Andres Bonifacio: Ang Unang Pangulo Novels & Stories

Maya't-maya rin kung lumingon sa'kin si Lino kaya nginingitian na lang namin ang isa't-isa. "Tama siya. Hindi ko nanaising malagay sa panganib ang aming anak." Lalo pa't may naririnig ako tungkol sa himagsikan. Maraming himagsikang naganap sa Pilipinas pero ang nagtagumpay lang ay ang himagsikang pinangunahan ni Bonifacio at ng KKK.

napangisi si Andrei, sabay biro sa katabi, “Kuya, mukhang tinatakpan ng pamilya Bonifacio ang ginawa.” “A-ano—hindi... ako... ito...” Nag-aalangan si Don Julio; mabagal mabuka ang bibig niya pero hindi makabuo ng maayos na pangungusap. Kumitil ang mukha ni Argus, “Ayos ‘to.” “Argus, naiintindihan mo ba ang magiging epekto nito? Kapag kinansela ang pakikipagtulungan, magkakaroon din kayo ng pagkalugi.”

buong bansa Bukod dito, si Andres ang pinakamatagumpay sa kanilang lahat, at naging battalion commander siya sa batang edad. Pati siConrad Conrad, na sobrang sikat at isang henyo, ay nakakaramdam ng hiya sa harap niya. Gusto ni AndresAndres ang bahay n Vonradiya, at walaConrad na syang nagawa kundi ibigay ito nang maayos.

Apat sila na magkakapatid, bilang nag-iisang babae at ang bunso pa ay tinagurian siyang perlas ng kanilang pamilya. Si Koronel Antonio Patricio ang kanilang panganay, kilala siya bilang isang mahigpit at bayolenteng opisyal ng mga guardia civil. Ang ikalawa namang si ginoong Andres Pablo ay mas kilala bilang Hukom Fetalino ay sinasabing matapobre at hindi makatarungan ngunit dahil sa koneksiyon siya pa rin ang punong hukom dito sa San Pascual.

Ngunit para kay Andrea, ito ang unang beses na siya ay naging malaya— at ang unang beses na siya ay tunay na naging masaya. Matapos ang nakakagulat na proposal sa harap ng lahat, tuluyan nang nagkagulo ang pamilya ni Andrea. Umalis si Kylie nang hindi lumilingon, samantalang si Don Emilio ay nagpakawala ng mabibigat na buntong-hininga habang binibigyang-diin ang kahalagahan ng kasunduang kanilang binali. Ngunit sa kabila ng tensyon, isang kamay ang mahinang humawak sa kamay ni Andrea—si Alejandro.

Pagod na ako. Muli akong suminghap ng hangin at tumayo ng tuwid. "Kaya ko ito. Atapang a tao, hindi susuko! Kamag-anak ko yata si Andres Bonifacio!" Muli akong bumaba. Lakad-takbo ang ginawa ko. Hanggang sa patakbo akong pumunta sa parking lot kung nasaan ang kanyang sasakyan. Kahit halos kinakapos na ng hininga ay laking ginhawa at pasasalamat ko dahil naroon pa siya. Hinintay niya ako.