A Letter To Momo 소설 & 이야기

Akala ko talaga 'noon wala ng pag-asa pero isang himala na magbuntis si Mommy sa edad niya ngayon. "Haven. Mabuti naman, nakasama ka sa'min"baling kong sabi kay Haven. Nilingon naman ako nito at matamis na ngumiti. "Ininvite lang ako ni Morris"tugon niya. "Good for you"nakangiting saad ko.

I told them but mom contradict me. "Oh. He's not your mom's co-worker. He's your daddy. He's your mom's husband so treat your daddy well" aniya. Pinanlakihan ko naman siya ng mata ngunit hindi ito natinag. Mom chuckled when she how grumpy I was. "No Moma. His mom was monster. I don't want to have Moma like that" "Your moms Moma was more monster that your dad's. So be kind to your father" the two other kids looks puzzled while I don't know how to handle my mom's mouth.

“Aba, oo walang problema basta huwag lang bukas kasi may mga naka-eskedyul ako.” “Okay, ya. I'm going now.” Tumalikod na siya. “Sandali. Tingnan mo itong litrato ng Mommy Mo noon anim na taon siya, napakaganda.” “Sa susunod na lang, ya. Medyo nagmamadali ako. For sure Mommy Was so pretty. Kaya nga siya hinabol-habol ni Dad.” He smiled at the old woman. Ngumiti rin iyon sa kanya, “Mag-ingat ka.”

And at that moment sumaya ako para sa lalaking mahal ko a genuine happiness for Rex that he finally saw his Mom. “ Rex, Son nandito na si Mommy. Did you already read my letter for you anak ko?. Tinupad na ni Mommy ang pangako, anak bumalik ako para sayo. And to start over again, na late lang si Mommy kasi nakatulog ako ng mahabang panahon. Matatanggap mo pa ba si Mommy?” sabi ng Ina ng huli habang malayang nagba-bagsakan ang luha. “ M-mom?” Utal na sabi ni Rex.

"Day" I woke up with my head aching. Umupo ako sa kama kasabay ng paghawak ko sa aking ulo. Napapikit pa ako sa sobrang sakit nito. Damn! Hang over. Umayos ako ng upo at napatingin sa gamot na nasa side table ako. I saw a letter. It was from my mom. Siguro ay nasa trabaho na sila ni daddy. Parehas kasi silang nagtatrabaho sa isang firm. Mommy is an engineer while dad is an architect.

Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata nang makarinig ako ng maliit at pamilyar na tinig. "Tao po! May tao po ba? Parang wala naman." Mabilis kong tinakbo ang aking kahoy na gate. "I'm here," masayang saad ko. Nakatingin ako sa aking anak na plain lang din na nakatingin sa akin. Ngumuso ito. "Sabi po ni Moma pumunta raw po kayo sa bahay."

Panay ang linga namin. . . . . . . . "MOMMY!"

From Mom: Alright, I respect your decision. Don't worry about your Dad, he's just worried about you. If you need something, call us okay? We won't cut your cards. Suddenly, my mood lightened because of my Mom's reply. I'm still thankful that Mom is not mad at me. She's the best, they're the best parents for me. I'm so lucky to have them. I eventually type a reply. To Mom: Aren't you mad at me, Mom?

pang aasar ni Mommy sa akin "Naku Mommy kayo nga din po Stunning kayo sa suot niyo. Lalo po kayong gumanda. (sagot ko sa kanya tila nahihiya pa at mahinhing tumatawa si Mommy, sa kilos at pananalita niya ay maihahambing ko siya kay Lucy Torres, napakalambing at soft spoken. Tipo ng taong parang hindi marunong magalit) sige po Mommy sunod na po tayo sa kanila, mag 7pm na din po " sabi ko pa kay Mommy AT THE EVENT AREA

"Bakit mo naman naitanong 'yan, baby?" "Because Lola Evelyn said so. Sabi niya, Tita Katrina will be my new mommy," mahinang sagot ng bata, bakas ang lungkot sa kaniyang malalaking mata. "But I don't want her. I want you to be my mommy, Mommy Mayumi."