Alas Dose Time Novels & Stories

Pagmulat ko, ang nag-aalalang mukha ni Kael ang bumungad sa akin. “Cataleya, wake up for a moment,” sabi niya. “Kumain ka muna para makainom ka ng gamot.” Dahan-dahan niya akong inalalayan paupo. Napapikit ako ng kumirot ang ulo ko, mas bumigat ang pakiramdam ko, parang mas lumala pa. “What time is it?” namamaos kong tanong. “It’s 11:22am. Eat something first so you’ll have strength and take your medicine..” Tumango naman ako. May ilang oras din akong nakapag pahinga.

Sa kasamaang palad, siya ay masyadong mahina para gawin ito. “Lady Walker, kumalma ka lang!” “Ang epekto ng gamot ay magtatagal ng ilang oras. Pero kung ikaw ay magiging maligalig, hindi ito tatagal ng kalahating oras!” “Ang supplement na ito ay drug-resistant.” “Ang dose ay kailangan itaas bawat beses na gagamitin ito!” “Kung magpapatuloy ka na maging ganito, kinatatakot ko na hindi mo magagawang kayanin hanggang si Senior Oskar Armstrong ay makadating dito!”

Tipid na ngumiti si Ayesha saka ito umalis ng clinic. Muling humugot ng malalim na buntong hininga si Ayesha habang nakatanaw pa rin siya sa kawalan. Rinig niya na ang ingay ng orasan nila dahil sumapit na ang alas dose ng gabi. Kahit na malalim na ang gabi, hindi pa rin siya dinadalaw ng antok.

Isang drinking water at sa tabi nito ay ang gamot na iinumin nito ngayung umaga. Nang masigurado niyang ayos na….wala sa sariling napasulyap siya sa orasan. Eksakto alas otso pa lang ng umaga. Hyasst, kung alas nueve pa ang pagkain ng beakfast ng alaga niya, masyado nang late iyun. Siguro, ngayung siya na ang nag-aalalaga dito, pwede niya naman sigurong i-adjust ang oras nito eh.

“Kung may nararamdaman kang kakaiba, ipaalam mo agad sa akin o sa mga nurse.” Lumingon sa akin si doktora. “Kristina, administer 2 grams of Ceftriaxone via IV to Mrs. Almazan, three times per day for 7 days. Prepare it promptly." anito. Medyo nag-taka ako sa narinig, kaya nag=alinlangan akong nagtanong. “Doktora, ang usual dosage po ba ng Ceftriaxone ay 2 grams tatlong beses sa isang araw? Di po ba masyadong mataas–”

Ang bango nito, kaya kahit drogy pa ko, eh, kumain ako ng dala n’ya. ”Tumawag ako kay Doc .” sabi n’ya nang nasa pangalawang roll na ako, ”Ang payo n’ya, uminom ka ng suppressant every 8 hours para `di agad mawala ang epekto nito, pero kung masama talaga ang pakiramdam mo, pwede s’yang gawing every 6 hours.”

"We need to maintain the drug dosage I gave you, Ali. Are you drinking that at the right time?" pagtatanong sa akin doc kaya tumango ako sa kanya. "Opo, lagi ko pong iniinom sa tamang oras, doctor Oliver." sagot ko sa kanyang tanong. "I'm not going to wander around anymore, Anna. Alistair needs chemo as soon as possible as his tumor has not yet reached stage 2." Napatitig si mommy kay doctor Oliver, "wala na bang bisa niyong mga gamot niya?"

Bumalik sa alaala niya ang mainit nilang halik sa loob ng operating room kahapon. "Ang kapal din talaga ng mukha mo," asik ni Kasumi, pilit na itinatago ang kaba. Mabilis siyang kumuha ng isang basong tubig at dalawang white tablets mula sa side table. "Uminom ka muna ng painkiller. Sabi ni Dr. Mike, kapag masyado raw masakit, pwede kitang bigyan nito every four hours. Saktong four hours na mula nung huli kang uminom." Ibinigay niya ang gamot pero umiling si Aslan. "Ayoko niyan."

Agad dumating ang alas dos ng hapon, at sinimulan ni Alana ang show on time. [ RealMe enters the live broadcast room]

Limang oras lang mula alas-syete hanggang alas-dose. Since nasa loob ng Ayala Malls Market Market itong Hapie Coffee ay talagang matao, lalo na ngayong umaga. Mabuti na nga lang ay nasanay na rin ako sa ganito at nawala na ang pagkataranta ko. “Ano, Allanna? Palit na tayo?”