin for life that brought grief within me. Mas mabuti na sigurong mag-isa nalang ako habang buhay para walang madamay sa kamalasan ko. If staying away from them means saving their lives from misfortune, then It'll be blissful grief. Being alone will serve as my blissful grief.

"Cancer has spread to his body-sa mga organs niya. B-Bilang doctor niya, gusto ko siyang gumaling. Aalis na ako, nasa room 106 siya. Take care, always to the both of you." Huling saad nito bago kami naiwang dalawa ni Chase. Tiningala ko siya at nakitang nakatingin ito saakin, ang mga mata niya ay malamlam at alam kong ganun din ang nakikita niya sa mga mata ko. "Promise me, no more crying." malambing na saad nito sa akin. Yumuko ako at tumango. Stage 4. Yun na ang pinakamalala, halos hindi na masasabi kong gagaling ba siya o hindi, alam ko na sa ganitong sitwasyon, himala na ang kailangan.

tanging nasabi ko nalang dahil sobrang hinang hina ako at wala ng lakas para makapagsalita pa. "When I lost you and my child, I felt as if the world ended. Time stopped for me and nothing else mattered. The grief of losing my babies made me feel so lost. Iwondered if dying was a better alternative to enduring the rest of my days without you and my child to keep me alive.The process of losing someone does not happen all at once. It comes in bits and pieces, creeping up on you slowly but surely. It’s only when the gaping hole of loss overwhelms you that you fully comprehend the devastating permanence of losing someone to the hands of death.." hindi ako nagsalita at dapat pakinggan ko ang lahat

mataray kong tanong. Nginisihan niya ako at umilang ilang. "Nasa in denial stage ka pa." "Anong nasa in denial stage?" "Kapag nagka gusto ka sa isang tao? Tinatanggi mo sa sarili mo, diba?" Tumaas baba ang kilay niya na parang sinasabi niya sa akin na tama siya. Kumunot naman ang noo ko, ayokong mag asawa pero hindi ko pinipigilan ang sarili kong mag kagusto.

Chapter 68 Grieve THREE days have passed since I have a miscarriage. Tatlong araw na rin akong namamalagi sa loob ng hospital upang paghilomin ang sugat sa aking operation. I feel I am slowly gaining my energy. I already moved on from the pain of my physical wounds, but the wound of losing my child- nandoon pa rin. Patuloy pa rin nagdadalamhati ang puso ko sa pagkawala ng anak ko.

dagdag pa niya at muling lumingon sa akin na nakangiti. “Yes, she is worth it.” “What I am here is because I have to tell you something about her condition. After this miscarriage, she will dwell on these stages. She should survive on her emotions at importanteng may tao siyang masasandigan. Women may experience a roller coaster of emotions such as numbness, disbelief, anger, guilt, sadness, depression, and difficulty concentrating. Habang nagbubuntis ba siya masyado ba siyang emosyonal? Paano kapag nagising na siya ngayon at malalamang wala na ang kanyang baby? She needs a person to lean on right now. She can experience these symptoms; fatigue, trouble sleeping, difficulty concentrating, lo