Along The Ride Mga Nobela at Kwento

The silence between them was a shared understanding, a bond forged in the crucible of their audacious decision. As they rode on, the weight of their circumstances began to lift, replaced by a sense of exhilaration that unfurled within them. The motorcycle's engine became a symphony of rebellion, a declaration of their defiance against the confines of their lives. They were two souls hurtling through the night, seeking solace in the embrace of the unknown. The road stretched out before them, a canvas of endless possibilities, and as they rode into the dawning light, the world seemed to hold its breath, waiting to see where their journey would lead.

Isang sakay palang nga ang nagawa namin ay parang suko na itong mga kasamahan ko, may takot naman ako kanina pero dahil may kasama ako kaya parang chill lang sa akin dahil narin siguro sa mga sinabi ni Cloud sa akin noong umakyat ako ng puno ng santol. "Wag niyong sabihin tama na ha, gusto niyong maging memorable itong adventure natin kaya gawin natin hangga't naging lupaypay na tayo," si Cathy habang naka pamewang. Tapos na kami sa aming first ride at ngayon nagpaplano na naman ng next rides habang nasa gilid lang kami para magpahinga.

It feels so good to be here. Napaka-aliwalas ng paligid. The road here is not constant, but a wavy one. Malinis at puro mga puno ng niyog ang kadalasang makikita. We are on the sidewalk while looking at those tricycle’s passing by. Minsan ko pang nakikita ang ibang mga driver na kumakaway kina Buboy at Sasha. Nakahawak siya sa railing at napalingon sa di kalayuan.

Ini-enjoy ang tanawin habang nasa biyahe pa kami. Hindi naman tumagal ay tumigil na ang cart. This is the end of the wide road at sa unaha ay isang one lane dirt path na ang meron at napapalibutan ito ng kakahuyan. Matataas na pine trees. Bumaba na kami at nagbayad naman si Cayden sa driver at nagbilin pa si Cayden na balikan kami mga bandang hapon. Agad na naglakad na kami at sinundan ang dirt path.

sa bulong niya ay nanigas ako sa kinauupuan at pakiramdam ko nag-init ang pisngi ko ng sobra hanggang sa umawang ang labi ko at iniiwas sa kaniya ang tingin. “Perv,” bulong ko sa mismong tenga niya at tsaka tinulungan ang sarili kong alisin ang safety belt sa ride na ito. Ride me amp, anong ride me Eros Dane! Pagkatapos namin sa ride na ‘yon ay naghanap ako ng mas hard na ride upang mapasigaw o mapaiba ko man lang ang expression ng mukha niya. Pinili ko ang vikings na sobrang laki at hindi lang pinili ko ang pinakataas.

Kaya naman pala hindi ito mahilig sa rides, mas kinacareer nito yung mga games at namaster na. Sumakay pa rin sila ng ilang rides. "Ahhh!" sigaw niya habang sakay sila sa Rio grande kung saan ang dadaanan ay tila malaking ilog. Basang-basa sila ni Shaun Dale dahil natalsikan at nabuhusan sila ng tubig. Iyon na ang huling ride nila dahil gabi na rin. Tawanan sila at magkahawak ang kamay nang makababa.

Tinanguan naman nila si Delancy at para silang bata na nagtatakbo papunta sa next ride na sasakyan nila. Sa viking. Nagkani-kaniya na silang pwesto. Sina Julia, Alec, at Yuwi sa medyo gitna habang sina Dylan, Israel, Warren at Harris sa may bandang dulo. Nice. Ang tatapang. Nagsimula na ngang umandar ang ride.. Syempre sa una, mahina pa yan tapos palakas nang palakas hanggang sa yung nasa dulo ang aakyat sa pinakamataas.

Child-friendly at sobrang simple ng ride kaya lahat kami sumakay. “Wooohh!” sigaw ni Alonzo habang masaya sa ride. Magkatabi kami ni Alonzo, habang si Miguel at Alison ay nasa likod namin. Sa likuran nila ay sina Riley at Addison. Si Mama Emma at Ate Lucy naman ay hindi sumama dahil natatakot daw sila, kaya sila na lang ang nag-video sa amin. Pagbaba namin, ang saya sa pakiramdam! Magandang panimula ang ride na ito, pero sa tingin ko, ito na ang pinakasimple sa lahat ng susubukan namin.

Ngunit si Sebastian ay tuluyang napaupo sa pinakamalapit na bench. Mukha siyang nakakita ng multo. "This ride is stupid." "Pfft." "Don't." "Pfft." "Serena." "Hindi ako tumatawa." "You're literally laughing." At lalo lang akong natawa. Ang pangatlong ride naman ay ang Ferris wheel. Sa wakas. Isang ride na hindi nakakatakot. O iyon ang akala ko. Tahimik ang buong biyahe habang dahan-dahan kaming umaakyat.

Oo at naging malapit kami noon. Lubos ang pagkahumaling ko sa kanya na dumating sa puntong hinabol-habol ko siya. Pero hanggang doon na lamang iyon. Kailangan kong sumunod sa agos at makiramdam sa kanya. Sigurado ako na hindi pa rin sila tumitigil ng mga kasamahan niya sa kung ano mang gusto nilang gawin kay Theo. I can feel it. "Wow! That was a good ride," sambit ko nang makababa na kami sa hurricane ride. "Pero hindi na 'ko uulit dyan. Nakakahilo."