Along The Ride の小説・ストーリー

Hindi ako sumagot. — Patuloy ang biyahe. Mas lalong naging tahimik ang paligid. Mas madilim at mukhang mas pribado na. Hanggang sa unti-unting bumagal ang sasakyan. “Almost there,” sabi ni Leon. Huminga ako nang malalim. Ito na. Hindi na ito simpleng hakbang. Ito na ang pagpasok sa panibagong layer. “Nyx,” sabi ni Atlas. “Stay sharp. Don't let you're guard down.”

Ang biyahe ay nagpatuloy sa pagitan ng halakhak ni Anchali. Mabagal ang takbo ng sasakyan habang dumaraan sila sa kalyeng puno ng mga puno at tindahang nakabukas pa kahit dapit-hapon na. Sa likod, nakasandal si Anchali, hawak pa rin ang tablet, at tuwang-tuwa sa bawat palabas na pinapanood niya.

Ang bawat isa ay kumilos ayon sa napagkasunduan, parang iisang katawan na matagal nang sanay gumalaw nang walang utos. Sama-sama silang umalis. Hindi bilang isang unit na handang lumaban, kundi bilang mga taong may sari-sariling sugat na piniling magpatuloy sa iisang direksiyon. Tahimik ang biyahe palabas ng La Union. Ang sasakyan ay dumaraan sa mga kalsadang minsan nilang ginamit bilang taguan, bilang ruta ng pagtakas, bilang daan papunta sa laban.

"Axel, dahan-dahan naman." Hindi ko siya pinansin. Pinanatili ko ang bilis, pinapanood ang speedometer na humahampas sa forty habang paakyat ang kalsada sa bundok. "Dahil ba sa excitement? Trip mo lang ba 'yung rush?" Hindi siya umimik. Sinulyapan ko siya at nakita ko ang mabilis at mababaw niyang paghinga. Bingo. "Iyon ba?" Napatawa ako nang mapait. "Para lang ba kaming thrill ride?"

Para ba akong bumalik sa pagkabata. Halos lahat ng rides ay sinakyan namin. Hindi ko na rin namalayan na maghahapon na. Masaya si Calix lalong-lalo na ako. Kung puwede lang tumira rito ay ginawa ko na. Kasalukuyan kaming nasa bench at nakaupo. Nagpapahinga dahil biglang napagod ang aking kasama. Hingal-hingal ito kaya napakunot ang aking noo.

At ang puso ko este puso ko nag vibrate ng sobra ng tawagin ako nito sa second name ko diyos ko naman ikalma mo girl. Malayo na ang sasakyan nito pero pilit ko pa ring tinatanaw. Ano kayang paandar ng kulumog na ito at nagpapanggap na ibang tao. Pero in fairness mga mamsh jokeness lang ‘yun na ‘di s’ya kagwapuhan dahil ang totoo parang hindi lahing intsik ang lolo n’yo parang korean s’ya ang kaibahan lang ang bango n’ya sobra. Nang hindi ko na makita s’ya ay nag patuloy na ako sa paglalakad siguro mga bente minutos ay naroon na ako sa bungad sa may kina aling Onyang. Aba ang lintik na lalaking ‘yun ‘di man lang nag alok ng ride e doon ‘din ang way ko. Nakakayamot kasi ‘yung tricycle na sinak

Isang maikling sulyap, pero parang may kung ano na kahulugan. Pagkatapos, naglakad siya papunta sa isang mahabang itim na Rolls-Royce na naka-park sa gilid ng kalsada. Pinagbuksan siya ng pinto ng assistant niya. Sumakay siya nang walang lingon-lingon. Habang unti-unting umaandar ang sasakyan nila, hindi ko maiwasang mapatingin. ___ AXEL’S POV

At kahit walang salita, ramdam ni Alyssa na naiintindihan siya nito. Nagpatuloy sila sa pagtakbo. Minsan, may tumatawid na hangin na nagpapakiliti sa batok nila. Minsan, may dumaraang biker. Pero ang buong mundo nila, para bang sumasabay lang sa tahimik at banayad nilang kilos. Hanggang sa unti-unti, lumalim na ang dapithapon.

tugon ng pinsan ko sa kanya. "Talaga?" Tumango si Ate at aakmang tatalikod na sana nang muli na namang nagsalita si Braden, "She can ride with me. I mean, luluwas ako ng Babak," presinta niya na ang tinutukoy ang poblacion na nasa kinse minutos ang biyahe kung may sasakyan. "I-If okay lang kay, Adrielle," dagdag ni Braden sabay tingin sa akin.

Sabi niya sabay angat sa akin pasakay Kay Thunder. Nagsimula namang umalis ang iba pasunod kay Mang Ben at Mang Nestor, Alexander told them to accompany us for safety precautions. Sumunod na rin sina Natasha at kami ang nasa huli. Alexander lifted himself and positioned himself at my back. “Next time, tig-isa na tayo ng kabayo since I already know how to ride.” Sabi ko sa kanya. “It's better than this, Hera.” Sagot niya. “We can try racing with each other, you know.” Sabi ko.