Calm Before A Storm Novels & Stories

Mas nakakatakot siya dahil mas nagiging kalmado siya. Iyong klase ng kalmadong parang bagyo bago tuluyang manira ng buong siyudad. Kapag galit si Damien, lalong bumababa boses nito. Lalong tumitigas iyong tingin. Lalong nawawala iyong warmth sa mukha niya. At iyon ang pinakaayaw makita ng mga tao. Because Damien's warmth was what made him Damien, and when his in a serious mode his Apollo.

Ngiting-ngiti si Calynn habang nakatanaw sa malayo na parte ng dagat. Feel na feel din niya ang mga malakas na hangin na tumatangay sa kaniyang buhok at laylayan ng kaniyang bestida. Kanina pa siya roon pero wala siyang kasawaan sa panonood sa paligid. Talaga naman kasing napakaganda ng kaniyang kinaroroonan na lugar ngayon. Napakaliwalas pati ng langit. Ang gaan-gaan ng kaniyang pakiramdam, parang ang problema o stress pa ang mahihiya na maligaw roon.

But lying here, hearts steady in the silence, I learned that even storms find peace when they’re meant to. "Napakagandang prinsesa."

singit niya, hindi kumbinsido. “Iyon exactly ang problema. Walang nangyari, walang ganap. Too quiet. Hindi pwedeng ganon,” frustrated kong tugon habang iginugulong sa pagitan ng mga daliri ko ang baso. “Parang calm before the storm. Parang may pinaplano sila at wala akong ideya kung kailan sasabog.” “Gusto mong may mangyari sa binabantayan mo?” taas kilay niyang tanong, kalahating biro, kalahating seryoso.

Kailangan nating hintayin na mawala ang sandstorm bago tayo makapasok. Nagtanong si Thomas, “Kailan hihimatayin ang sandstorm?” Nagkibit balikat si Vince. “Minsan, malakas ang sandstorm sa kabuuan, at minsan, namamatay. Walang regular na pattern. Ang kalangitan ay maaaring puno ng dilaw na buhangin ngayon at maging kalmado sa susunod na segundo. Siguro, kailangan lang nating maghintay ng ilang minuto, marahil ng ilang oras, o marahil kailangan nating maghintay kahit saan mula sa ilang araw hanggang ilang buwan. Ang lahat ay nakasalalay sa kapalaran."

I immediately shook my head to relax my mind and I closed my eyes to avoid overthinking. No, he'll never do such things. I know, I know he loves me. At hindi niya ako lolokohin. Dahan-dahan akong napabaling sa karagatan ng hindi na masilayan ang bulto ni Kaleb. Tumingala ako, pumikit ang mata, at dinama ang malamig na haplos ng hangin sa mukha ko. I let the wind flew my hair and it makes me feel relaxing and refreshing. Naririnig ko pa rin naman ang mga taong masayang tumatawa, but i was not distracted by them.

Te-takeout na lang niya iyon at magdadagdag pa ng isa para kainin sa bahay. Tinapik ni Nancy ang lugmok na Leighton. “Galit pa rin,” bulong nitong anas. Bumuntung-hininga si Leighton. “Hindi ko na alam, Doc Melendrez. H-How can I tell her?” “Mr. Correa, even storms can get tired easily. Lalo na kapag malakas ang defenses ng lugar na sinasalanta niya. Kaya liliit ang bagyo, maging low pressure area at lilipat sa iba.” Paliwanag ni Nancy. “Hindi ako meteorologist pero ginawa kong halimbawa ang bagyo. Let it pass for now. Kung talagang kayo hanggang dulo, let the fate do its work.”

Napailing nalang ako sa mga tinuran ko sa aking isipan saka muling naglakad sinundan ko nalang ang hall way at hindi na lumiko pa at mission success nakita ko ang napaka-laki nilang staircase may chandelier sa gitna feeling ko ngang sumabit don saka bumirit pero naalala ko mafia queen nga pala ako. Nakakatanggal angas yun pre! Hayy ewan pero sobrang gaan ng pakiramdam ko ngayon lahat ng problema ko noon parang naglaho ng parang bula wala namang espesyal ngayon pero sa tuwing naiisip ko na sinusunog na ngayon sa impyero ang kaluluwa ang tito ko. Nagiging sobrang gaan sa pakiramdam. Parang Calming effect sa akin, Feel ko ngang mag-celebrate eh.

Naiinip niyang untag. Sandali nitong kinalikot ang sariling cellphone bago iniharap sa kanya. "Bakit di mo siya haranahin?" Napakurap-kurap siya at sandaling nag-isip. What Storm had said was a good idea but Nahara is a bit shy type and he doesn't wanna expose her that much. Makakakuha din sila ng atensyon ng karamihan sa mga tao doon which isn't good considering their situation. "Is there any other idea? I want something solemn but special."

Crush Sabi nila makipaglaro ka nalang sa bagyong kanluran wag lamang sa kidlat na nasa aking harapan. Mild lamang daw ang pinsala ng isang bagyo pero ang kidlat na may kasamang buhawi ng kayabangan ay tiyak nang maiiwan sa ‘State of Calamity’ ang puso mo. “A-ano yung gagawin mo para palamigin ang ulo ko?” Mababakas sa kaniyang boses ang paghanga dahil sa naitugon ko sa kaniya kanina.