19 Days Bl の小説・ストーリー

Kumunot ang noo ko nang makapasok kami sa parking area. “Ginagawa natin dito?” tanong ko. “We have four days, pinapaalam mo sa akin at kila Celene one week kang mawawala. Nagpaalam din ako na ten days akong mawawala para hindi tayo mahalata. Now, we have remaining days and I wanna spend my days with you. You want to know me more, right? This is the chance.”

Mahirap na. Nangunot ang noo ko ng kulang ito. “Bakit 5,000 lang?” ngunot noo kong tanong. “Wala pang 15 days.” ani niya. “Duh! Ang bayad niyo sa panglalait sa akin. At isa pa kahit wala pang 15 days dapat buo pa rin.” “Ang kapal ng mukha!” pa rinig ni higad. Tiningnan ko lang ito with a smirk.

I muttered. Death placed the tea back on the shelf. “You’re down to eighteen days.” My hand went to my wrist. 18. I knew. Of course I knew. Every morning, the number burned itself smaller. “I’m aware,” I said. Nica tugged my sleeve. “Ate, kilala mo siya?” “Unfortunately.” Death’s eyes moved to the kids, then back to me. “You’re getting attached.” My stomach dropped. “Not here,” I whispered.

Manuela won't be Uno's wife for 365 days but for enternity. THE END

"But, do you really know what is the hardest part of your mission?" " Hindi, ano nga ba?" Balik ko. "The range of it" mababang sagot niya at parang tinitimbang ang ekspresyon ko. "Bakit anong mayroon sa haba ng misyon ko?" Tanong ko ulit. "Because you only have 370 days to make him back."

tanong ni Shantal. “Malapit na Mommy. Diba nga sabi ko thirty days lang kami rito. Saka mukha namang maayos na naaalagaan ang kambal kaya di kami nag-aalala,” anito. Napatingin si Brielle kay Brendon na kasalukuyang nakatitig sa kanya. Naiilang siya sa paraan ng pagtitig ng anak dahil tila tumatagos ito hanggang sa kaloob-looban niya. Walang emosyon ang mukha nito at parang binibigyan siya ng babala na kapag nagkamali siya mananagot siya rito.

Nagdilim agad ang mukha ni Dominic. Tatlong araw at gabi....kasama at kumakain kasabay ni Ryan Blackwood?!

Halos libutin niya ang buong bayan nila makita niya lang si Eilish. Hindi rin siya dinadalaw ng antok dahil sa pag-aalala niya. 24 hours later, 24 hours ng nawawala si Eilish. Bakas na rin ang puyat at pagod sa mukha ni Blaze. Alam niyang may nangyari sa kaniyang asawa, hindi naman ito mawawala ng ganun katagal kung may pinuntahan lang. Nagpapanggap na ring nag-aalala si Camilla pero may bahid ng ngiti sa likod ng plastic niyang mukha.

Tumaas ang kaliwang kilay ko dahil sa naging katanungan niya sa akin. " Hindi ka ba marunong magbilang o hindi mo lang talaga alam. " Ngayong ilang dangkal nalang ang layo naming sa isa't-isa mas bumilis ang pintig ng kanyang puso. " It has been, three thousand, six hundred and sixty days, Lia. " Lumapit siya sa akin at sa ganitong distansya sumasagi sa akin ang kanyang hininga. ' Patay kana '

"Wala ka namang lagnat." Inalis ko ang kamay niya. "Okay lang ako. Kulang lang sa tulog." "Celeste, tungkol sa 90 days..." panimula niya. "Gusto ko lang malaman, pagkatapos nito, sigurado ka na ba talaga? Na wala na tayong chance?"