99 Days Novels & Stories

Pinalandas niya ang kanyang kamay sa mukha ko at saka ako hinalikan sa noo. “I promise I won’t forget you. Sana ay hindi ka mawala sa paningin ko araw-araw kahit na makapag-asawa ka na.” “Ako rin, Neil. Pero bakit tayo nag-uusap ng ganito na para bang mawawala na kaagad ako? May 29 days pa ako with you ‘no at hindi lang 29 days, marami pa! ‘Di ba sabi mo ay magiging personal assistant mo ako?”

His breathe a few inches from my ear. "What if sundan na natin si Vin? Let's extend our family. You'll have 9 months not to feel the cramps and pain. No monthly period." He whispered. "Excused me? Gumawa ka ng bata mag-isa." Hindi kaya madaling magbuntis for 9 months. You'll still suffer.

Hindi din ako kumakain ng singkamas dahil hindi ko gusto ang lasa nito, ngunit sarap na sarap ako nito ngayon. Naiintindihan naman ni Lolo at Papa na naglilihi lang ako. Hindi ko din alam kung hanggang kailan matatapos ang cravings ko. Hindi rin masabi ni Lolo kung hanggang kailan iyon tatagal. Pero base sa alam ko noon, aabot ito hanggang limang buwan ngunit iyon na ang pinakamatagal. Ang iba ay hanggang tatlong buwan lang ang cravings at mawawala na kaagad. Malapit na din ang abril at kaarawan ko na sa darating na ikaapat na araw ng abril. Magiging dalawanpu't isang taon gulang na ako.

So, ano pa nga ba ang choice nila kung pinagbabawalan pa rin silang magkita ng mommy ni Rome? Yup, you got it right, nagtanan sila. It’s been a month now – 39 days to be exact, ayon nga kay Rome, mula nang tumakas sila mula sa school at nagpunta kung saan-saan para mag-honeymoon, pero mukhang tapos na ang maliligayang araw nila, pati na rin ang pasensya ni Rome, na ngayon ay nagsisisi at gusto nang umuwi.

Nine months? “Paano kung ayoko nang umuwi?” “I’ll give you this home.” Ngumiti siya nang mapait. Hindi iyon ang gusto niyang marinig, gayunman ay nakuha niya ang sagot na hanap. Hinawakan niya sa pisngi ang lalaki habang nalulungkot na nakatingin dito. Nine months… Nine months na lang ang mayroon siya para hulihin ang damdamin nito.

ANYA ENRIQUEZ POINT OF VIEW MAHIRAP PERO PARA SA ISANG INA NA NAGMAMAHAL SA KANIYANG ANAK AY WALANG HINDI KAKAYANIN. 9 Months. 9 months nang nakikipaglaban si baby Warren sa sakit niya at 9 months na ring nasa panganib ang buhay niya.

"Paano ko paglilihihan? Hindi naman ako buntis!" "Hindi pa?" Tinaasan niya ako ng kilay. Pailalim ang masamang tingin ko sa kanya nang umiling ako. Pinilit kong pigilan ang pamumula ng magkabila kong pisngi dahil sa makahulugan niyang ngisi. "Okay. Tomorrow," he grinned meaningfully. "Starting tomorrow you will not be menstruating for nine months."

"Oh My God! Mag hihintay na ba kami ng nine months, anak?!" Napakunot-noo ako, bakit naman sila maghihintay ng nine months? Ang tagal naman no'n? Ano bang meron sa nine months na 'yan? "Continue," si dad. I smiled. "After that night, nag-iba ang trato niya sa akin. He became sweet and gentle, ni hindi niya po ako pinagtatrabaho, and oh! He even tried to cook breakfast for me but he failed! The egg burnt!" Napatawa kaming tatlo dahil doon.

"Hindi sila deserving for you. At hindi totoong pagmamahal ang nararamdaman mo sa kanila April." Napakunot-noo naman siya. "What the fuck?" "Language." "Sorry. Like hell! Hindi ko sila iiyakan kung hindi ko talaga sila mahal." "Sa pitong relationship na meron ka, ilang taon ang pinakamatagal?" "Taon? Damn! Nine months ang pinakamatagal." "Nine months?" natatawa kong saad hindi para insultuhin siya kundi para ipamukha sa kanya ang punto ko.

Paliwanag ni Mama Ingred. Tahimik lang ako na nakaupo sa aking higaan habang nakasandig ang ulo sa headboard ng kama. Nasa labas ang tingin ko ngunit nakikinig ako sa kanilang usapan. Ninety-two days minus fourteen days. Seventy-eight days left—kung hindi papalarin at hindi magiging matagumpay ang operasyon ko sa ibang bansa. When everything goes wrong, but I keep positive attitude.