Ang Pagmamahal の小説・ストーリー

"Ano kaba . Pagnagmahal ka kaakibat nun ang saya at lungkot. Hindi mo masasabihing nagmamahal ka talaga, kung hindi ka masasaktan" "Ang pag mamahal ay walang kasiguraduhan Phobee" "Pano mo malalaman kung hindi mo susubukan?" "Bakit kapa susubok kung alam mong ikaw lang din ang masasaktan?" " Sabi nga love is gambling there's no assurance of winning. Hindi mo malalaman ang kasagutan kung hindi ka susugal" "Bakit kelangan mo pang masaktan kung pwede mo namang iwasan?"

"Hindi maaayos ang buhay ko hangga't hindi ko bibitawan si Mara. Hindi ko nga alam kung mahal ko ba siya o ganun ba talaga ang pagmamahal." Naiintindihan niya ito. May iba-iba kasing klase ng pagmamahal. Hindi lang ito umiikot sa isang aspeto. There is a genuine, pure and true love, a love full of heat, desperation and need. Sometimes love is full of sacrifices, it can bring you pain and so much sufferings. Masasabi niyang swerte ang mga taong makakahanap ng totoong pag-ibig sa mundong ito. Isa na doon ang kanyang mga magulang. Masakit nga lang isipin na hindi nagtagal iyon.

Na sana ay hindi ko na lang kinamulatan? Hindi ko naranasang mahalin, hindi ko rin naranasan magkaroon ng masaya at buong pamilya, hindi ko alam kung ano ba ang pakiramdam ng init ng pagmamahal. Dahil dito, naging desperado akong hanapin 'yon sa kung kani-kaninong tao... but I failed and it always turned out to be an obsession. Paano ba ang magmahal ng tama? Hindi ko alam dahil ni minsan hindi ko pa naranasang mahalin, walang nagturo at nagparamdam sa 'kin kung paano ba.

mahaba kong paliwanag dito. "Pagmamahal...love...yan lagi ang dahilan ninyong dalawa. Nawawalan na tuloy ako ng pag asa na makakahanap ng perfect guy para sa akin. Ganyan ba talaga kahirap magmahal," ika nito na nakakunot.

Handa mong pakawalan ang taong mahal mo dahil kaya mong ibigay lahat kasama ang kalayaan na hihingiin niya. "Ano 'yong pangalawa? Ngumiti ito na hindi abot sa mata. Sandali itong bumuntong-hinga at sinuklay ang kaniyang buhok. Nilagyan nito ng hair ornament ang kaniyang buhok saka siya tinitigan ng matagal sa salamin. "Pagmamahal na sakim. Wala kang pakialam kung may masasaktan sa gagawin mong hakbang basta mapasaiyo lang ang taong mahal mo. Pagmamahal na minsan ay nauuwi sa obsesyon. Pagmamahal na nagtutulak sa isang tao na gumawa ng isang bagay para pagsisihan niya sa huli. Mga bagay na alam mong sisira sa pagkatao mo. Pagmamahal na ikaw lang ang masaya.

Dahil alam niya— ang pinakamahirap na uri ng pagmamahal… ay yung pareho kayong nagmamahalan… pero hindi pwedeng magkasama.

— At sa huli, iyon pala ang klase ng pag-ibig na pinakamatagal mawala— hindi dahil maingay ito, kundi dahil naging bahagi na ito ng paraan nila ng pamumuhay, paghinga, at pananatili sa buhay na sabay nilang piniling buuin nang dahan-dahan, at walang pagmamadali. Yung pagmamahal na hindi kailangang maging dramatic para maging totoo.

and then he kissed her. Ang pag-ibig na tunay hindi madali. Maraming balakid, maraming pagsubok. Pero ang taong umiibig ng tunay at wagas, kahit kailan hindi sumusuko. Dahil ang isang tunay at wagas na pagmamahal, walang expiration date ang kontrata. Dahil ang isang tunay at wagas na pagmamahal ay palaging nasa puso ang nag-aalab na init nito, magpakailanman.

“Pero ikaw ang ina niya. Walang kahit sinong pwedeng magbura non, Sweet.” Napaluha ako. Hindi dahil sa lungkot kundi dahil sa bigat ng pagmamahal. Ang klase ng pagmamahal na hindi humahanap ng kapalit, yung sapat na ang makita kang hindi nag-iisa. “Hindi tayo aasa para lang masaktan. Kung sakaling hindi tayo palarin, at least alam nating ginawa natin ang parte natin. Pero kung pagbibigyan tayo ng Diyos, mas maganda, ‘di ba?”

Sabi naman nang puso ko. Sana kayanin ko dahil kapag Hindi Wala na talagang pag-asa Kaya dapat go Lang nang go Self Kaya natin 'to para sa pagmamahal mo at minamahal mo "Titigan mo Lang ba ako o magsasalita ka?" Tanong nito "Ahh."