Ang Alaga Maikling Kwento の小説・ストーリー

Hindi humihinto. "Grabe, ang sarap ng alak na 'to. Ang lambot sa lalamunan," sambit ng isang kaklase. "Ang sarap ngang uminom pag libre," sabat ng isa. Habang lumalalim ang gabi, unti-unting nagbago ang atmosphere. Isa-isang naging tahimik ang mga naunang nag-umpisa ng kwento. Maya't maya, napapansin nilang may mga hindi na sumasagot.

Ang panahon ay dumadaloy na parang tubig na lumalampas sa makinis na mga bato — hindi nito binabago ang diwa ng mga bagay, ngunit pinapagaan at pinapakinis nito ang mga gilid, hanggang sa ang lahat ay magkasya nang maayos sa dakilang kabuuan. Ilang daang taon na ang lumipas mula noong itinayo ang Dambana ng mga Kwento, at ang pangalang “Alyansa ng Mabagal na Hakbang” ay hindi na tinatawag bilang pangalan ng isang samahan — ito ay naging tawag na lamang sa paraan ng pamumuhay na naging likas na sa lahat. Walang nagtatalo kung tama ba o mali ang pag-iingat sa kalikasan, kung dapat bang isipin ang kinabukasan, o kung ang pagkakaisa ay mas mahalaga kaysa sa sariling kapakinabangan. Ang mga aral

biglang sabi niya matapos ang katahimikan. "Ano naman 'yon?" "Ayon sa kuwentong iyon, ang araw, buwan, at ang mga bituin sa langit daw ay ang korona, suklay, at ang kuwintas ni Alunsina. Parte ng mga alahas na isinaboy ni Tungkung Langit sa kalangitan para lang makita si Alunsina. At saka 'yong ulan at kulog? Luha at boses raw ni Tungkung Langit 'yon, na desperadong tinatawag ang kaniyang asawa at dinadamdam ang sakit ng kaniyang pagkawala. See? That's how he loves Alunsina 'cause up until now, nararamdaman pa rin natin ang kulog at ulan kaya ibig sabihin umiiyak pa rin si Tungkung Langit sa pagkawala ni Alunsina."

I cant find the right word to answer my own question. "Would you be my leading lady in our very own story? Hindi man ikaw ang unang karakter na nakasama ko sa kuwentong 'to... Pangako, ikaw at ikaw lang ang babaeng nanaisin kong makasama sa bagong kabanata na bubuksan ko at isusulat natin iyong magandang wakas sa dulo."

Ferrer. Kwento? Anong kwento ba? Kagabi s*x at love lang naman yata pinag uusapan namin dalawa, dapat ko pa bang sabihin yon sakanya? Wag nalang kaya baka kase akalain nyang kung ano-ano nalang ang tinuturo ko sa anak nya. Baka isipin nitong mga kabastosan tinuturo ko, nako mali yon no!

sigaw niya. Senenyasan ko siyang huwag maingay baka magising si Alle. "Talaga ba? Parang nakaka-intrega na tuloy ang love story niyo ni Roswell Montefalco"pahayag niya. Pwede ngang maging nobela ang storya namin, eh. Kahit ako hindi 'din ako makapaniwala 'nong ikwento 'yun sa'min ni Mama at Mommy. Ikaw ba naman na mabuntis ng hindi mo kilalang lalaki tapos sa isang iglap lang anak pala siya ng matalik na kaibigan ng Mama at Papa mo?

bakit tila ba, ang alaala ng lalaki ay palaging nasa kanyang isipan? Nilukob siya ng lungkot.. Marahil, ang kanilang kwento ay isang sarado ng libro. Ubos na ang pahina, kaya tinapos na lang iyon ng walang kasiguraduhan. Masakit man, ngunit kailangan na iyong tanggapin Hindi lahat ng kwento, may happy ending. Ang buhay ay malayong malayo sa isang fairy tale. Napangiti siya, mas mapait pa sa ampalaya.

Pinilit kong huwag magpakita ng kaba habang nagpapatuloy ako sa pag ku kwento. "Naalala ko rin ang pakikibaka para mabuhay. Hindi ko na maalala kung ano-ano pa ba ang ginawa niya sakin, basta naramdaman ko na lang na bigla na akong sumubsob sa kalsada dahil nawalan ako ng malay siguro akala niya ay patay na ako." Huminga ako nang malalim. "Wala akong ideya kung paano ko nagawang bumangon at makarating sa tapat ng lumang building niyo. Akala ko walang tao dun , magtatago lang sana ako pansamantala. Hindi ko nga alam na naliligo na pala ako sa sarili kong dugo! Ang alam ko lang hinimatay ako. Pati ang sugat ko hindi ko iniinda ng mga oras n ayun. "

Mahaba nitong kwento. "Paano na rescue si Daddy Alex?" takang tanong ko. "Ayon po sa kwento ng Inay ay Bigla na lang raw nasa gitna ng manggahan si don Alex at walang malay puro galos na rin daw ang kanyang katawan. Gagawin nga sanang taniman ang gubat na iyan pero naniniwala po si Donya Margarita ang lola ni señorito Axel na may mga nakatira diyan na hindi na dapat pang gambalain. At saka kawawa raw po ang mga hayop na nariyan," mahabang pahayag nito.

At sa huling pahina ng kanyang draft, nakalagay: "Minsan, ang alaala ay nawawala, ngunit ang tunay na pag-ibig ay laging may paraan upang lumaban. At sa pagtatapos ng kwento naming ito, alam kong ito ang simula ng habang-buhay." -------------------------------WAKAS-------------------------------------------------------------------------------