A Storm In A Teacup นิยาย & เรื่องราว

Napatango na lang ako tsaka nagsimulang ipakita sa kanila 'yung case file. Narinig ko ang pagpihit ng pinto iniluwal no'n si Iñigo na may dalang tray ng kape at isang tea na para sa'kin, hmp! Saglit kaming napatigil at napatingin sa kaniya. "Dapat may laman ang tiyan para mas gumana ang utak." Saad ni Iñigo. Napakunot naman ang noo ni Storm. "So... sinasabi mo wala kaming utak?"

mahabang paliwanag ni Damon. “Sana ganyan ka na lang araw araw mag isip, hindi ‘yung kahit matalinong tao mabobo kapag kausap ka..” wika ni Storm dito na kina tawa naman namin. Dahil ito na naman sila sa bangayan nila. “Tang*na mo ah? Hindi naman ako bobo, slow lang ako saka hindi ako engot sadyang wala lang sa isip ko..” paliwanag ni Damon.

Kinakabahan ako dahil baka magalit si Storm dahil doon. Handa na sana akong pumunta sa kusina, pero natigilan ako nang may maamoy na masarap na pagkain. May narinig rin akong ingay sa kitchen kaya nagpatuloy ako sa paglalakad papunta doon. At mas lalo akong natigilan nang makita si Storm na nakasuot ng apron habang nagpri-prito ng sunny side up. Umawang ang labi ko dahil sa gulat. I even blinked twice to make sure that I'm not hallucinating.

Palibhasa'y walang muwang sa mga nangyayari sa kanyang paligid kaya nagdilim ang paningin ni Storm at nagpanting ang kanyang tenga. Marahas na hinablot niya ang camera ng isang media at galit na sinuntok ang lens nito. Nagimbal ang lahat at halos sabay pa silang napalunok. Wala ni isa sa kanila ang nakaimik lalo na ng humarap sa kanila ang madilim nitong mukha. “Gusto nyo ng impormasyon?” Mapanganib na tanong ni Storm habang patuloy ang pagdaloy ng dugo mula sa kanyang sugatang kamay.

Ilang saglit pa ay dumating ito na para bang nagtataka habang hindi mapakali na titinititigan ang paligid. Hindi na siya magtataka kung bakit dahil nagkalat ang lahat ng gamit. Parang binagyo ang buong kuwarto. Gano'n ba siya ka-wild kagabi? Damn it! "S-Sir Treyton, p-pasensya na pero hindi ko po kayang itago ang gusto kong itanong," lakas loob na sabi ni Storm. "What is it?"

Alam niyang nasaktan niya ito at hindi niya alam kung paano pa mababago ang isip niya. Habang nasa labas si Storm ay nilapitan niya ito. Ngunit bago niya iyon ginawa ay nag-ipon muna siya ng lakas ng loob. Dahan-dahan siyang lumapit dito. "Umalis na pala ang mga bisita mo? Nagtimola ako ng juice, magpalamig ka muna," alok nito sabay abot sa isang baso ng orange juice.