Alas Dose Time Novels & Stories

"Doktor, sigurado ka ba na ang oras na may nagpahid ng gamot sa likod ng aking ina ay nasa pagitan ng alas nuwebe hanggang alas diyes ng umaga?" Tumango si Dr. Greg. "Ang katawan ng pasyente ay hindi kailanman magsisinungaling, at ang gamot ay napakalakas. Kung ang gamot ay inilapat pagkatapos ng isang oras, ang pagkabulok ay hindi magiging ganito. Kung ito ay inilapat isang oras na mas maaga, ito ay magiging mas malala." Kumunot ang noo ni Luna at walang malay na tumingin kay Jim nang marinig ang sinabi ni Dr. Greg.

Inabot niya ang lugaw at ipinaalala ang oras ng pag-inom ng gamot ayon sa reseta ng doktor. Pero nang makita ni Alizee ang isang partikular na ointment sa loob ng tray, biglang uminit ang tenga niya hanggang ugat. Tahimik siyang yumuko, hindi na nagsalita, pero halatang-halata ang pamumula ng mukha niya.

Mayi is the most sensitive yet she also has the most shortest patience among us three. Napansin ko ang tatlong texts mula kay Alas. Humikab muna ako bago ko binuksan ang kanyang mga mensahe para sa akin. Kinusot ko ang aking mga mata. Alas dose na rin kasi, e. Hindi pa ako natutulog dahil ihahanda ko muna ang aking maleta para sa aking pag-alis bukas ng umaga. From Alas: Our flight would be tomorrow at six in the morning.

Masayang wika ng isang doktor kaya buong puso kaming nagpasalamat ni Alas. Ilang minuto ding nanatili ang mga ito sa kwarto dahil sa dami ng kanilang mga sinabi and it's all about medications and prescriptions na kailangang sundin ni Alas para tuloy tuloy na ang recovery niya. Iyon nga lang ay kailangan pang manatili ni Alas dito ng isang linggo para maobserbahan pa ng maigi bago magdesisyon ang mga doktor na idischarge siya. This is a well known and expensive private hospital kaya alam naming magagaling ang mga doktor dito kaya kailangan naming sumunod.

Sa bilis ng paglalakad niya, ay parang may hinahabol siyang isang emergency cases. Three minutes later, na-receive ko na ang mensahe ng aking ahente. "Mamayang madaling araw na ang alis ni Alas papunta ng isla Kwadro, doon niya sasalubungin ang isang barko na may dalang ilang kahon ng drugs na nagmula pa sa bansang china"

"Huwag kang mag-alala doktor, mula ngayon ay makikinig na kami sa iyo at makikipagkooperasyon sa kahit anong sabihin ninyo." Nakangiting tumango si Lunabella, tumalikod siya at kumuha ng mga gamot sa ba nito. Ibinigay niya ang bote kay Ashton. "Kunin mo ito, after three meals a day, give him two pills each." Kapagkuwan ay kumuha siya ng papel at ballpen at saka nagsulat ng reseta. "According to the dosage of this prescription, take ten doses and boil then into a soup or porridge every day to make medicinal food. Ibigay ninyo ito sa kanya sa tamang oras, makatutulong ito sa mabilis niyang paggaling." "Masusunod, Dr. Cruz. Thank you," ani Ashton.

tanong niya. ‎ ‎"No," sagot ko agad. "But it keeps me from falling apart." ‎ ‎Nagtagpo ang mga mata namin ng matagal. Parang gusto niya pa akong pagalitan, pero nagtitimpi lang siya. ‎ ‎Inayos niya ang salamin niya at muling bumaling sa clipboard. ‎ ‎"We'll begin the injections in three days. You'll be briefed again on how to administer them, so be here at 9 AM."

"Ako nga ito." "I'm taking the medicine on time, hindi mo naman ako kailangang i-supervise sa lahat ng oras." Naaalala niya ang pagsusuri sa dugo tuwing tatlong araw, at hindi siya bibigyan ni Melissa ng anumang pagkakataon na bawasan ang dosage o hindi ito makaligtaan. "Hindi kita hinahanap para sa bagay na ito. Nabalitaan kong pupunta kayo ni Nicklaus sa bahay ni Mercandejas ngayong gabi?"

tanong muli ni Dave. Ito ay isang bagong bagay na ikinagulat niya. "Oo, epekto ba iyon ng gamot? Sabi mo hindi ko dapat inumin ang gamot na iyon sa loob ng 72 oras. Kaya hindi ko ito ininom. Ibig sabihin din ba noon na ang gamot ay nasa dugo ko pa sa loob ng 72 oras?" Tumingin si Alarich sa kanyang kaibigang tila uod na nasusunog sa init. Paulit-ulit na naglalakad sa harapan niya.

Nagpaalam din siya sa akin na kukuha muna ng gamot at basang twalya sa baba. Naningkit ang mga mata ko sa paglabas niya. Kumuyom ang kamao ko. "Hindi mo na ako maloloko ulit, Dos. Aalis ako kahit anong mangyari." *** Umaga na pero malakas pa rin ang buhos ng ulan sa labas. May nakalagay na basang twalya sa noo ko at bantay-sarado ako ni Dos. "After three hours, iinom ka uli ng gamot. Kakain ka rin nang marami. Kailangan mong mabawi ang lakas mo."