A Storm In A Teacup Novels & Stories

Ang kanyang katahimikan ay hindi dahil sa kahinaan kundi dahil sa bigat ng katotohanang kailanman ay hindi niya inakalang madidiskubre sa ganitong paraan. Storm. Isang pangalan na sa sarili pa lang ay sapat na upang mapaikot ang ulo ng sambayanan. Isang alamat sa mundo ng musika. Isang heartthrob na hindi lamang tinitilian kundi kinikilalang national obsession. Ngunit sa likod ng kasikatan at milyong tagahanga ay nanatili siyang isang palaisipan.

Anya ng kanyang tauhan at sabay na yumukod ang mga ito bago tuluyang lumabas ng library. “Do you want to play, huh? then, I will give you a game that you will definitely regret for the rest of your life.” Mapanganib na bulong ni Storm sa hangin bago tinungga ang alak mula sa baso na kanyang hawak.

Then, they tried reaching out and handing over the teacups. Thomas said lightly, “Is there anyone who apologizes like this? Don’t you think you’re too far from the ground?” Donald and Harvard knelt on one knee, holding the teacup. Thomas was harsh on them. He reached out to take a teacup, took a sip, and dropped the teacup on the ground. Then, he reached out to take another cup and repeated what he had done just now. He smiled and said, “Very well, I accept your apology.”

Tanong ko ngunit hindi sila ang tinatanong ko kundi ang hangin. “Ang problema hindi naman kasi sila tao, at hindi rin sila matino..” wika ni Damon habang umiinom ito ng Zesto na juice. “Tao sila gago, hindi lang sila matino..” mura ni Storm kay Damon. “Tangina mo pareho lang ‘yun, mag adjust na lang ‘yung nakikinig..” sagot ni Damon sa kanyang pinsan na kina pigil ng tawa ng mga babae at ni Onze.

wika naman ni Storm sa tabi. Hindi man siya sigurado kung kaya ba niyang maging ina pero marahan niyang nahaplos ang kanyang puson. Sa isipan niya kasi ay darating ang panahon na magkakaanak sila ni Storm pero paanong mangyayari iyon kung hindi naman nag-deposito sa kanya si Storm. Agad nga itong umaalis sa kanyang ibabaw kapag para na itong bulkan na sasabog. Hindi tuloy siya natatamaan ng lava nito.

I saw him smirking and looking at me like i'm the funniest person he have ever seen in his life. "No worries my dear niece, Malapit na tayo dyan" Aniya saka tumingin sa bombang nakadikit sa aking katawan maya-maya ay bumalatay sa kanyang labi ang isang mala-demonyong ngisi dahilan upang lalo akong kabahan "Look mukhang malapit ng matupad ang gusto mo" dagdag pa nya saka tumawa ng malakas, Napatingin ako sa time bomb at isang minuto nalang ang natitira.

Pinatong ko ang kape sa mesa at kinuha ang laptop ko para makapagsimula na sa pagsusulat. I am in my deepest thoughts while typing nang may marinig akong mahihinang yapak ng paa. Agad akong napalingon sa likod ko only to see Storm wearing a hoodie jacket and khaki shorts. Halata ang gulat niya nang makita ako dito sa living area. Lumapit siya sakin pero ang tingin niya ay nasa laptop. "what are you doing?" Curious niyang tanong. Napakagat labi ako. This is the first time na nakita niya ako sa ganitong sitwasyon. Walang alam si Storm tungkol sa pagiging Writer ko.

Maayos pa kaya ang takbo ng utak niya? "Nakakapanibago ka Saavedra. Don't tell me goodboy ka na? Ayaw mo na ba sa babae?" Kumunot ang kanyang noo at siniko si Storm. "Just shut up Dimicri!" Masungit niyang asik at hindi na ito pinansin. Matapos niyang magamot ang kanyang sugat ay muli niyang hinarap si Storm na kasalukuyang umiinom ng juice. "Dude, I need to ask you something..."

Napapikit ako at pinakiramdaman ang haplos niya. "I was hurt..." her voice was shaking and it made my heart hurt even more. "You were like a storm... A ruthless and cruel storm that suddenly entered my life. You destroyed the peaceful calm I once knew, you shattered everything. Sinaktan mo ako at iniwang sugatan." She continued wiping my uncontrollable tears. Only with her could I cry like this. So broken, so vulnerable, and so weak.

Aside from her list of customers getting wider, she's also mastering her skills further. Pagkatapos niyang ihatid ang huling ilang kahon ng cupcakes sa isang children's party ay tsaka pa lamang kumalma si Blythe. Puyat pa siya at pagod ngunit ang makitang lahat ng iyon ay hindi na-punta sa wala ay nakakapagbigay ng tuwa sa kaniya. Sa kabila ng lungkot na itinatanggi niyang maramdaman ay nagawa pa rin niyang ngumiti lalo nang matagpuan niya ang numero ng kaibigan niyang si Stormi sa kaniyang telepono.