Calm Before A Storm 소설 & 이야기

Now, I am afraid that the day will come for her to finally give up. I am scared of what lies ahead. I could feel the storm coming. And I hate the after effect of it. --- Merry Christmas everyone!

Ngayon para akong maiiyak, umiinit ang mga mata ko. 'Wag kang iiyak Aki. Eh, ano ngayon kung hindi ka niya isinayaw.' Lumapit na sa 'kin si Storm at nakangiti siya sa 'kin, pinilit ko na lang din na ngumiti kahit ang totoo ay parang sinasakal ang puso ko ngayon. "Just smile, okay? 'Wag kang malungkot," biglang sabi ni Storm. Nahala niya kaya ako.

Mas nakakatakot siya dahil mas nagiging kalmado siya. Iyong klase ng kalmadong parang bagyo bago tuluyang manira ng buong siyudad. Kapag galit si Damien, lalong bumababa boses nito. Lalong tumitigas iyong tingin. Lalong nawawala iyong warmth sa mukha niya. At iyon ang pinakaayaw makita ng mga tao. Because Damien's warmth was what made him Damien, and when his in a serious mode his Apollo.

Ngiting-ngiti si Calynn habang nakatanaw sa malayo na parte ng dagat. Feel na feel din niya ang mga malakas na hangin na tumatangay sa kaniyang buhok at laylayan ng kaniyang bestida. Kanina pa siya roon pero wala siyang kasawaan sa panonood sa paligid. Talaga naman kasing napakaganda ng kaniyang kinaroroonan na lugar ngayon. Napakaliwalas pati ng langit. Ang gaan-gaan ng kaniyang pakiramdam, parang ang problema o stress pa ang mahihiya na maligaw roon.

Itinaas ni Glydel ang kanyang kopita habang nakatingin kay Shantal. "Cheers!" Tugon ni Shantal habang nakikipag-cheers kay Glydel. Nasa tabing dagat silang dalawa at pinapakalma ang kanilang mga sarili. Ika nga ng karamihan, it's the calm before the storm. Kinabukasan ay magsisimula na sila sa kanilang mga plano. "Hindi ba talaga kayo close ni Ate Celine mo simula pagkabata?"

But lying here, hearts steady in the silence, I learned that even storms find peace when they’re meant to. "Napakagandang prinsesa."

singit niya, hindi kumbinsido. “Iyon exactly ang problema. Walang nangyari, walang ganap. Too quiet. Hindi pwedeng ganon,” frustrated kong tugon habang iginugulong sa pagitan ng mga daliri ko ang baso. “Parang calm before the storm. Parang may pinaplano sila at wala akong ideya kung kailan sasabog.” “Gusto mong may mangyari sa binabantayan mo?” taas kilay niyang tanong, kalahating biro, kalahating seryoso.

Te-takeout na lang niya iyon at magdadagdag pa ng isa para kainin sa bahay. Tinapik ni Nancy ang lugmok na Leighton. “Galit pa rin,” bulong nitong anas. Bumuntung-hininga si Leighton. “Hindi ko na alam, Doc Melendrez. H-How can I tell her?” “Mr. Correa, even storms can get tired easily. Lalo na kapag malakas ang defenses ng lugar na sinasalanta niya. Kaya liliit ang bagyo, maging low pressure area at lilipat sa iba.” Paliwanag ni Nancy. “Hindi ako meteorologist pero ginawa kong halimbawa ang bagyo. Let it pass for now. Kung talagang kayo hanggang dulo, let the fate do its work.”

Napailing nalang ako sa mga tinuran ko sa aking isipan saka muling naglakad sinundan ko nalang ang hall way at hindi na lumiko pa at mission success nakita ko ang napaka-laki nilang staircase may chandelier sa gitna feeling ko ngang sumabit don saka bumirit pero naalala ko mafia queen nga pala ako. Nakakatanggal angas yun pre! Hayy ewan pero sobrang gaan ng pakiramdam ko ngayon lahat ng problema ko noon parang naglaho ng parang bula wala namang espesyal ngayon pero sa tuwing naiisip ko na sinusunog na ngayon sa impyero ang kaluluwa ang tito ko. Nagiging sobrang gaan sa pakiramdam. Parang Calming effect sa akin, Feel ko ngang mag-celebrate eh.

Makakahinga siya ng maluwag kung ang pangalawa sa naisip niya ang mangyayari. Pero paano kung babarilin muna siya nito bago ito aalis. "No!" Sa loob loob niya. "I need to be calm." Dagdag pa niya kahit na nanghihina parin siya dahil sa kadenang nakakabit sa kanya at dahil sa pagsubok niya na mag bago ng anyo kaya mas umipekto ang wolfsbane sa katawan niya.