Alamat In English Story Novels & Stories

Nakakaakit talaga ang bigat at lambing ng mga lumang salita sa ating mga alamat — parang may damo at hamog na kasamang musika sa bawat pantig. Madalas, kapag nagbabasa ako ng ‘Alamat ng Pinya’ o naglalahad ng muling bersyon ng ‘Alamat ni Maria Makiling’, napapansin ko kung paano nagbibigay buhay ang malalalim na salita: hindi lang ito palamuti, kundi nagsisilbing tulay tungo sa lumang mundo ng paniyapi at himala. Halimbawa, ang salitang 'bathala' ay hindi lang basta 'diyos' — may kasamang respetadong timpla ng takot at pagkukumbaba; samantalang ang 'dambana' ay hindi simpleng altar kundi isang puwang ng ritwal at pag-alaala ng angkan. Ang mga ito ang unang gamit ko kapag sinisikap kong gawing mas makulay ang pagsasalaysay: babanggit ng 'balintataw' para sa misteryosong paglitaw ng anino, o 'guniguni' para sa mga aninong parang panaginip na sumusulpot sa kuwento.

Sa praktikal na tala, heto ang ilang malalalim na salita na madalas kong ginagamit o nababasa sa mga alamat, kasama ang maikling depinisyon at kung paano ko ito ginagamit sa pagsasalaysay: 'balintataw' — ang mata o repleksyon sa mata, mahusay ilarawan ang sulyap ng diwata; 'guniguni' — ilusyon o panaginip, ginagamit sa eksenang sumasapaw ang realidad at alamat; 'hinagpis' — matinding lungkot o dadalhing kapighatian, perfecto sa trahedya ng bayani; 'alapaap' — ulap o kalangitan, maganda sa simula o paglubog ng araw; 'alab' — apoy o pag-aalab ng damdamin, kapag nasusunog ang pag-ibig o galit; 'sinag' — sinag ng buwan o araw, para sa mahiwagang liwanag; 'bulalakaw' — tala o meteor, nakakabit sa paghahayag ng kapalaran; 'engkanto' — mala-makata na nilalang o espiritu, sentro ng maraming alamat; 'dambana' — sagradong lugar; 'dalisay' — dalisay o dalisay na intensyon; 'sigwa' — malakas na bagyo o alon, ginagamit sa klimaks ng kuwento; 'panaginip' — pangitain na nag-uudyok ng misyon o babala; 'palad' — kapalaran o hinaharap; at 'liwayway' — bukang-liwayway o simula ng bagong kabanata.

Ginagamit ko ang mga salitang ito hindi lang para magmuni-muni kundi para magpatibay ng tono. Halimbawa, sa paglalarawan ng isang diwata na nagbabantay sa bundok, mas nakakabighani sabihin na "nagmumuni-muni siya sa dambana habang ang balintataw ng buwan ay kumikislap" kaysa sa mas payak na bersyon. Sa kahulihan, nakikita kong ang paggamit ng mga malalalim na salita ay parang paglalagay ng lumang plorera sa modernong silid: nagbibigay ito ng lalim, kabighanian, at isang pandama na nag-uugnay sa atin sa mga ninuno. Lagi kong sinasabi na kapag isinali ang mga katagang ito nang may pag-iingat at paggalang, nagiging mas buhay ang alamat—parang may bulalakaw na nagbabago ng landas sa gitna ng gabi at nag-iiwan ng bakas ng liwanag sa puso ng makabagong mambabasa.

Ang mga alamat ay hindi lamang kwento; ito ay mga salamin ng ating kultura at tradisyon. Sa paggawa ng isang alamat na may aral, mainam na magsimula sa pagbuo ng isang makabuluhang tauhan; maaaring ito ay isang bayani, hayop, o kahit isang likhang-isip na nilalang. Ang tauhan na ito ay dapat magkaroon ng mga kahinaan at lakas na madaling maiuugnay sa mambabasa. Halimbawa, kung ang iyong tauhan ay isang matapang na batang babae na palaging nagtatangkang talunin ang takot sa dilim, magiging mas madaling makuha ng mga manonood ang kanyang laban.

Pagkatapos nito, pumili ng lugar o sitwasyon kung saan magaganap ang kwento. Ang lokasyon ay maaaring mula sa isang magandang gubat hanggang sa isang siksik na bayan. Ang kapaligiran ay dapat na magdagdag sa kwento at magbigay ng mga hamon o aral na dapat pagtagumpayan ng tauhan. Para sa ating halimbawa, ang gubat ay maaaring puno ng mga kakaibang nilalang na naglalarawan ng takot at pag-asa.

Isama ang isang masalimuot na plot na nagdadala sa tauhan sa iba't ibang pagsubok na tutulong sa kanyang pag-unlad. Dapat itong humantong sa isang resolusyon na naglalaman ng isang mahalagang aral, tulad ng pagiging matatag o pagtanggap sa sarili. Ang mga mensahe ay maaaring tahasang ipahayag sa huli upang mas maging kapansin-pansin, ngunit huwag kalimutan na ang kwento mismo ay magbigay ng puwang para sa mga mambabasa na sumalamin sa mga aral.

Sa wakas, ang aliw at kasiyahan ng kwento ay nagbibigay-diin na ang alamat, sa kabila ng mga aral nitong dala, ay dapat maging masaya at nakakaengganyo, kaya’t huwag kalimutang magdagdag ng konting magic at fantasiya!