Not Everyone's Cup Of Tea Novels & Stories

Ano bang mayroon sa araw na ito at palagi na lang s'yang sinusundan ng mga lalaking ayaw niyang makita? Well, that's not true. Si Damian, ayaw niyang makita. Si Ian, mahihirapan s'yang iwasan ito dahil iisa ang company na pinagtatrabahuhan niya. "Hindi mo na ako sinagot," pangungulit nito. "You don't look like someone who drinks bubble tea. English hot tea suits you better." "Are you inviting me for tea?" Ian chuckled. "I accept." Kunot noo niya itong nilingon. "Did you forget to take your meds today? Hindi kita iniimbitang mag-tsa. I accept ka d'yan." Inirapan ni Auri si Ian.

”Paumanhin.” Matikas niyang binaba ang teacup. Yun na ‘yon? Taranta siyang tinignan ng babae. Baso niyo iyon, Hindi pa siya nakakilala ng kahit sinong katulad niya. Ang baso ay personal na gamit. Paanong ang napaka personal na bagay para sa isang tao ay gagamitin lang paulit-ulit ng hindi mo kakilala?

May dala dalang tray ito na naglalaman ng pandesal at nasa hulihan si Athena kung saan may dala ring tray ng mga cup. Kumunot ang noo ko. Kaya ulyanin eh at parang matanda kung umasta. Ang hilig sa kape. Pero bakit di siya magugulatin? Nagtataka rin talaga ako kung bakit hindi magugulatin ang gaga na yan, talo pa sa sakin na akala mo nasa horror movie pag ginulat di naman ako mahilig sa kape. Back to Narnia tayo. Anong may pinaghuhugutan? Wala no’! Ako? Magpapaloko sa lalaki? Nevah!

I smiled knowing the fact that Jim and I shared the same thoughts. I roam my eyes and started to think that wala lang might be everybody's reason to why they drink coffee at seven pm. Just like the guy at table four, biting the tip of his pen, wala lang; the girl who slaps the shoulder of the guy beside her everytime someone at their crack a joke, the customer who sniffs the brew of the expresso before taking a sip, the girl at the table five who taps the table using her index and middle finger at a constant rhythym; everybody seems to have their own wala lang.

Nagkwekwentuhan silang dalawa habang umiinom ng kape. Walang lakas ng loob si Daisy na isipin ang sitwasyong ito noong nakaraan. Akala niya noon ay hindi na siya magkakaroon ng pagkakataong makilala si Thomas. Pero, sinong makakaalam na makakaupo sila at makakainom ng kape? Salamat panginoon.

Nang makita naming ininom nito ang kanyang tea, ininom narin namin ang sa amin. Wala namang special sa tea na iyon, parang normal lang sya. Akala ko pa naman tulad ito nung mga tea na kapag nainom natin ay magkakaroon agad ng magandang epekto sa katawan. But it turns out that it was just a normal tea. "Congratulations, kids. You're now my disciples." Sabi ni Master sabay gilid ng mga tea cups at tea pot.

Kinuha ni Uno ang di kalakihan na tea pot at sinalinan niya ang mga cup na nasa harapan namin. "Isa sa mga paborito kong tea ay ang japanese sencha," wika niya habang sinasalinan niya ang cup na nasa harapan ko. "I-try niyo habang mainit pa. Subukan niyo rin itong vanilla macarons." "Kumusta na ang pakiramdam mo, Uno?" marahan na tanong ko sa kanya. Natigil siya sa pagsasalin ng tea sa cup ni Snow. "I'm fine."

May writer na abala sa pagta-type ng nobela. May magkakaibigan na nagtatawanan habang umiinom ng kape. At may isang taong baka matagpuan ang inspirasyong matagal na niyang hinahanap. "I have a dream for this place," mahina kong sabi. Napatingin si Mina sa akin. "I don't want people to remember us because of our coffee alone." "Then what do you want them to remember?" Ngumiti ako habang muling inilibot ang tingin sa café.

And oddly, it felt like enough. Pagkatapos, pareho kaming naupo sa couch. I brought out two mugs of tea this time. He raised an eyebrow. “Warm milk is gone?” “Today, we try tea.” He accepted it. Then turned to me. “Ready for tonight’s question?” Napaisip ako. “Okay. Ako muna?” He nodded. I held the mug close. “I hate being celebrated.” Napakunot-noo siya. “Bakit?”

Kagaya na lamang ng mga pagpaplano na magpatayo ng café since mahilig naman daw ako sa pag-inom ng kape, o kahit mga milk tea. Gusto niyang gumawa ng business na tingin ko ay hindi naman kailangan lalo na kung ako lang naman ang naiisip niya, dahil kinahiligan ko ang pag-inom. Though, napapansin din naman kasi niya na mahilig din ako sa pagtitimpla ng kape niya, which is tama naman siya.