Buhay Ni Andres Bonifacio Novels & Stories

"Stefano Avendaño_ businessman Derie May Avendaño-business woman Alfa Avendaño _n/a" "HINDIIIIII!!!! HINDI ITO TOTOO! HINDI SILA IYAN. HINDI PA SILA PATAY!" Sigaw ni Andrei ng pagtangis. Napaluhod siya sa sahig at malakas na napahagulgol. Ang inaasahan niyang darating na kaniyang pamilya ay hindi na pala darating dahil nasawi na ito nang sabay-sabay. Halos magwala si Andrei sa sakit. Pinagtatabig niya ang lahat ng makita at pinagsusuntok niya ang pader.

sunud-sunod niyang tanong. "Dito sa bahay namin hindi uubra yang kalandian mo!" sagot ko. "'Wag mo rin akong maakbay-akbayan at didikit-dikitan lalo na kapag nasa paligid si Mama, anak ni Andres Bonifacio 'yon... atapang atao!" Kumindat lang siya sa akin na ikinairap ko na lang. Napangiti lang ako nang sa muling pag harap ko ay bumungad na sa amin ang bahay namin.

Tumango lang ako, at ilang segundo lang ay kami na lang ni Cesar ang naiwan. Hindi na niya kailangang magtanong kung bakit. Alam na niya. Kapag si Cesar ang pumasok, hindi maliit na bagay ang pag-uusapan. “Any news?” tanong ko habang dumidiretso sa upuan ko. Hindi siya agad sumagot. Sa halip, isinara muna niya ang pinto at saka lumapit. “Confirm,” sabi niya sa wakas. “Andres is from underground.”

Saad ni Ash. "Ganun talaga ang buhay ng isang christiyano may mga sufferings at persecution tayong pagdadaanan." Paliwanag ni Andres. "Pwes ayoko nalang maging christian kung ganun." Pumasok na ito sa kwarto niya. Kaya umalis nalang si Andres para magsimba. Nung hapon na ay pinuntahan niya si Ash. Nasa likod ito ng mansion kung saan may swimming pool.

Tango at ngiti lamang ang itinugon n'ya kay senyor Elpidio. Nagpapasalamat s'ya sa itaas na ibinigay sa kan'ya ang matanda. Dahil dito ay nagkaroon sila ni Andrei ng pangalawang buhay. Kung wala siguro ang matanda ay baka patay na sila ng kan'yang anak. Maliban sa pagligtas nito sa buhay nilang mag-ina ay inaruga pa sila at pinakain. Pinatuloy sa pamamahay nito at itinuring na pamilya.

Malakas na pinupukpok pa nito ang mesa sa harap nito. Animo kalahi ito ni Andres Bonnifacio na handang bumunot ng itak at lipulin ang mga mapang-aping dayuhan. “I mean, heck! Overtime araw-araw?! Isang fifteen minute break lang bukod sa half-hour lunch break? At ini-expect pa niyang lahat ay dapat maagang pumasok kasehodang inaapoy ng lagnat ka na at nangangatal ang katawan sa trangkaso?!

mariing sigaw ni Argus, nanlilisik ang tingin sa kapatid. Ngunit imbes na umatras, ngumisi lang si Andrei at sumagot nang walang takot. “May mali ba sa sinabi ko, Kuya? Kung hindi mo siya sinagip ngayon, patay na siya sa labas, hindi ba? At kahit pa hanapin siya ng pamilya Bonifacio, ilang araw na siyang naaagnas bago pa nila makita ang bangkay niya. Aminin mo na—wala siyang halaga kung wala ka.”

Hinabol ni Don Alvaro si Andres. “Andres!” “Andres, nag-uusap pa tayo! ‘Wag mo akong tatalikuran! Suwail!” “Andres!” Nagtatagis ang bagang ni Andres habang pababa ng hagdan. Hindi pwedeng mawala ang lahat sa kanila ni Aries.

"Kaya hindi mo pwedeng sabibin na walang kaawa 'yang si Conrad... oo nga, katulad ng sabi mo, mabuti siyang tao. Paano kung dahil pala sa pagiging mabuting tao niya kaya may nainggit sa kaniya? Kaya siya pinagplanuhang patayin? Hindi natin talaga alam..." Malakas akong napabuntong hininga, she has a point. Hindi lang pala talaga ang masasamang tao ang mayroong mga kaaway. Napailang na lamang ako. "Kumag is not my name, Andy." Narinig ko ang pagtawa niya. "Pakialam ko? Totoo namang kumag ka?" "Call me Andres." Mas lalo siyang tumawa. "Kumag!"

Apat sila na magkakapatid, bilang nag-iisang babae at ang bunso pa ay tinagurian siyang perlas ng kanilang pamilya. Si Koronel Antonio Patricio ang kanilang panganay, kilala siya bilang isang mahigpit at bayolenteng opisyal ng mga guardia civil. Ang ikalawa namang si ginoong Andres Pablo ay mas kilala bilang Hukom Fetalino ay sinasabing matapobre at hindi makatarungan ngunit dahil sa koneksiyon siya pa rin ang punong hukom dito sa San Pascual.