Alamat In English Story Mga Nobela at Kwento

Sa tantsya niya ay pabalik na ito ng Manila. “Tara na,” iritableng wika ni Ali. Ito na ang hudyat ng biglang pagharurot ni Leighton kaya namang matindi ang kapit ni Ali sa kanya. It made sense why he had an accident last time. Kaskasero itong magmaneho. Nagmistulang race track ang kalsada sa dim-light na subdivision hanggang sa marating nila ang Commonwealth Ave. “Teka, alam mo ba saan ako nakatira?” pasigaw na tanong ni Ali.

sambit ni Mama at sinamahan kami ni Papa sa pagyayakapan. Ah. Nakaka-missed talaga ang pamilya- lalo na kapag matagal kang napalayo sa kanila. Minsan iniisip ko na dito na lang ako tumira, pero mas mabibigyan ko ng magandang buhay ang aking pamilya sa siyudad. "Kaya nga surprise hindi ba? Nasan na sina Aljur at Amelia?" pag-iiba ko ng kwento. "Ate!" someone shouted inside the house.

AMBER Kinabukasan, masayang-masaya akong nag-almusal kasama sina Mama at Noah. Ako mismo ang naghanda ng pagkain namin dahil gusto kong makasama sila kahit sa simpleng bagay lang. Habang kumakain, panay ang kuwento ni Noah tungkol sa mga gusto niyang puntahan sa Manila, samantalang si Mama naman ay natutuwa sa tuwing nakikita niyang maayos ang kalagayan ko rito.

Mukhang nagluluto palang siya ng almusal. “Huwag po kayong mag-alala, okay na okay ako dito. Masarap ang buhay ko rito sa city,” kuwento ko pa sa kaniya. Iyon lang naman ang gusto niyang marinig. “Eh, saan ba ang work mo ngayon? Saan ka tumutuloy? Mahal ba ang upa? Mahal ba ang pamasahe? Marami bang salbahe diyan sa city?” sunod-sunod niyang tanong. “Nag-aalala pa rin kasi ako. Alam mo na, first time mo sa city, nasanay ka rito sa probinsya kaya baka naninibago ka diyan sa Manila.” Narinig ko pa sa background si Tatay Atlas. Tinatanong niya rin kung kumusta ako. Natutuwa ako sa parents ko kasi pareho pala silang nag-aalala sa akin.

nakangiti niyang sabi. “Amaliah, Amaliah naman ang pangalan ko.” “Nagagalak akong makilala ka, Amaliah.” Napangiti ako sa lalim niyang magsalita; minsan gumagamit ito ng lenggwaheng Inglish at minsan naman ay local na salita pero ang galing niyang magdala. Napapaisip tuloy ako kung kutsero ba talaga ‘to o isang gwapong lalaking nagpapanggap lang na kutsero.

Sasama ba ako sa bahay niya o ano? “Atalia has her own condo. The Montemayor siblings don’t know about it, so if you want to stay there for now, it’s safe,” sagot niya. Halatang yayamanin, lalo na sa kung paano siya magsalita ng english. Aba, baka hindi niya alam na kaya ko ring lumaban sa pakikipag-usap ng english. Nagtapos ako sa pag-aaral, at brainy din ito.

=Lumi Anastasia’s Point Of View= Napahinga ako ng malalim nang malanghap ko ang sariwang hangin na mayroon ang Pilipinas. “Mommy! Let’s go! I’m excited about this new city!” at ang englishero kong anak na sana ay tinagalog ko na lang. Madalas ay mas fluent pa siya sa akin sa wikang engles dahil iyon ang kanyang kinalakihan.

I can't help but to asked her. She smiled. "Noong nalaman namin na nasa abroad ka para mag-aral nagpabili agad siya ng libro na 'yan para mag-aral magbasa at mag-Ingles, pati ako nag-aral na din para kapag umuwi ka daw at kinausap kami maintindihan namin. Kaya ngayon medyo nakakaintindi na kami at nakakapagbasa." Pinagmasdan ko si Amalio na binuklat ang dictionary para hanapin ang 'I don't know' ibinubulong niya 'yon habang nagbubuklat.

sambit niya, puno ng pag-asam. "Oo, anak, pero napag-usapan na natin yan. Nandito na tayo, at masaya tayo, di ba?" sagot ni Alona, pilit na binabalik ang kasiyahan sa kanilang araw. Habang naglalakad sila patungo sa mga food stalls, masayang nag-aasikaso ng mga order at kinakain ang masasarap na pagkain, nagpatuloy ang kwento ni Aniego. "Mommy, pagbalik natin sa New York, ikukwento ko kay Uncle Ethan! Ang gwapo niya talaga!"

umiiyak niyang pagsusumamo sa ama, pagkatapos ay humakbang siyang papalapit dito at lumuhod sa paanan nito. Ngunit hindi nagbago ang ekspresyon ng Itay Andres niya. Blanko lang ang ekspresyon nito na para bang walang nakikita. "Hindi ka na dapat pang nagbalik dito. Maayos na ang buhay mo, hindi ba? Ang balita ko nga ay nobyo mo na ang binatang haciendero sa bayan ng Sto. Cristo," anang ama-amahan na ikinagulat ni Malaya. Pakiramdam niya ay tinakasan ng kulay ang kanyang mukha dahil sa narinig. "I-Itay?..." nauutal niyang wika. Hindi niya alam kung paano nalaman ng kanyang ama ang tungkol doon.