99 Days Novels & Stories

“Mr. Montenegro… ito po ang report ni Ms. Pineda.” Humakbang pasulong si Hunter. Yumuko. Tumingin doon at natigilan. “…120 days…” paos niyang bulong. “That means… three months, right?” Naintindihan niya. Siyempre naintindihan niya. Pero sa unang pagkakataon, nagduda siya. “Why… is it only three months?” Bahagyang umubo ang doktor.“Yes. Gestational age is calculated from the last menstrual cycle, so it’s usually a bit longer than the actual conception time.”

Pero habang pinapakinggan niya ang lahat parang gusto niyang sugurin si Rafael at saktan “Nagbuntis ako,” tuloy ni Krystal. Tumulo ang luha niya. Nahalo sa hangin ng dagat. “Kambal. Dalawa agad. Parusa ba yun? Dalawa agad ang binigay sakin nine months akong nagtago. 9 months akong umiiyak sa CR habang nagsusuka. 9 months akong nagdusa dahil sa kagagawan ng lalaking iyon"

nguniti ang matanda sa kanya. Abalang abala si Harvy sa kanyang ginagawa. Hindi niya pa pwedeng pwersahin ang asawa niya upang tulungan siya. Tumambak ang trabaho nila lalo na at hinintay pa nila ang 9 days ng kamatayan nina Malena.

Nahiga ako sa kama at siniksik muli ang mukha ko sa unan at kumot. But what if… “Tigilan mo, Heaven. Tanginá!” saad ko sa aking sarili, na para bang mapapahinahon ako kapag kinausap ko ang sarili. Kinuha ko ulit ang cellphone ko at nag typed ng message kay Heart. Me: Puso, tanong ko lang. Kapag late ang period mo, yhow many days is normal? Like, from stress? She replied almost instantly. Heart: Hmmm, well, it depends on the person. For me, I’d say 2-3 days late is normal with stress. Why? Are you late, babe?

"Wala ka namang lagnat." Inalis ko ang kamay niya. "Okay lang ako. Kulang lang sa tulog." "Celeste, tungkol sa 90 days..." panimula niya. "Gusto ko lang malaman, pagkatapos nito, sigurado ka na ba talaga? Na wala na tayong chance?"

“Sorry na Attorney, hayaan mo oras na manganak ako kahit araw-arawin mo pa.” “Hindi lang araw-araw...” “Ano gabi-gabi?” “Hindi lang gabi-gabi, Baby, maya't-maya pa...” nakakalokong kindat na ni Gavin sa asawang natawa lang sa kalokohan ng asawa, “Ang tagal kaya ng hihintayin ko. Nine months tapos mga ilang buwan pa para di ka mabinat, kaya hindi sapat sa akin ang araw-araw o gabi-gabi, kundi dapat ay maya't-maya.”

"Kailangan lang natin makuha ang approval ng parents mo?" Si Jordan ay mukhang relaxed. Kinakalkula niya ang mga petsa. Bukas ay Abril 9, 2020. Sa araw na ito tatlong taon na ang nakalilipas, sinimulan ni Jordan ang "live-in son-in-law" na misyon sa pagsasanay na inayos ng kanyang pamilya. Bukas ang araw na natapos ang misyon!

na iyon ay tumagal ng five years… Ngayon, nanuod siya ng movie mag-isa niya, kumain ng bulalo mag-isa niya at talagang nakatanggap pa ng kabaitan mula sa ibang tao; nakapaglarawan siya ng perpektong conclusion ng limang taon. Hatinggabi na at hindi pa rin umuuwi si Noah; ang countdown ay naabot na ang ika-19th na araw.

“I know his name and he knows you and daddy’s name well. He even knows my brothers. He said he is like my guardian angel and I should not be afraid of him. That I—” “No!” agad kong putol na sa sasabihin pa ni France. Hindi ko na mapigilan ang nerbyos ko. Hindi normal ang kinukuwento ng anak ko. “H–how long are you talking with that guy, France? And how… how old is he?” tanong ko kay France bago kinarga siya para ipaupo sa ibabaw ng mesa. I pressed the button of the intercom at inutusan si Krishna na pumasok muna sa office ko at may iuutos ako. France showed her fingers and started counting. “Nine days, Mommy. He is new to the school and we've been friends for nine days. He’s eighteen, he tol