Hugot Para Sa Sarili Ko Novels & Stories

Gusto kong umiyak sa saya na nakita ko ulit s'ya matapos ang sampung taong paghihintay. She looks so much better... All I want to do is to hug her and ask why didn't she come back when I learned that she was mad at me. She was freaking mad at me for I don't know reason! I hate myself! I hate that I hurt her! Kahit hindi ko alam kung bakit ko s'ya nasaktan, galit pa rin ako sa sarili ko at mas nagalit ako sa sarili ko dahil gusto kong magpakaselfish, makuha lang ulit s'ya.

I hate this feeling. Galit ako sa kung paano ako tinatraydor ng sarili kong katawan. Dapat ay natatakot ako sa pwedeng gawin ni Gigi, but here I am, wet and desperate, longing for the cock na kakahugot lang sa akin ilang minuto ang nakakalipas.

Hindi lang basta takot ang naramdaman niya kundi pagkabasag, paghihirap, at pagdududa sa sarili. Kahit ako, kung sakaling malagay sa kalagayan niya, sigurado akong masasaktan din ako nang sobra. Bababa ang tingin ko sa sarili, makakaramdam ako ng pagka-inutil... at baka pati pagmamahal ko ay kuwestyunin ko rin.

gigil kong sabi, pero pimilit ko paring ngumiti. Hindi ko alam kung paano ko haharapin ang sarili ko. Galit, poot, takot, at kakaibang kiliti. Lahat ay naghalo sa loob ko. Ngunit alam kong kailangan kong magpakatatag.

Bungad niya. Pinipigilan kong humikbi dahil alam ko na mali ang ginawa ko kanina. Pinagamit ko ang aking sarili sa hindi ko naman nobyo. Kung tutuusin ay dapat na magalit ako sa sarili ko pero bakit kabaliktaran ang nararamdaman ko?

Sa galit ko sa sarili ko. My system’s all fucked up right now. Kahit ako ay hindi rin maintindihan ang sarili. Alam kong magulo akong tao pero hindi ko alam na ganito pala ako kagulo. Hindi ko alam kung ano ang nangyari sa buhay ko at bakit naging ganito ako. Sa pagkakaalam ko naman ay masaya ako. Sa pagkakaalam ko ay maayos at kuntento na ako sa bagong buhay ko. Anong nangyari?

At nararamdaman ko na tutulo na ang aking luha pero kailangan kong pigilan dahil wala akong karapatan. Sa totoo lang, masakit palang magmahal. Mas gusto ko na lang na sinasaktan ako ni Dad keysa sa ganito ang nangyayari dahil at least si Dad ay kahit gano'n ay mahalaga pa rin ako sa kanya. Mayroon lang naman siyang disorder. Pero kailangan ko ba talagang sabihin 'to sa sarili ko? Sila ba ay naisip man lang ang nararamdaman ko? Ang hirap kasi sa akin ay hindi ako selfish pagdating sa nararamdaman ng iba.

You must used to it. I want you to became productive, Sweetheart. True, may kontrol din naman ako sa sarili. Di mawala ang side mong nagustuhan ko. Palaban minsan na wala namang magagawa sa akin. Talagang matatawa ka na lang sa asawa ko. As if naman may kalaban laban siya sa akin. I feel weaker kapag umiiyak ka Zhia. Nadidismaya din ako sa sarili ko kapag nagkakamali akong masaktan ka. I need to do something para makita ulit ang ngiti mo. Problemado kasi ako kapag nawawala yun. I hate myself kapag ganyan ang nangyayari Zhia. At mas lalo akong naiinis kapag nakikita ko na sa ibang tao ka ngumingiti. Tss. That's smile is only mine. No more to others. 💯🌚.

pangungumbinsi ko sa sarili. Ang bad mo self! Nagluto pa naman iyon ng Sinigang tapos ganyan ka pa? E alam mo namang naniningil lang siya ng utang na loob. Wala ka talagang puso. Hmpf! Nagkibit balikat lamang ako at hindi pinansin ang aking konsensya. Buo na ang pasya ko. Ayoko nang masira pa 'yon.

Gusto kong sabunutan ang sarili ko. Nang mapagod ako ay umupo ako at saka niyakap ang mga benti. Ipinatong ko ang ulo ko sa tuhod ko at humagulgol. The thing about the mind is that it could be your biggest enemy. Imbes na tulungan ka niyang mag-isip ng ikabubuti mo, mas lalo pa niyang dinadagdagan ang mga problema na mafe-feel mo nalang na ang useless mo. Ang bobo mo dahil pinatulan mo. Mas lalo kang ido-down hanggang sa wala ka ng confedence sa sarili mo.