Alamat Stories Novels & Stories

Hindi ito yung usual naming almusal. Hindi tuyo, hindi itlog lang, walang ham or sausage na nakahain, kundi may miso soup, may isda, may lugar na may laman na nilagang itlog at isaw ng manok. Talagang pinaghandaan niya ang almusal na ito, bagay na ngayon niya lang ginawa dahil si Ate Zari ang naghahanda ng pagkain namin palagi. “Kelan ka pa natutong magluto ng ganito?” tanong ko kay Luis. “Akala ko noodles lang kaya mo.”

Pero binalewala ko iyon at nagtrabaho na lang. When the night came, Alastair arrived in the country to visit me. Kaya nagkita kami sa isang bar. “You've been missed,” he said with a smirk. “Kailan ka ba babalik ng Pilipinas?” “I can go back any time now. Ako lang ang hindi pa gustong bumalik.” Kinuha ni Alastair ang bote ng alak at saka niya nilagyan ng alcohol ang baso niya at ang akin.

CHAPTER 52 Dapit hapon! “Ate Lalaine, gusto mong mamasyal tayo sa kabilang bayan? Hindi ka man lang ba naiinip? Dito ka na lang palagi lang sa bahay eh, lumabas ka naman. Mamasyal tayo sa kabilang bayan. Magandang maglibot d'on once ganitong hapon o pa-gabi. Maraming mga makukulay na ilaw sa park. Tapos may Bazaar din nagbubukas pagdating ng gabi. Saka pala maraming street foods. Kain tayo. Magpaka 'busog tayo."

Marami ang nagkagusto sa kanya, pero walang may lakas ng loob na umamin. Ngayon, parang isang bulaklak na dati ay namumukadkad sa mataas na sanga ang pinitas ng walang ingat na kamay at hinayaang malanta sa isang nakalimutang sulok. “Why did you drop out back then, Ate Amara?” mahinang tanong ni Alyssa. “Do you remember Louis Antonio? Siya ’yung intern na kasabay mong pumasok sa lab.”

Opo lang palagi ang sagot ko. Karamihan ay tungkol kay Ate Leticia, kung gaano siya kagaling kung nabubuhay pa siya. Nabanggit din ni Mama ang kanyang bakasyon kasama si Allegria sa Los Angeles, ang kanyang bakasyon sa New York kasama si Kuya Celio. Si Kuya Celio at Allegria ay parehong nakatira sa ibang bansa, kaya laging nasa ibang bansa si Mama. Wala naman problema kung doon siya mamalagi dahil parehong may bahay at lupain siya doon. Kung yaman lamang ang pag-uusapan, walang maitulak-kabig ang yaman ni Bill Gates sa angkan namin.

Halatang miss na miss nila ang mga nanay nila. Pagdating sa loob, nakita kong panguso-nguso si Atalia. “Ang bango, parang nakakagutom,” sabi niya. “Tamang-tama ang dating ninyo. Nagluto kasi kami ng maraming putahe dahil alam naming darating kayo,” pagbibida ko agad sa kaniya. Napangiti lalo si Atalia. “Talaga? Anong pagkain ‘yan. Lutong probinsya ba?”

Ginagalit ako lalo ng punyétáng lalaki na ‘to, eh. “Dude, hindi mo ba alam na ang binastos mo ay ang fiàncé at soon to be wife niyan?” sabat ni Alister na napapailing na nakatingin sa lalaking. Unang tingin pa lang adik na ang gágó. Agad na napaatras ang lalaki habang sari-saring bulungan naman ang namutawi sa paligid. “Oh my! Siya ang isa sa sikat na business man, right?”

Hindi na sumagot si Athalia, bagkus ay tumingin siya aking likuran. "inay." aniya. Inilapag ni Carmen ang tatlong tasang kape na nakapatong sa isang aluminum tray sa mesa. Pagkatapos, umupo siya sa katabing upuan ni Athalia. "Inay, magkwento ka naman kung paano kayo nagkakilala ni itay." tanong ni Athalia. Tiningnan ako ni Carmen, ibig sabihin ang pagkakakilala namin ang ikwento niya. Nakaramdam ako ng kasiyahan dahil doon kaya tinanguan ko siya para iparating na pwede.

Sabi ng ina ni Kent sa kanila. “Hindi parin po lumalabas ang mga doctor Tita.” malungkot na sabi ni Ally kaya napatahimik naman sila habang ang kambal ay nag aalala na din. “Ano bang nangyari?” Tanong ng Mama ni Atasha walang alam ang mga ito tungkol sa pagsugod nila doon sa totoong may kasalanan ng lahat at lalong walang alam ang mga ito na hindi totoo ang mga nangyari nitong nakaraan.

nagmamadaling ininit ni Alas ang sopas na niluto niya kanina at hinanda ang gamot na maaaring ipainom sa dalaga pati narin isang plangganang tubig at isang puting bimpo. Nang matapos ay dali-daling pumasok sa loob ng kwarto at ginising itong upang kumain. Mabuti nalang at nagising ang dalaga’t naupo kung kaya’t sinubuan niya ito ng sopas. “Kasalanan ko ito eh!” inis na sabi ni Alas habang pinapakain si Stella. “W-Wala kang kasalanan Alas, ako.” Umiling siya sa dalaga at muling sinubuan.