Amerika Mga Nobela at Kwento

May salamin ito sa mata at halatang mabango kung tignan Ngumiti siya at nilapitan ito "Dane" tawag niya sa lalaki Si Dane ay kaniyang manliligaw sa America. Gaya niya ay dati din itong nakatira sa Pilipinas, ngayon ay namamalagi na si Dane dito sa America dahil sa family business nila. Masasabi niyang out of league niya si Dane dahil sa yaman nito pero mapursigi ang lalaki, bukod sa mabait ito sa kaniya ay itinuturing rin nitong anak ang kaniyang kambal

AMBER RIZALYN JOY... Isang linggo na ang nakaraan simula ng umalis si Howald para pumunta ng America ngunit kahit isang tawag o mensahi man lang mula sa binata ay wala s'yang natanggap.

Sinserong sabi ko. "Magdilang anghel ka sana iha." Pagkatapos ng munti naming pag uusap ni Tito Henry ay mas lalo pang naging maganda ang pakiramdam ko. Mas makakabuti nga na doon muna sila sa America para malayo sa maiinit na mata ng mga tao. At sana sa pagbalik nila ay maayos na ang lahat sa pamilya nila. "Tonio." Untag ko sa kaibigan.

Ang pagkaka alam ko kasi ay nasa america to. "Oh hijo, sakto ang pagbukas mo mag do doorbell palang sana ako." maligayang bati sa akin ni tita. "Tita? Bakit po kayo naparito? Tyaka kelan pa? hindi ba nasa america po kayo?." "Bakit tila parang ayaw mo? Hahaha." "Hindi naman ho, kayo naman. Pasok po kayo umalis lang saglit si papa at may inasikaso."

"Paano kung masakit ang pag-alala? ” Napakuyom ang panga ni Jobert sa katotohanan sa likod ng mga salita. "Nasasaktan ako kapag nakikita kitang nasasaktan, fair enough right?" Pagkatapos ay lumabas sila sa banyo nang masyado nang malamig ang hangin dahil sa mga bagay na hindi nasabi. Mas malamig ang paligid ng safehouse, ang mga anino ay nakalatag sa basag na sahig na parang nanonood sa kanila. Binalot ni Andrea ang sarili sa isang ekstrang amerikana dress. Kinuha ni Jobert ang kumot at inilagay sa balikat niya nang walang sinasabi.

Umuulan. Ito ang unang bagay na napansin ni Lauren Jade Miller habang nakatayo siya sa labas ng pintuan ng Department of Architecture faculty office. The heavy evening rain hit the concrete walls of the university, producing a rhythmic, suffocating sound that echoed through the empty hallway. Inside her pocket, her fingers tightly gripped a piece of paper—isang signed withdrawal form. It was supposed to be her ticket out of the mess she created, an escape from the dangerous gravity pulling her toward a person she was never supposed to love.

“Maayos kami, La. Busy lang siya. Saka… lilipat daw ng branch sa Amerika.” “Sa Amerika?” gulat ni Lola. “Ang layo naman. Eh paano ka?” “Okay lang ako,” sagot ni Naomi, pinilit maging matatag ang boses. “Basta masaya siya, masaya rin ako.” Tumango lang si Lola, bagama’t halatang may lungkot sa mga mata. “Alam mo, apo, mas okay na ‘yung lalake na masipag kaysa sa laging nasa tabi pero tamad.”

Narinig niyang bumuntonghininga ang kaniyang ama. “Will you stop doing that?” “What?” patay-malisyang tanong niya sabay lingon dito. Napagmasdan niyang maigi ang ama. Parang may nabago rito. Parang hindi talaga ito galit. “I want you to go to the US,” anito nang hindi siya hinihiwalayan ng tingin. Nasa Amerika ang lola niya sa side ng kaniyang mommy. Si Lola Amelia. Alam niyang doon siya pinapupunta nito.

Gusto kong ipakita sa kanila na hindi ako gaya ng mga iniisip nila noon. “Mukhang mamahalin ang singsing. Jackpot ka nga! Afam ba iyon? Amerikano?” Napakamot ako sa ilong. Afam nga si Atticus, pero hindi Amerikano. British siya, masyadong big deal para sa kanila ang ideya ng banyaga. Para bang kapag may banyaga, automatic jackpot na.

Masama niyang hiniling na nasa NorthHill siya. Nakita niya ang butler na naglalakad patungo sa kung saan at tinawag niya ito, mabilis na naglakad ang butler papunta sa kanya at nagtanong, "ano pa ba ang maitutulong ko sa iyo, ma?" "Saan ang lugar na ito?" tanong ni Amy. "This is the United States of America, New York to be precise," tugon ng mayordomo.