A Storm In A Teacup 소설 & 이야기

Pagkatapos no'n ay hinugasan ko na ang tasang ginamit nila sa pag-iinom ng tea a dumeretso sa kwarto ko para magpahinga. Maaga akong nagising kinabukasan dahil maaga rin ako ng natulog. Pagkatapos ko maligo at magbihis ay dumeretso na ako sa first floor papuntang kusina para makapag-luto ng breakfast. Mukhang tulog pa si Storm dahil wala pa sya sa salas. Alas-otso sya umuwi ng bahay kagabi dahil marami daw syang inasikaso tungkol sa pamilya nila. He looks exhausted last night kaya gusto ko rin syang paghandaan ng breakfast.

Palibhasa'y walang muwang sa mga nangyayari sa kanyang paligid kaya nagdilim ang paningin ni Storm at nagpanting ang kanyang tenga. Marahas na hinablot niya ang camera ng isang media at galit na sinuntok ang lens nito. Nagimbal ang lahat at halos sabay pa silang napalunok. Wala ni isa sa kanila ang nakaimik lalo na ng humarap sa kanila ang madilim nitong mukha. “Gusto nyo ng impormasyon?” Mapanganib na tanong ni Storm habang patuloy ang pagdaloy ng dugo mula sa kanyang sugatang kamay.

Ilang saglit pa ay dumating ito na para bang nagtataka habang hindi mapakali na titinititigan ang paligid. Hindi na siya magtataka kung bakit dahil nagkalat ang lahat ng gamit. Parang binagyo ang buong kuwarto. Gano'n ba siya ka-wild kagabi? Damn it! "S-Sir Treyton, p-pasensya na pero hindi ko po kayang itago ang gusto kong itanong," lakas loob na sabi ni Storm. "What is it?"

Alam niyang nasaktan niya ito at hindi niya alam kung paano pa mababago ang isip niya. Habang nasa labas si Storm ay nilapitan niya ito. Ngunit bago niya iyon ginawa ay nag-ipon muna siya ng lakas ng loob. Dahan-dahan siyang lumapit dito. "Umalis na pala ang mga bisita mo? Nagtimola ako ng juice, magpalamig ka muna," alok nito sabay abot sa isang baso ng orange juice.