Novel & Cerita Ang Aking Pag Ibig Tula

“Gusto ko sanang bigkasin ang mga panata na aking inihanda.” Diyos ko, napakaganda niyon. Isang tula na pakshet na napakaperpekto, na hindi pa kailanman narinig ng mga tainga. Isang pagpapahayag ng pag-ibig at isang pangako ng karangalan at katapatan. Nagpalakpakan ang lahat. Maging ang pari ay puring-puring pinunasan ang mga gilid ng kanyang mga mata.

🎶"Ako'y alipin ng pag-ibig mo Handang ibigin ang isang tulad mo Hangga't ang puso mo'y sa akin lang Hindi ka na malilinlang Ikaw ang ilaw sa dilim At ang liwanag ng mga bituin..."🎶 Itinodo ko na ang kanta habang kaharap si Alexandria. Hindi ako nagpaapekto sa disgustong nababasa ko sa mga mata niya. Ibinigay ko na ang lahat ng kaya ko sa kantang ito na para bang iyon na rin ang huli kong pagkakataon na gawin iyon.

Red suddenly cupped Tina's face at pinunasan ang mga luha na lumandas sa mula pisngi niya. I guess I should give up. I don't want to happened again the way I did before. Lahat na lang ng taong minamahal ko ay may iba nang mahal. Bakit ba pagdating sa pag-ibig ay napakamalas ko? Bakit ba sobra-sobra akong magmahal at wala na akong tinitira para sa sarili ko? Nagiging martyr ako at tanga pagdating sa pag-ibig. Gusto ko lang naman na mahalin ako ng taong minamahal ko pero bakit hindi ko man lang maranasan iyon?

Nang may isang lalaki na pumasok naka barong panga “katulad ng mga alon sa dagat ay hindi kumukupas ang pag-ibig ko saiyo, aking irog ko ay sagutin mo ako. Katulad ng ibon sa himpapawid hindi titigil ang pagkumpas ng aking pakpak para ikaw lamang ay mapuntahan at aking masilaya--” "Tigil" sigaw ko at tumigil nmn siya habang nakatingin sakin "Ano kaba? nanliligaw kaba? Kung hinahanap mo nililigawan mo wala dito!!!, hindi poetry competition ang pinuntahan mo hah! Kundi entertainment kundi kanta at sayaw pati pag arte hinahanap namin hindi yung lintik na mag tula² ka dyan." inis Kong sabi

MIKAY Tulala. Tuliro. Hindi alam ang gagawin dahil sa sobrang lakas ng tibok ng puso ko. Napahawak ako sa aking labi... pakiramdam ko naiwan yung labi niya sa labi ko. Yung pakiramdam na hinahalikan niya ako ng dahan-dahan kanina tapos isama mo pa yung... ahhhh I kennat the feels talaga! Bakit kasi may padila? Tapos akala mo pa kung aksyon star yung dila niya kung makipag-away ito kanina sa bibig ko...

‘Alam ba niya na kaya kong ibigay sa kanya ang lahat hangga’t hindi siya nagtataksil sa akin? ‘Alam ba niya na mahal na mahal ko siya ng sobra hanggang sa mawala ako sa aking sarili? Hindi ko alam na labis akong mag-aalala at malilito sa isang babae. ‘Alam ba niya na sa kanya ko lang pinapakita ang magandang ugali ko. Siya lang ang lalandiin ko at tutuksuhin. ‘Maari kong gawin ang anumang nais niya.’

Malinaw na sa akin ngayon ang lahat—" hindi na ako natapos sa sasabihin ko nang may ibigay siya sa aking papel. "Ito yung tula na hindi mo natapos basahin." aniya. Kinuha ko naman yun at binuksan saka muling binasa. IKAW LANG ANG AKING GUSTO KAYA PLEASE WAG KA NANG MAGTAMPO NGUMITI KA NA UPANG IKA'Y MULING GUMANDA PANGAKO KO SAYO ITONG LOVE NA MAS STRONG PA KAYSA SA SHAMPOO NA DOVE

Sa unang pagkikita’y nagkabanggaan Puso ko’y tumibok nang biglaan Kinabahan dahil baka hypertension na ‘yan Oh, Diyos ko, huwag naman! Ang punto ko lang sa tulang ito Alekhine, I like you too! DJ Toyang ♥ “Sira ka talaga, self…” humahagikhik na sambit ko nang basahin ulit ang ginawang malayang tula. I felt satisfied with my poem, though. One way of writing a heartfelt poem was reflecting the person that you are in your piece. Bibo akong tao kaya gusto kong lumikha ng klase ng tula kung saan kapag binasa ni Alek ay maririnig niya ang boses kong nagna-narrate roon.

Rumihistro sa guwapong mukha ang matinding emosyon sa alalahaninh iyon. “Sinumpa ko sa sarili ko na babalik ako sa lugar na ito at ipaghihigante ko sila. Pagbabayarin ko ang taong may kinalaman sa maagang pagkamatay ng mga magulang namin!” Dagdag na aniya sa nagtatagis na mga bagang. “Kung gano’n ay ikaw ang bunsong anak ng mag–asawa. Hindi mo lang siya kapangalan kundi ikaw iyon.”