Novel & Cerita Amerika

AMBER RIZALYN JOY... Isang linggo na ang nakaraan simula ng umalis si Howald para pumunta ng America ngunit kahit isang tawag o mensahi man lang mula sa binata ay wala s'yang natanggap.

Sinserong sabi ko. "Magdilang anghel ka sana iha." Pagkatapos ng munti naming pag uusap ni Tito Henry ay mas lalo pang naging maganda ang pakiramdam ko. Mas makakabuti nga na doon muna sila sa America para malayo sa maiinit na mata ng mga tao. At sana sa pagbalik nila ay maayos na ang lahat sa pamilya nila. "Tonio." Untag ko sa kaibigan.

NIMER POV: Pagkauwing pagkauwi ko galing America, hindi ko inaasahan na makakaharap ko ang taong matagal ko ng tinalikuran. Mahigit tatlong taon akong nanirahan sa America at inasikaso ang business ni dad doon, simula ng maghiwalay kami wala na akong naging balita pa sa kanya.

Ang pagkaka alam ko kasi ay nasa america to. "Oh hijo, sakto ang pagbukas mo mag do doorbell palang sana ako." maligayang bati sa akin ni tita. "Tita? Bakit po kayo naparito? Tyaka kelan pa? hindi ba nasa america po kayo?." "Bakit tila parang ayaw mo? Hahaha." "Hindi naman ho, kayo naman. Pasok po kayo umalis lang saglit si papa at may inasikaso."

"Paano kung masakit ang pag-alala? ” Napakuyom ang panga ni Jobert sa katotohanan sa likod ng mga salita. "Nasasaktan ako kapag nakikita kitang nasasaktan, fair enough right?" Pagkatapos ay lumabas sila sa banyo nang masyado nang malamig ang hangin dahil sa mga bagay na hindi nasabi. Mas malamig ang paligid ng safehouse, ang mga anino ay nakalatag sa basag na sahig na parang nanonood sa kanila. Binalot ni Andrea ang sarili sa isang ekstrang amerikana dress. Kinuha ni Jobert ang kumot at inilagay sa balikat niya nang walang sinasabi.

Narinig niyang bumuntonghininga ang kaniyang ama. “Will you stop doing that?” “What?” patay-malisyang tanong niya sabay lingon dito. Napagmasdan niyang maigi ang ama. Parang may nabago rito. Parang hindi talaga ito galit. “I want you to go to the US,” anito nang hindi siya hinihiwalayan ng tingin. Nasa Amerika ang lola niya sa side ng kaniyang mommy. Si Lola Amelia. Alam niyang doon siya pinapupunta nito.

Gusto kong ipakita sa kanila na hindi ako gaya ng mga iniisip nila noon. “Mukhang mamahalin ang singsing. Jackpot ka nga! Afam ba iyon? Amerikano?” Napakamot ako sa ilong. Afam nga si Atticus, pero hindi Amerikano. British siya, masyadong big deal para sa kanila ang ideya ng banyaga. Para bang kapag may banyaga, automatic jackpot na.

Masama niyang hiniling na nasa NorthHill siya. Nakita niya ang butler na naglalakad patungo sa kung saan at tinawag niya ito, mabilis na naglakad ang butler papunta sa kanya at nagtanong, "ano pa ba ang maitutulong ko sa iyo, ma?" "Saan ang lugar na ito?" tanong ni Amy. "This is the United States of America, New York to be precise," tugon ng mayordomo.

Nararamdaman niya ang matalim at nagmamakaawang tingin ni Anne na nakapako sa kaniya, ngunit ang kaniyang nasaktang pride ang mas nanaig. Pinalipas niya ang tatlong segundo bago mariing pinindot ang accept button. Inilapit niya ang phone sa kaniyang tainga, ngunit sadyang hindi niya ito idinikit nang husto—sapat na para marinig ni Anne ang bawat salita mula sa kabilang linya. "Hey, Lauren," malambing at mapangahas ang boses ni Rhea mula sa speaker. "Are you okay? Hindi ka ba pinagalitan ng terror prof na 'yan? I was worried."

KABANATA 58 Tila nakapako na ang mga mata ni Rostam sa kapirasong papel na nasa ibabaw ng kaniyang mesa. Ang papel na kasama sa kahon kung saan inilagay ang pugot na ulo si Savannah. Nakalahad sa papel ang mga salitang tila nag uudyok sa kaniyang bumalik sa mundong balak niyang takasan. Mundong nakahanda na niyang bitawan subalit ayaw siyang pakawalan. Patuloy siyang binibigyan ng rason para makaramdam ng matinding poot sa taong dahilan ng pagkamatay ng tatlong mahahalagang tao sa buhay niya. Ang kaniyang ama, ina at ngayon pati ang nag iisang kapatid na si Savannah.