Alamat Stories Mga Nobela at Kwento

tanong ni Emerald, umaasang makakarinig ng isang masayang kwento. “Kwento ito tungkol sa isang prinsesa na umalis sa kanyang kaharian at naglakbay sa iba’t ibang bayan. Nakilala niya ang mga tao at natutunan ang kahalagahan ng pamilya at pagkakaibigan,” nagsimula si Alona, nag-uumapaw ang kanyang boses ng saya habang inilarawan ang mga karakter.

Mukha mga itong wrestler na isang hampas lang sa kanyay madudurog agad ang maliit niyang katawan. "Mrs. Altagracia," bruskong saad ng isang lalakeng may malaking katawan pagkalapit sa puwesto nila. Parehong napaangat ang tingin nina Leila at ng tatlong binatilyo sa bagong dating dahil sa mas matangkad ang dalawa sa kanila. "Sumama po kayo sa amin, ma'am," dugtong ng isa. So, they are Filipino, but who are they?

"Aling Basyang. Bayabasan. Dagat. Katang." Hindi muna siya umimik sa sinabi nito. Kapagkuwan ay nangunot ang noo niya. Sandali lang! Bakit pakiramdam niya'y kilala na niya ang lalaking ito at dahil iyon sa mga sinabi nito. Aling Basyang, ito iyong kapitbahay nila sa probinsya na palaging galit kapag nababato ang bubong ng bahay, iyong bayabasan, diyan sila ng mga kaibigan niya minsan tumambay at para na rin mangain ng mga bayabas, dagat, diyan sila naglalangoy kapag tanghali, at ang huli ay katang, iyan minsan ang hinuli nila sa ilog. Kung hindi siya nagkakamali, ang lalaking ito ay... isa sa mga naging kababata niya noon?

"A-Akala ko talaga ay 'di na kita muling makikita pa, Leonides. Anong nangyari at paanong buhay ka pa?" Bumuntong hininga siya at napatitig sa aking mata. "Nakalimutan ko kung paano ako nakulong sa salamin. Pero pagkatapos na maputol ang sumpa at magising ako sa basement ay biglang bumalik sa akin ang nakaraan. Noong naging kaibigan ko si Amalia ay palagi ko siyang tinatanong kung saan siya umuuwi at ang laging sagot niya ay sa bahay ng Lolo mo. Pero ang sabi niya ay dapat ilihim namin na magkakilala kami. Wala raw dapat na makakaalam dahil palihim na lumalabas siya sa gabi upang katagpuin ako. Kaya naman ang binanggit ko lang sa pamilya ko ay may bago akong kaibigan na dalaga. Wala akong ka

Madaming galit kay Alastair dahil sa mga ilegal na gawain nito, at nakita niya mismo ang kalupitan ng pamilya nito, madami na itong napatay dahil sa kaaway nito sa negosyo. Nang umalis si Alastair papuntang England para magtago ay naiwan siya sa Scotland. Doon niya nalaman na buntis siya. Nagbalik siya sa kanilang bahay ngunit nagalit ang kanyang mga magulang. Hindi siya matatanggap hanggang walang kikilalaning ama sa dinadala niya. Sakto namang bumalik si James mula sa Pilipinas--ang kanyang first crush. Nagkaroon siya ng pag-asa.

maikling sagot nito. "Eh, alam mo naman hindi pwede, eh. Wala pa akong maasahan na hahawak sa opisina. Naisip niya si Alice pero siguradong busy ito. Nakadestino na kasi si Alice sa Mindanao. Binigay niya rito ang pagkakataong mamahala sa branch ng laundry shop niya. "Sayang hon, wala ka na ba talagang ibang maasahan?" nangungusap ang mga matang tanong nito.

Hindi lubos maisip ni Alison na magkikita pa sila ng lalaking nakatalik nya noon lang nakaraang gabi na napag alaman nya din na Razen ang pangalan. At lalong hindi sya makapaniwala na ngayon ay andito na sila sa labas ng apartment na tinutuluyan nya. Nagpumilit ang lalaki na sumama kung saan sya nakatira, tatanggi sana sya pero nabigla sya ng bigla na lang sya nitong pinapasok sa loob ng sasakyan. Wala na syang nagawa kundi ang magpatianod na lang sa ginawa ng lalaki dahil medyo nahihiya na din sya dahil simula pagbili nya ng ulam ay kasama na niya ang lalaki na walang ginawa kundi kausapin sya ng kausapin.

Baliw talaga ang dalawang iyon. Binuksan ko muna ang folder, at bumungad sa akin ang isang sulat. Nang mapagtanto kung ano ito, tinago ko kaagad sa bag ko. Tiningnan ko si Alley na ngayon ay may kausap na. She is doing her job well. Nang buksan ko ang bigay niya na pagkain, napangiti ako. Alam talaga nila kung ano ang paborito ko. Mga street food lang naman ito. Mamaya ko na lang kakainin pagka-break time na dahil alam kong maaamoy sa loob ng opisina, naka-aircon pa naman dito. Baka magreklamo sa amoy ang mga tao.

mahinang sabi ni Ally nang huminto sila sa isang madilim na bahagi ng kalsada malapit sa hangganan ng Laguna. Ang matandang tsuper ay hindi lumingon. Bahagya lang siyang tumango, ang kaniyang mga mata ay nakapako pa rin sa kalsada na tila hindi interesado sa kung ano ang ginagawa ng dalawa. "Huwag kayong magpasalamat. Ang ginagawa niyo ay para sa hustisya. Matagal na kaming naghihintay ng pagkakataong makabawi sa mga taong sumira sa aming mga buhay."

Kung magsalita ay parang siya pa ang biktima at kami ang nag-imbento ng kuwento. "Ay, Senyorita, huwag ka hong mag-alala," witty kong sagot habang lumalapit sa mesa para kumuha ng baso ng tubig. "Ang mga taga-Batangas ho, hindi mahilig magpalaki ng kuwento. Mas mahilig ho kami sa katotohanan. At tungkol naman sa mga regalo mo, napakaganda ho ng mga paper bags, mukhang mamahalin. Kaya laang, ang alam ko ho kasi, ang sugat ng masasakit na salita, hindi ho natatakpan ng silk scarf o organic tea. Mas mainam pa rin ho ang malinis na konsensya."