Andres Bonifacio: Ang Unang Pangulo Novels & Stories

Hinawakan na ni Astrid ang tali ng cloak at tumayo si Pancho habang nasa ibaba ng rampa. Hindi rin inalis ni Astrid ang titig sa kanya kahit masama ang tingin sa kanya. Para siyang naghahamon ng away. Parang si Andres Bonifacio sa Monumento Station, sa halip na itak ang hawak, he was holding his phone. Busy pa rin siya.

Devryck "Apo? Kumusta ang San Antonio? Narinig ko ang mga papuri nila at mga magagandang bagay tungkol sa'yo, at ipinagmamalaki kitang tawaging apo," bati ni Lolo Luciano, na puno ng pagmamalaki sa kanyang boses. Siya si Don Luciano Marcov, dating gobernador, isang mahusay at makatarungang pulitiko, at siya ang role model ko. Siya ang nagturo sa akin ng lahat tungkol sa pulitika.

Jose Rizal at Andres Bonifacio noong unang panahon. Nasa edad cuarenta na ang ginoo. Malambot itong magsalita, at alam ni Fiona na maypagka silahis ang kanilang katiwala. Gayon pa man ay propesyonal ito kung kumilos at nagagampanan ng maayos ang pamumuno sa loob ng kanilang mansyon. Senyorita ang tawag sakaniya sa loob ng kanilang Mansyon.

Si Fatima naman ay abala sa pag-aayos ng isang basket ng mga prutas sa mesa. Nang tumakbong muki si Marcus ay napatingin si Fatima. “Marcus, dahan-dahan lang, baka madapa ka na naman!” Nakangiting huminto saglit si Marcus. “Hindi po, Mommy! I’m really strong po kaya! I’m just like Andres Bonifacio!” conyo nitong tugon. “Hay nako, he looks like his father when Gio was a kid. Lagi ring nagkukunwaring bayani.”

“Mukhang may pinaghuhugutan ka ng determinasyon, Miro. Maganda iyan. Hindi madali ang daang na tinatahak mo, pero tandaan mo, hindi ka nag-iisa. Narito kami nina Tito Sorin at Tito Eryx mo para gabayan ka.” Sa history, parang ako daw ang kauna-unahang binatang pinakabata ang naging mafia boss dito sa Pilipinas. At bilang bago ito sa pandinig nila, hindi ko hahayaang isipin at sabihin na nila na kapag bago ay bobo, tanga at lampa, dapat mas galingan ko pa. Tumayo ako at tinanaw ang lawak ng lupain mula sa bintana. Napakaraming dapat gawin. Napakaraming dapat patunayan.

Nagpipigil langs siya dahil nakakatanda at bisita ito ng lolo niya. "Lolo, huwag kang matakot sa kaniya,” sabi ni Paulina habang hinila ang sulok ng damit nito. Pinandilatan niya ito. “We have our own fighter and they are incredibly strong and powerful.” Napabuntong-hininga ito. “Deal.” “Iyan ang Donald Villar na kilala ko, matapang at hindi umuurong sa kahit anong laban. This is making me very happy...” sabi ni Bonifacio na parang nagtagumpay.

Bakas ang pagkamuhi sa kaniyang mga mata, pero nagkunwari siyang magalang at sinabing, “Hindi ko inakalang ikaw ang kauna-unahang taong makikipaglaban sa akin.” Isa si Angus sa pinakamagagaling sa mga batang henerasyon ng Pure Yang Division, kaya kilala siya ni Andres. Binago ni Andres ang kanilang pinag-uusapan nang sabihin niya iyon. “Tatapatin kita, wala kang panama sa’kin kapag nagseryoso ako. Mas mabuting umatras ka nalang.”

Sa iba maaring tawagin siyang kasambahay o housekeeper, pero sa kanila isa siyang overall assistant ng pamilya. "Buksan ang pintuan! Narito ang tunay na may-ari ng bahay!" pasigaw na utos ni Vicente sa dalawang guwardiyang sumilip nang bigla itong lumabas para yakapin siya. Ang lalaking iyon ang katulong ng Lolo niya na magpalaki sa kanya. Maagang naulila si Lorenzo at naiwan siya sa pangangalaga ng Lolong si Don Leandro Villaverde, ang pinakamayaman sa buong Pilipinas at Asya at pangalawa sa buong mundo. "Hindi ako magtatagal. May ipapakiusap lang sana 'ko sa'yo."

"Teka Jia ha, sa pagkakaalam ko si Andres Bonifacio ay taken na. Asawa siya ni Gregoria De Jesus. At may parusa noong unang panahon para sa mga kabit." "G*ga!" alam ni Jia ang pinupunto ng kaibigan. Pero mali bang naisin niyang iligtas sa kapahamakan ang bayaning dapat sanay naging Unang Pangulo ng Republika ng Pilipinas? Ayon sa nabasa niya, ang Ama na Katipunan ang nagtatag at nagpalakas ng kilusan. "Akala ko pa naman, kay Macario ka interesado-sa Supremo pala." tudyo ni Jeyzel.

Hanggang sa mga sandaling ito, bilib na bilib pa rin sila sa kamandag ni Celestine. Ngunit si Celestine ay may ganap na magkaibang takbo ng isip. Dahil sa isang tingin pa lang niya sa grupo, ang unang taong nahuli ng kaniyang mga mata ay hindi si Vice President Lim, kundi si Sebastian Riego, na nakatayo nang tuwid, matikas, at may awtoridad na parang isang emperador na nagpanggap na ordinaryong tao para mag-inspeksyon!