روايات وقصص ضمن Alamat Stories

EYA Manila, Philippines One year later... SA PAGDAAN ng mga araw, marami na siyang mga bagong nalalaman. Tulad ng tamang pagsuot ng damit, paglakad, pagtayo ng diretso, pagsusulat at pagsasalita. Sa tulong ni Master Ash, unti-unti na siyang nagiging normal na tao katulad ng iba. Bagama't inosente pa rin siya sa maraming bagay kagaya ng paggamit ng telebisyon.

Halatang may namumuong sama ng loob sa kalooban ng batang lalaki. Pinahid ni April ang basa sa mukha ni Alabama at masuyo itong tinignan atsaka inilipat kay Aragon ang tingin na nakaupo sa bean bag at nakatupi ang mga braso sa dibdib. Si Alamo naman ay nasa entertainment room at nalilibang sa company ng Uncle Waris nito.

“Hindi naman sa ayaw. But our lolo wanted Connor to engage with someone else. Ayaw naman ni Connor doon sa babaeng gustong ipagkasundo sa kaniya ni lolo kaya nagtanan sila ni Shy.” Napahawak si Shy sa pisngi niya na wari ay kinikilg. “Para palang may pagka-Romeo and Juliet ang love story ni ate.” “What’s Romeo and Juliet, ate?” tanong ni Alab. “Isa siyang novel from Renaissance era, Alab, ginawa ng greatest playwright na si William Shakespeare. Tungkol siya sa dalawang taong nagmamahalan pero against ang kanilang pamilya.”

"Get in." Tahimik silang nagbiyahe patungo sa Bayan ng Santa Catalina. Huminto ang sasakyan sa suki nilang maliit na restaurant. Habang nag-o-order ng agahan si Alma diretso niyang sinabi rito ang kanyang pakay. "Alma, alam kong nahulaan mo na ang pakay ko. Kailangan ko ng kalahating milyon." walang pag-aatubiling saad niya. Nanlaki ang mga mata ni Alma sa narinig.

kuwento ni Almiah habang nakalabi. Ito rin ang dahilan kung bakit hindi niya makalimutan si Almirah. Their daughter is just like her mother. She has a kind heart and soul. Sa tuwing may nakikita itong mga taong kalye, palagi iyong nakikiusap na bigyan ang mga ito ng pagkain, damit, pera o laruan. Truth is, noong nakaraang birthday nito, hiniling niya pa kay Lazarus na sa halip na birthday party ay mas pinili nitong magbigay na lang ng pagkain sa mga batang lansangan.

Nakakaloka talaga. "Alas siyete ng gabi, sa Paradise Food, naalala mo ba?" "Oo naaalala ko pa. Ang restaurant na iyon kung saan ko nakilala ang isang scam na lalaki noong nakipag-blind date ako." Tumayo si Amelia. "Napakaganda, tiyak na makakakuha ako ng malaking balita sa pagkakataong ito! Salamat, Cormac!" masaya nitong sinabi.

“Eat slowly, ha. Mainit pa.” Tahimik na nag-almusal ang tatlo. Walang mabibigat na salita, walang argumento. Si Anchali ang bumuhay ng usapan, ikinukuwento ang napanaginipan niya kagabi tungkol sa isang malaking castle na gawa sa kendi. Tuwang-tuwa itong naglalarawan habang parehong nakikinig si Aurelia at Xavier. Sa loob ng ilang sandali, para bang normal na pamilya lang sila—walang sugat ng nakaraan, walang mga banta ng bukas.

Tama na ang kilala siya ng mga ito bilang siya. “Hindi ko tuloy maiwasang hilingin na sana ay makita ko sila ngayon. Isa pa ay para na rin makita niyo rin sila para maniwala kayo sa sinasabi ko. Super gwapo talaga nila at makalaglag panty girl!” kwento ni Ali sa iba pa kung saan ay kanya-kaniya naman ang mga ito ng naging sagot.

ani doctor Lee bago tuluyang umalis. Mayamaya pa ay may kumatok sa pinto at inakala ni Louie na katulong iyon. “Dalhan mo nga ako ng sopas dito,” utos niya pa pagbukas ng pinto. Ngunit nang paglingon sa pinto ay si Alice pala ang pumasok dala ang suits na sinusuot niya sa trabaho. Nagtaka si Louie dahil wala naman siyang inuutos dito.