Calm Before The Storm Novels & Stories

Broken Hearts. On going trauma. These are the wounds Editha Amber and Jhon Paulo carry. Will they make it? Even after the storm

“Step seven: Walk away.” “Be calm,” dagdag ni Charm. “Always calm.” Huminga ako nang malalim. Tahimik ang sasakyan. Tahimik ang daan. Tahimik si Gio. Pero ang loob ko ay parang may paparating na bagyo. Hindi ko alam kung ano ang mas delikado—ang plano naming tatlo o ang katahimikan ni Gio. Bigla siyang nagbawas ng bilis.

Napailing nalang ako sa mga tinuran ko sa aking isipan saka muling naglakad sinundan ko nalang ang hall way at hindi na lumiko pa at mission success nakita ko ang napaka-laki nilang staircase may chandelier sa gitna feeling ko ngang sumabit don saka bumirit pero naalala ko mafia queen nga pala ako. Nakakatanggal angas yun pre! Hayy ewan pero sobrang gaan ng pakiramdam ko ngayon lahat ng problema ko noon parang naglaho ng parang bula wala namang espesyal ngayon pero sa tuwing naiisip ko na sinusunog na ngayon sa impyero ang kaluluwa ang tito ko. Nagiging sobrang gaan sa pakiramdam. Parang Calming effect sa akin, Feel ko ngang mag-celebrate eh.

Te-takeout na lang niya iyon at magdadagdag pa ng isa para kainin sa bahay. Tinapik ni Nancy ang lugmok na Leighton. “Galit pa rin,” bulong nitong anas. Bumuntung-hininga si Leighton. “Hindi ko na alam, Doc Melendrez. H-How can I tell her?” “Mr. Correa, even storms can get tired easily. Lalo na kapag malakas ang defenses ng lugar na sinasalanta niya. Kaya liliit ang bagyo, maging low pressure area at lilipat sa iba.” Paliwanag ni Nancy. “Hindi ako meteorologist pero ginawa kong halimbawa ang bagyo. Let it pass for now. Kung talagang kayo hanggang dulo, let the fate do its work.”

Saka ko naramdaman ang paglapit niya sa akin. At bago ko pa namalayan—Nakakulong na ako sa bisig niya. Nanigas ako, kasabay non ang pagbilis ng tibok ng puso ko. Hindi agad ako nakagalaw. Mainit ang katawan niya ramdam ko kahit na may damit siya tapos mahigpit pa siyang nakayakap sa akin pero kahit ganon ramdam ko ang pag-iingat. “Calm down.” mahina niyang sabi malapit sa tenga ko. “It’s just thunder.”

Nakasentro pa iyon sa harapan ni Summer na siyang rason upang mapahawak ito sa kaniyang bibig sa pagkakabigla. Ilang segundo itong natigilan na tila isang slowmotion na pangyayari dahil unti-unting ibinaba ni Summer ang kaniyang matamis na labi sa labi ni Storm. Matagal iyon. Matamis at napakasarap.

Nagising ako dahil rinig na rinig ko ang hampas ng alon sa dalampasigan. Yung tunog na paulit-ulit, steady, parang tibok ng puso ng isla hindi nakakairita, kundi nakakakalma. It’s telling you to breathe, it's a safe place.

Sigaw ni Lenard kasabay ng pag-kalabit nito sa gantilyo ng baril ay ang malakas na putok nito na umalingaw-ngaw sa buong paligid namin. Tila nag-slow motion ang lahat ng unti unting lumapit sa akin ang bala. "West!!" Nilingon ko pa si Kalem na pinipigilan ni Storm na lumapit sa akin bago ko i-pikit ang aking mga mata. I'm sorry kid. Mukhang hindi ko na ma-tu-tupad ang ipinangako ko sayo. Hindi ko magawang kumilos para umiwas sa tiyak na kamatayan ko.

Napasandal ako sa gilid ng mesa habang hinahabol ang hininga, at bago ko pa mamalayan, nakaharap na siya sa akin, sobrang lapit na halos magdikit na ang dibdib namin. “Careful,” mahina niyang sabi, hawak ang braso ko. Ramdam ko ang init ng palad niya kahit malamig ang paligid. The beating of my heart seemed to move with the downpour outside, fast, chaotic, yet undeniably real. “Salamat,” mahina kong sagot. “Next time,” aniya, hindi inaalis ang tingin sa akin, “don’t wait for the storm to remind you to take care of yourself.”

Ito na yung klase ng lugar na amoy pulbura pa rin kahit tapos na ang putukan. May dugo sa sahig. May mga nawawalang pangalan sa reports. At may katahimikan na hindi na normal. Torren stood in the middle of it all. Hindi siya humihinga nang malakas. Hindi siya galit sa itsura. Mas masahol. Calm. Yung klase ng calm na mas nakakatakot kaysa sigaw. Dahan-dahan niyang ibinaba ang phone sa kamay niya.