Adventure Trip Quotes Novels & Stories

Sa madaling salita, mayroon silang kaunting kontak lamang sa snowstorm. Habang naglalakad sila, bigla naman napatanong si Quest, "Ano sa tingin mo ang tsansa na na mabuhay ang adventure team, Gerald?" "Hindi ako sigurado kung kakayanin nila ito, pero sa palagay ko ay buhay pa rin sila. Sa tingin ko na-trap sila sa isang lugar sa bundok na ito!" may pag-asa na sinabi ni Gerald.

Habang kumakain, ipinikit ko ang mga mata ko, dinama ko ang pagaspas ng malamog na hangin, ang sarap sa pakiramdam pag narito ka sa taas. Para bang ang laya-laya mo at napaka-gaan sa pakiramdam nang magtanong siya sa 'kin. "I can see that you love nature, hmm?" he noticed. "You glow differently after we reached the top." Tumango ako at ngumiti, tumanaw sa magandang kalalingan na nagkukulay kahel na. "Oo... gustong-gusto ko talaga umakyat sa bundok noon, gusto ko ng adventure pero dahil nga maraming kailangan unahin ay isinantabi ko muna ang pangarap ko na makapag-natire trip."

mahina ang tinig na wika nito sa kanya. "Bakit? Sa tingin mo ba ay bubuhayin pa kami ng taong iyan kapag natagpuan na niya ang hinahanap niyang kayamanan?" nakaismid niyang sagot dito. Napahugot ng marahas na buntong-hininga si Alex. " I promise I will let all of you go home safe and sound after this journey," ani Alex pagkatapos ay bigla na siyang tinalikuran. Naiwan siyang naguguluhan sa mga mga inaakto nito. Bakit parang concern ito sa kanila? Hindi ba't isa ito sa mga taong dumukot at nagdala sa kanila sa lugar na iyon?

"Basta’t ikaw ang kasama ko, Brandon, hindi ko na hahanapin pa ang iba. Andiyan na lahat—ang saya, ang pagmamahal, at ang adventure." Maya-maya, natapos na rin kami sa aming pagkain, at naglakad-lakad kami sa paligid ng lugar habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng Singapore. Ang lahat ng ito ay pakiramdam ko'y isang magandang kwento na isinulat namin sa mga araw ng aming buhay. "Tama ka," sabi ko. "Ang buhay natin ay puno ng adventure, at hangga't magkasama tayo, walang magiging boring na araw."

“Wear your sandals. We’re going on an adventure.” Sa sobrang sabik ko, kinuha ko agad ang tsinelas at isinuot ito. Isang adventure ang sinabi niya, at hindi ko palalampasin iyon. Para rin hindi naman ako ma-boring dito. ** Habang naglalakad na kami papunta sa kakahuyan, hindi ko maiwasang ma-curious kung paano siya manghuhuli ng makakain. Sa isip-isip ko, hindi naman puwedeng magdala ng net o pamingwit sa ganitong lugar, ‘di ba? Kaya naman nang tanungin ko siya kung anong plano niya, ngumiti lang siya.

Because the greatest treasures are waiting for those brave enough to keep moving forward. THE END

“Gusto kong maglakbay tayo sa iba pang mga bansa, mga lugar na hindi pa natin napuntahan. At gusto kong makilala ang kultura nila, matutunan ang kanilang mga kwento. Gusto kong maging bahagi ng kanilang mga buhay at madala rin ang kwento natin sa kanila.” Ngumiti ako, sabik sa ideya. “Sobrang saya niyan! Gusto ko ring matutunan ang iba’t ibang kultura at makita ang mga tanawin sa ibang lugar. Maraming mga kwento at tao tayong matutuklasan.” “Bakit hindi natin simulan ito sa susunod na taon? Isang malaking adventure para sa atin dalawa,” suhestyon niya, ang mga mata niya ay kumikislap sa tuwa.

“Tatlong oras pa ang tantya ko bago dumating ang tulong. At malakas din ang kutob ko na mayroong magagandang tanawin kung magtitingin tayo.” Napakamot na lamang ako sa noo ko. “Ewan ko sa'yo, ang gulo mo talaga!” singhal ko pa. Tumatawang lumabas lang naman siya ng kotse. Wala na rin akong ibang choice p kundi ang sumunod na sa kaniya. Ayaw ko rin naman kasing maiwan na mag-isa dito. INAASAHAN kong makaka-discover kaming dalawa ng magagandang spots nang pasukin namin ang masukal na mga puno at damo. Akala ko ay nature trip nga raw ang gustong gawin ni Kirill.

“Kapag huminto ang barko, bababa tayo! Road trip it is!” Saglit na natawa si Amber, ngunit mabilis ding nawala ang ngiti. Tumingin siya muli sa dagat, sa papalubog na araw. Road trip. Sana nga sa bawat kilometro, unti-unting mawala ang sakit ng nakaraan. Sana sa paglalakbay, mahanap niya ang sagot… o kahit kapirasong kapayapaan.

Marami siyang kwento na mga adventures niya, kalokohan ng college days, at higit sa lahat, mga paglalakbay niya sa iba't ibang lugar. “I like traveling dahil doon ako nakakakuha ng magagandang shots. Lalo na sa nature. Hay naku, hindi ko talaga ma-explain ang nararamdaman ko sa tuwing dine-develop ko ang mga pictures,” kuwento niya habang sinasandok ang cream sa ibabaw ng kape niya. Kita ko sa kanyang mukha ang ningning habang nagsasalita. Halatang mahal na mahal niya ang ginagawa niya.