Alas Singko In English Novels & Stories

Philippines 1930 ANG PAGHAMPAS NG dagat sa dalampasigan at ang ingay nito ay parang musika sa pandinig ni Asula. Ang sigawan ng mga tao sa paligid dahil nagkakasiyahan sa pagligo sa dalampasigan.

Iminulat ni Alas ang mga mata, bumungad sa kaniya ang namimilog na mata ni Whike, imbes na sumigaw ay kalmado siyang nakipagtitigan kay Whike. ‘Hindi lahat ng nakakatakot ay dapat katakotan’ Tumatak 'yon sa isipan ni Alas. Hinaplos ni Alas ang pisngi ni Whike habang nakatitig sa mga mata nitong mapupungay. “Don't forget my name, Alas . . .”

nabuhay ang excitement sa katawan ko habang kinukuwento kung gaano kamangha-mangha para sa akin yung aso. "Normal yun, lalo na kung may lahi yung aso. Baka yung lahi nung aso ay talagang malaki. Hindi mo ba naaalala nung bata ka pa, pumunta tayo sa Baguio kasama ang mama at papa mo, nagpa-picture tayo sa asong malaki. Mas malaki pa nga yata sayo yung aso" naaalala ko nga. Nakita ko iyon sa album namin nang minsan ko itong tignan.

I've never been this close to anyone or anything I can hear your thoughts I can see your dreams I don't know how you do what you do I'm so in love with you It just keeps gettin' better I wanna spend the rest of my life With you by my side Forever and ever Every little thing that you do Baby I'm amazed by you Pumalakpak ako dahil hindi ko aakalaing maganda pala ang boses ni Alas. "Ang galing mo namang kumanta babe." Puri ko kaya nito ipinagpatuloy ang pagsabay sa lyrics.

Until when her heart bleeds and longs for his love? "Okay, tutulungan na kita riyan. Baka matatagalan ka sa paghuhugas ng mga pinggan. Ayokong abutan ka ng tanghali bago makarating ng Maynila," nakangiting tugon niya. Kumuha na siya ng sponge at sinabunan ang mga pinggan, no choice si Alas, siya na lang ang nag banlaw. Parang bata silang dalawa na pinaglaruan ang bula at tubig. Nabasa na ang damit ni Alas kayano choice siya kundi ang hubarin ito.

Sa kabilang parti sa unahan ay may narinig silang umaangil na parang asong gutom na gutom. “Sa tingin ko nasa Pilipinas tayo mga kasama,” ani ni Naro. “Pilipinas? Malayong bansa ‘yon ‘di ba?” “Oo. At sa Pilipinas lang makikita ang mga nilalang na tinatawag nilang aswang,” “What are those?” “Mga kumakain ng tao, Adalyn.” “Ooh gossh. Nakaligtas nga tayo sa witch, pero parang hindi tayo makakaligtas sa mga aswang.”

Chloe cut my words as she disrupted what I was saying to Elliot, “ale-nga—” “Alingasngas,” Elliot supplied the word. “Yes, that’s it. Thanks, Elliot!” Chloe exclaimed with a smile. Tuwang-tuwa sa salitang ‘alingasngas.’ Langya… “What’s the word meaning, Trace kow?” She looked at me and smiled while waiting for the answer. Tumingin sa akin si Elliot at alam kong pinagtatawanan na ako sa isip nito. “Do the honor to explain to your Chloe what ‘alingasngas’ is, Trace… niya.” Elliot cocked his head to Chloe that giggle.

Hindi ko alam pero pakiramdam ko’y nagtatalon sa tuwa ang puso ko habang unti-unting lumalapit sa akin si Alas. Hindi ko mapigilan ang sarili na tila ba para akong malalagutan ng hininga. Naninikip yata ang dibdib ko sa pinipigilang kilig. Para sa akin ba ang mga ngiting iyon? Parang gusto kong kurutin ang sarili kung totoo ba talaga ito o nananaginip lang ba ako. “Don’t pinch yourself, lucky girl. Yes, it’s all truth. Everything here is just for you especially me,” nakangiting wika ni Alas na mas ikinabilis ng pagtahip ng aking dibdib.

pero sasabihin lang pala dahil dumiretso sila sa may motor. Ilang sandali pa ay nakasakay na silang parehas sa motor. Si Alab ang nagmaneho. Hindi sila umuwi agad sa San Carlos, itinigil muna ni Alab ang motor sa isang restaurant. Kakain daw muna sila dahil mahaba-habang byahe ang pabalik sa bahay ni Sarina. “Oo, kasama ko na siya,” sabi ni Alab sa tumawag si Sarina nang naghihintay sila ng in-order nilang pagkain.

Kasama niya ang kanyang punong tagapayo na si Kiko, at isang bisitang hindi pa namin nakikita noon — isang lalaking may kakaibang pananamit, may dalang mga kagamitang hindi karaniwan sa ating lugar, at may tindig na nagsasabing galing siya sa malayong lupain. “Ama,” bati ni Alon nang may paggalang, “nais kong ipakilala sa iyo si Ginoong Elio. Siya ay kinatawan ng Kaharian ng Silangang Baybayin, isang malawak na lupain na matatagpuan sa kabilang dulo ng malawak na karagatan. Dumating sila matapos marinig ang mga kwento ng ating kaayusan, ang ating pagharap sa matinding tagtuyot, at ang paraan ng ating pamumuhay na nananatiling balanse sa loob ng mahigit isang daang taon.”