Affliction Mga Nobela at Kwento

the punish word send shiver down to my spine and feeling ko anytime babagsak ako “aww ang sweet nyo! Kung di ko kayo kilala iisipin ko mag jowa kayo!” gianna said cheerfully saka umupo sa lap ni ej “right babe?” she ask saka hinalik-halikan sa leeg si ej at para namang naiilang si ej sa ginawa ng asawa nya “y-yeah they look good together” halata kong galing sa ilong ang sinabi ni ej saka nya pinipigilan si gianna na halikan sya and I look away

Ganito pala ang piling ng nagmamahal ngunit hindi maaari. Ang sakit-sakit. Sobrang sakit. Sa sobrang sakit parang gusto ko na lang tapusin ang lahat sa pamamagitan ng pagpigil sa aking hininga, ngunit hindi naman iyon ang solusyon sa lahat. Kailangan kong maging matatag at maging masaya dahil sa naging desisyon niya. Kailangan ko rin tanggapin na wala na.

Lumabas na ito ng silid at naiwan akong mag isa. Isa isa kong inilabas ang mga damit ko at inilagay sa malaking kabinet, grabe kahit ata ako ay pupwedeng isilid sa loob ng kabinet na ito. Subrang laki, Sa huling tiklop ko ng mga damit ko ay nahagip ng mata ko ang litrato namin ng aming pamilya. Dahan dahan ko itong kinuha at hinaplos, nalulungkot kung hinaplos ang picture nila mama. Masayang masaya kami sa litrato na ito kasi ito ang unang beses na nagkaroon kami ng family pictures, pero hindi ko alam na ito rin pala ang huli. Ilang taon na pero masakit parin sakin ang pagkawala nila, hindi na mawawala ang sakit ang pangungulila ko.

Hindi puro sakit at pagdurusa. Gusto ko lang magkaroon ng pamilya. I want to feel loved. Pero nakakatakot pala. Nakakatakot kasi masakit. It's a kind of pain that you physically feel all over your body. It's suffering of the worst kind. Nakatulog ako sa kaiiyak. Nagising na lang ako sa ilang mga katok at nang buksan ko ang pinto'y mukha ni Tito Ace ang bumungad sa akin.

He married me because he wants to torment me, he just use Castiel so he can manipulate and hurt me more. Para akong nanghihina sa pag-iisip ng kung ano-ano, this is what they did to me. They gave me anxiety, they gave me sleepless nights and they made me think that I am the worst in every aspect, na kahit may pinag-aralan ako ay ibinagsak pa rin ako sa isang exclusive bar dahil pakiramdam ko hindi ako bagay sa kahit anong malalaking kumpanya. Kaya dapat hindi ko nararamdaman ang ganito, hindi ko dapat kalimutan na five years ago ay itinapon ako ni Neon sa putikan kaya hindi dapat bumalik kung ano man ang naramdaman ko sa kanya noon dahil ayun ang papatay sakin.

"Have you forgotten to take your medicine, Mr. Del Fiero? As far as I know, our child is already dead. You made me to kill our child, at ginawa ko iyon dahil hindi mo kayang panagutan ang bata. At ngayon, sasabihin mong anak mo si Vluiz? Naririnig mo ba ang sarili mo Yakero?" "Did you really abort our child?" he asked. I saw how his tears fell from his eyes. Hindi ko alam pero parang naku-kunsensya ako sa mga sinasabi ko. Pero hindi, Ye! Hindi mo pwedeng sabihin sa gagong 'to na anak niya si Vluiz. Hindi niya pinagutan ang bata, pinabayaan niya ako at ang anak namin. To be honest? He don't have any rights in our child, even to touch Vluiz. "You should have known how much blood did I lost aft

"Hindi ka magsisisi, pangako. Mamahalin ko kayo ni Aj." Mabilis na nangilid ang mga luha ni Charline. Tama lang marahil ang desisyon niya. Napakabuti ni Dan, tiyak matututunan niya rin itong mahalin. Humilig siya sa balikat ng nobyo at palihim na ipinangako sa sarili na susuklian niya ang kabutihan nito at tuturuan niya ang sariling mahalin ang mapapangasawa. Kahit hindi niya alam kung kelan mangyayari 'yun? Tuksong sumasagi sa isipan niya ang imahe ni Xander. Nakadama siya ng konsensya dahil sa kataksilan niya. Ipinikit niya ang mga mata at pilit na binubura sa isipan ang mainit na tagpong pinagsaluhan nila ng ama ng kaniyang anak. Hindi tama.

Gusto daw kasi nilang makausap. Nang sabihin ko kay Troy ang tungkol doon ay hindi rin siya nagdalawang-isip na pumayag. He said he's serious about me kaya wala raw dapat siyang ikatakot. Kung pwede nga lang daw na parents ko agad ang harapin niya kaso hindi niya magawa because I told him he can't. For now. Alam ko kasing magagalit ang parents ko kapag nalaman nila ang tungkol sa amin. Kung iisipin, marami nga talaga ang aayaw sa aming dalawa kapag nalaman nila. Pero alam ko namang malalampasan rin namin 'to. More than a year and the struggle will be over.

Nagulat siya nang hawakan nito ang magkabilang balikat niya. “Hayaan mo na ang tawag ko sa ‘yo, Monique,” anito, pero hindi niya na napansin dahil nagdulot ng kakaibang kuryente sa pagkatao niya ang mainit na palad nito sa kanya. “Monique, bestfriend yan ng papa mo. Tumigil ka. Huwag kang ano…” lihim na sermon niya sa sarili niya. “Kayo pong bahala,” sang-ayon niya na lang.

Hindi ko alam kung bakit parang wala nang epekto ang mga insulto ko sa kaniya. Parang immune na siya. Parang matagal na niyang tinanggap lahat ng masasakit na salitang kaya kong ibato. Tahimik kaming dalawa. Ang tanging maririnig ay ang mahinang pag-ugong ng aircon at ang mabilis kong tibok ng puso. "Ceska."