The Space Between Us Novels & Stories

At hindi ko rin namalayang. Hindi rin ako umatras. Halos wala nang pagitan ang mga mukha namin. Isang pulgada. Mas mababa pa. Ramdam ko ang tibok ng puso niya. Ramdam ko rin ang sarili kong paghinga. At sa sandaling iyon... Pareho naming alam. Isang salita na lang. Isang galaw na lang. At tuluyan nang babagsak ang lahat ng pader sa pagitan namin.

Natigilan si Tina. "P-pero..." "Hindi ako gagalaw." Mahinang sabi ni Rhylle. "Matulog ka." Tahimik siyang tumango. "Opo." --- Ilang minuto ang lumipas. Muli silang nahiga. Ngunit ngayon... Wala nang mga unan sa pagitan nila. May pagitan pa rin silang halos isang metro. Ngunit... Mas ramdam nila ang presensya ng isa't isa.

At ang mabilis na tibok ng puso niya. O baka... Pareho lang kami. Napatingin siya sa akin. Nagtagpo ang mga mata namin. At sa unang pagkakataon... Parang nawala ang lahat ng tao sa paligid. Kami lang. Ang musika. At ang katahimikan sa pagitan namin. Unti-unti akong yumuko. Hindi ko alam kung bakit. Hindi ko rin alam kung kailan nagsimulang mawala ang distansya namin.

"Bakit bigla yatang nagbago ang ihip ng hangin, bumabait ka na, ha.” That's right... We're not the same as before. It's different from the first time we talked to each other in this music room. Hindi mo na ako sinusungitan masyado. "Yeah, I think so." "So, how do we deal with this kind of strange something between us?" "No need to do anything. Staying like this is good right now." Nathaniel and I sat cross-legged in a truly tragic position, very hopeless, because we're separated by Adrian. He sat between us and tried to squeeze us three together. I don't know what this is, and I really want to disappear from here.

"Kayo rin po, lumapit pa kay Misis. Masyadong malayo ang space." Dahan-dahan siyang humakbang. Halos dalawang pulgada na lang ang pagitan ng aming mga braso. "Mas malapit pa..." bulong ko sa kanya habang nakatingin pa rin ako sa camera at nakatagilid ang ngiti. "Belle," mahina niyang banta sa gilid ng aking tainga, halos hindi iginagalaw ang bibig. "Huwag kang mag-ilusyon."

Hindi naman niya kailangang magpaalam dahil kanya naman itong condominium na inaapakan ko. Tahimik akong nahiga sa kama, ganoon din siya. Malaki ang kama at malayo kami sa isa’t isa. Halos dalawang tao ay pwede pang mahiga sa pagitan namin. Gusto ko naman ang espasyo sa pagitan namin dahil komportable ako roon. At baka kapag malapit kami sa isa’t isa ay hindi ako makatulog magdamag dahil sa pagiging hindi komportable sa kanya.

parang nahihirapang aniya. Hindi ko alam kung bakit natawag ko ang kanyang pangalan.The air between the two of us suddenly becomes heavy. Parang napakainit din sa loob ng kwarto kahit na malakas ang ulan at hangin sa labas. "Sage..." "Hmmn?..." "I—" I wasn't able to finish what I'm going to say. Hindi ko na rin alam kung anong sasabihin ko because of his right hand is drawing circles on top my nipples.

"Your class will start early tomorrow." I tried my best to stop myself from smiling but I failed. Unti-unting may sumilay na ngiti sa mga labi ko at kitang-kita ko kung paano bumaba ang mga mata niya sa labi ko. "Concern that I might get late in class?" I teased. I'm feeling comfortable with our position, when in fact, I should feel the other way. We're in a very unusual position. In our case, we shouldn't be this close to each other. We're not a real couple. We are just bonded by a contract that will end in less than 3 years from now. On that time, we'll surely go on separate ways, continuing our life without the presence of each other. And I hope that by that time, my heart will still be i

Halos dalawang oras din akong nakaupo lamang sa may puntod ni Mama. Kusa na lang ding tumigil ang mga mata ko sa pagluha. Sinadya ko ring patayin muna ang phone ko upang walang makaabala sa akin. Sinigurado ko naman kay Trevor na ayos lang ako para hindi siya mag-alala. Alam niyang pareho naming kailangan ng time at space para mas makapag-isip. We needed each other before, but for now, it might be better this way, ang magkalayo muna kami pansamantala.

"What about Meli? Pwedi mo naman, hingin sa kanya ang number ko?" Hindi naman siya nakapagsalita kaagad. Oh, so they're not really on good terms. I assumed it was a minor misunderstanding and expected that to be resolved. But based on her features, it's big trouble. "We haven't seen each other for a week now. Maybe when I'm good enough to go, I'll talk to her. We have to put a space between us and think carefully about what will happen next," she cooed, nodding her head. So, I'm right.