Habang iniisip ko ang mga soundtracks na nakakaapekto sa tema ng pagluluksa, agad na pumapasok sa isip ko ang 'Your Lie in April'. Ang OST ng anime na ito ay napaka-emosyonal at puno ng damdamin. Sukat na ang mga piyesang naisin kong pakinggan kapag ako'y nag-iisa. Ang mga piyesa ni Masaru Yokoyama ay tila nagbibigay buhay sa mga alaala na nag-uumapaw sa sakit ng pagkawala. Isa sa mga paborito kong track mula rito ay ang 'Kirameki', na talagang nakakapang higpit sa dibdib. Ipinapahayag nito ang sakit ng pag-ibig na nawala at ang mga pagkakataong hindi na maibabalik. Sa tuwing pinapakinggan ko ito, bumabalik ako sa mga alaala ng mga mahal sa buhay na nawala, ngunit sa cuddly na pakiramdam na kahit paano, dala ko pa rin sila sa aking puso.
May mga soundtracks na talagang nag-iiwan ng marka sa ating puso, at hindi ko maiwasang banggitin ang 'The Last of Us'. Ang tema ng pagluluksa at materyal na pagkawala ay nagpapalutang ng lalim sa buong laro, at habang nakikinig ako sa mga kanta, tila naramdaman ko ang tinig ng bawat tauhan. Ang 'All Gone (Aftermath)' ay isa sa mga pinaka-maimpluwensyang piyesa mula rito. Kapag naririnig ko ito, isang pakiramdam ng lungkot ang bumabalot sa akin; nadarama ko ang hirap ng mga pag-papayapa sa mga alaala na pumapaligid sa akin, lalo na kung may nakasama akong mga mahal sa buhay.
Sa mundo ng musika ng film, tiyak na hindi ko maikakaila ang 'Requiem for a Dream'. Ang score mula kay Clint Mansell ay puno ng kapangyarihan; ang mga nota nito ay nagsisilbing alon ng damdamin ng takot, kalungkutan, at pag-asa. Madalas kong naririnig ang 'Lux Aeterna' sa mga trailers, lalo na kapag may mga eksena na may malalim na tema. Ang mga soundscapes na ito ay eksaktong kasangga sa mga damdamin ng pagluluksa, na tila bagang pinapakita na lahat tayo ay nagdadala ng mga pasanin ng ating nakaraan.
Kadalasan, mayroon tayong mga kanta na nagiging soundtrack ng ating mga buhay. Para sa akin, ang 'Tears in Heaven' ni Eric Clapton ay may kahalagahan. Ipinanganak ako sa isang pamilya na may mga hamon, ngunit ang kanta ay nagturo sa akin ng mga aral ukol sa tuluy-tuloy na pag-asa sa kabila ng sakit. Kilalang kilala ito bilang isang pag-alala sa mga mahal sa buhay, at tuwing pinapakinggan ko ito, napapaalalahanan ako na kahit gaano pa man kasama at masakit ang mga alaala, hindi sila mawawala, at ang pag-alala sa kanila ay isang paraan ng pagdiriwang sa kanilang buhay.
Huli na, naiisip ko rin ang tungkol sa mga soundtracks mula sa mga pelikula ni Studio Ghibli, partikular ang 'Spirited Away' at 'My Neighbor Totoro'. Kapag nakikinig ako sa 'One Summer's Day', hindi maikakaila ang tema ng paglikha ng mga alaala at pagpunta sa mga bagong karanasan, gayunpaman pinapahayag din ang nararamdamang lungkot kapag may mga naiwang mga alaala. Sinasalamin nito ang mundong puno ng koneksyon, mga pangarap, at pagluluksa sa mga bagay na hindi na natin kayang hawakan. Kapag pinapakinggan ko ito, tila bumabalik ako sa mga alaala ng aking pagkabata, isang paalala na kahit sa likod ng kalungkutan, may mga magagandang alaala na nagdadala sa atin sa mas maliwanag na bukas.