The Space Between Us Novelas e Histórias

Ang mahabang mesa sa pagitan nila ay puno ng pagkain, maayos ang pagkakaayos, halos walang kapintasan—ngunit tila walang saysay ang lahat dahil sa lamig ng hangin sa pagitan nila. Dahan-dahang kumakain si Mirae. Hindi siya nagmamadali, pero halata ring hindi niya ini-enjoy ang bawat subo. Hindi siya tumitingin kay Quen, hindi rin siya nagsasalita. Para bang sadyang binubuo niya ang distansya sa pagitan nila—isa na hindi kayang punan ng kahit anong salita.

But that would be impossible, I know He doesn’t like me. “For the company image,” mahinahon kong sagot. Matagal niya akong tinitigan, parang may binabasa sa mukha ko. “You don’t have to compete,” sabi niya sa huli. I smiled. “I don’t compete, Ethan.” I eliminate. Pero hindi ko sinabi iyon. Pagbalik ko sa lounge, dumating ang file. I opened it. Liah Delos Santos. Twenty five years old.

At hindi ko rin namalayang. Hindi rin ako umatras. Halos wala nang pagitan ang mga mukha namin. Isang pulgada. Mas mababa pa. Ramdam ko ang tibok ng puso niya. Ramdam ko rin ang sarili kong paghinga. At sa sandaling iyon... Pareho naming alam. Isang salita na lang. Isang galaw na lang. At tuluyan nang babagsak ang lahat ng pader sa pagitan namin.

Natigilan si Tina. "P-pero..." "Hindi ako gagalaw." Mahinang sabi ni Rhylle. "Matulog ka." Tahimik siyang tumango. "Opo." --- Ilang minuto ang lumipas. Muli silang nahiga. Ngunit ngayon... Wala nang mga unan sa pagitan nila. May pagitan pa rin silang halos isang metro. Ngunit... Mas ramdam nila ang presensya ng isa't isa.

At ang mabilis na tibok ng puso niya. O baka... Pareho lang kami. Napatingin siya sa akin. Nagtagpo ang mga mata namin. At sa unang pagkakataon... Parang nawala ang lahat ng tao sa paligid. Kami lang. Ang musika. At ang katahimikan sa pagitan namin. Unti-unti akong yumuko. Hindi ko alam kung bakit. Hindi ko rin alam kung kailan nagsimulang mawala ang distansya namin.

At nang sa wakas ay humarap siya sa akin, nagtagpo ang aming mga mata at tila tumigil ang oras. Hindi siya nagsalita. Hindi rin ako. Nagkatinginan lang kami, mata sa mata na para bang naghahanap ng lakas ng loob para magsalita. Maya-maya’y unti-unti siyang lumapit. Mabagal, may alinlangan, pero puno ng intensyon. Umupo siya sa tabi ko, ngunit may maingat pa ring distansyang naghihiwalay sa amin. Isang klase ng layo na hindi kayang sukatin ng metro kundi ng damdamin.

Kundi dahil sa dami ng ingay at pagod sa araw-araw, nakahanap kami ng tahimik na espasyo na para lang sa aming dalawa. At sa gabing ‘yon, sa ilalim ng buwan, sa gitna ng kalmadong hangin, muling nagtagpo ang dalawang mundong madalas ay tila magkalayo. At sa pagkakaupo naming magkatabi, sabay naming tinikman ang tamis ng pagmamahalan na kahit gaano ka-busy ang buhay, hindi pa rin naluluma. Drack’s POV

Isang hakbang lang ang layo namin sa isa’t isa, pero pakiramdam ko, may napakalawak na espasyo sa pagitan namin. “Hindi ito mabilis, Zian.” Bulong ko. “Matagal ko nang pinipilit, pero hindi na talaga tayo pwede.” Dahan-dahan siyang umatras, bumalik sa lilim ng gabi. “So this is really goodbye, huh?” Hindi ko na nagawang sumagot. Tinignan niya ako sa huling pagkakataon, bago siya tuluyang humakbang paalis.

Ngumisi ako, pero may halong seriousness. “You won’t break. Not while I’m here. Not while I’m holding on. Not while I’m obsessed with you.” Tila nagbago ang air pressure sa room. Ang maliit na distansya sa pagitan namin ay parang malaking mundo. Nakatingin kami sa isa’t isa, parehong hindi alam kung paano i-express ang damdamin — pero ramdam sa mga mata namin ang lahat ng nakatago.