Ang Pagitan Ng Mga Tono นิยาย & เรื่องราว

“Delikado, huh?” Mababa ang tono niya, halos pabulong habang patuloy na lumalapit. “Funny... kasi ako rin, parang gano’n ang pakiramdam ko tuwing kasama kita.” Nagtagpo ang mga mata nila. Walang nagsalita. Pero sa pagitan ng mga titig, puro alaala ng mga gabi nilang hindi dapat maalala. Ang init ng balat, ang bawat halik, ang bawat buntong-hininga — biglang bumalik sa pagitan nila, parang hangin na may apoy.

tanong niya, ang tono ay pabiro ngunit may bahid ng pahiwatig. Lumapit ako, iilang pulgada na lamang ang pagitan ng aming mga mukha. Ang hangin sa pagitan namin ay puno ng biro at hindi masabing pagnanasa. “Ibibigay ko ang kahit ano para makita kang muli na suot ang mga pakpak na iyon. Napakaganda mo,” sabi ko, puno ng katapatan at lambing ang aking boses.

Dahil sa tensyon sa ilalim ng dalawang paa ni Ton ay hindi niya napigilan kagatin ang mga ito. Napakaseleksyong tao ni Ton, at wala siyang ideya kung ilang marka ng kagat ang naiwan niya sa hita nito—mga bakas na siguradong magbibigay ng maling hinala sa sinumang makakakita. “You like to bite… and yet you’re still kneeling between a man’s legs,” bulong niya, tila isang velvet threat.