6th Stage Of Grief Novels & Stories

“Ang galing no? Parang kahapon lang ang lahat pero kay tagal ng proseso ng paghilom.” Humigop siya ng tsaa. Napatingin ako sa mga rosas ng hardin. They say there are five stages of grief: denial, anger, bargaining, depression and acceptance. Ang huling salita, hindi ko na lamang namamalayan na natanggap ko na ang lahat. Hindi naging madali na pagdaanan ang bawat proseso na ito. Kada isang proseso ay humihiling ka sa Diyos na tapusin na ang sakit. Sapagkat kahit humihinga ka at tila namayapa na rin ang iyong isip at kaluluwa.

Dahil sa oras na sinusumpong ako ng sakit ay hindi ito agad nawawala, gaya ng nakaraan na iilang segundo ko lang mararamdam. And then there was stage four. Stage four is knowing. Knowing your body is no longer yours. Knowing time is no longer promised. Knowing every breath is something you subconsciously count. It’s waking up and wondering if this is the day your hands will shake too much. If your legs will give out. If your smile will finally crack. It’s choosing silence over honesty.. because love makes you selfish in strange ways. I tell myself I’m protecting her. That Arielle doesn’t need to see me like this.

Madalas akong hingalin at mahilo. I wiped my tears and looked up. Ang swerte ko nga at buhay pa ako hanggang ngayon. Ilang buwan na akong hindi nagpapacheck up dahil natatakot na ako sa posibleng resulta. Pero parang mali yata na hindi ako nagpapacheck up. From stage 1 to stage 4. Lumala sa pagiging pabaya ko. Gusto ko na lang i-enjoy ang buhay ko kasi alam ko anytime mawawala na ako.

Kaya mahalaga ang matalinong pagpili kung sino ang mga taong nasa paligid mo. Para yong canser sa atay, stage 4 na pala bago mo mamalayan. At yon ang nakikita ko kay Jared. Ang isip niya, parang nagdaraan sa shared psychosis. Niyayakap niya ang mundong meron ako at handa nang itapon ang magandang bukas na naghihintay sa kanya. At hindi ako ganid para angkinin siya nang buong-buo.

Ako na lang talaga ang mahihiya at iiwas dahil ramdam ko na iba ako. Naramdaman ko ang paghalik ni Weston sa ulo ko habang nakayakap siya sa likod ko. Magkahawak din ang mga kamay namin. Ilang araw na rin siyang tahimik, hindi umiiyak. Ayoko naman siyang utusan na umiyak dahil alam kong nasa grieving stage pa siya. Madaling araw na at bilang na lang sa daliri ang tao ngayon dito. Halos hindi na rin kami mapaghiwalay dahil ayaw ko naman siyang iwanan. Hinahanap niya rin ako agad kapag mawala lang ako saglit sa tabi niya. Ilang araw na rin siyang hindi pumapasok at bumibisita lang dito sila Isandro.

tanong ni Mark. Pinakalma ng doktor ang kanyang sarili. "Ang pasyente ay dumaranas ng late stage gastric cancer. Natanggap namin ang mga record mula sa kanyang dating ospital, kaya mayroon kaming rough idea ng kanyang kondisyon. Ito ay isang inaasahang flare up mula sa kanyang disease... Wala siyang maraming oras. Na-stabilize namin ang kanyang kondisyon ngayon, ngunit ito ay pansamantala lamang. Hindi ko inirerekumenda na umalis siya sa ospital. Mas madali para sa atin na iligtas siya kung mananatili siya rito. Gaano man ito katagal… Ilang araw na lamang ang meron siya. Wala tayong magagawa. Mas mabuti kung ihanda niyo na ang ang funeral procedures. Ginawa namin ang aming makakaya.”

"Palabasin niyo ako dito!" hinampas ko ng hinampas ang pinto. Wala nang lumalabas na luha sa mga mata ko. Pagod na ako at hindi pa rin maalis ang pait at galit sa puso ko. Paano nila nagawa ito sa sarili nilang anak? Grief does not lessen over time, it just gets more familiar. I learned to live with the constant dull ache and a sadness so profound that I cannot give it a name.

“W-what do you mean by that?” “Well most patients follow a general pattern of recovery after a severe brain injury, and this pattern is divided into stages. Malia is still on the first stage which is call Unresponsiveness stage. Random movement of the arms and legs for no reason is called Generalized Response.” “Sandali lang, Dok. Hindi ko pa rin kasi nauunawaan, ano ba itong generalized response na sinasabi mo?”

Kaya hanggang ngayon, hindi namin magawang mag-move on. Unfair, isn’t it? They loved us with everything they had, held us so tightly it felt like we’d never be let go—and yet, in the end, they left us hanging. I can’t bring myself to feel anger; it’s not rage that lingers in me… only sadness. A heavy, gnawing sorrow that refuses to fade. I’m still grieving, still learning how to breathe in a world without her.

Kakayanin niyang labanan ang isa sa mga toro, ngunit paano ang natitira sa dalawa? "Nasa early stage ka pa lang ng innate level. Siguro nga nasa middle stage na ako, pero isa lang ang mapipigilan nating dalawa. Kahit na mapabagsak natin ang dalawa, may isa pa ring matitira!" Pagkatapos noon ay lumingon siya sa sakit. Ang mga tagapagsilbi na nasa aquired level ay nakatingin lahat sa kanila, puno ng pag-asa ang kanilang mga mata.