Romans & histoires Ang Sakit

“You’re scared to be hurt? Pain is part of life kaya. Tapos paano ka magiging malakas kapag hindi ka nakaramdam ng sakit?” “’Yun ang para sa 'yo. Totoo naman ‘yung sinabi mo pero mahirap kasing magmove-on alam mo ‘yun? Kasi kapag nasaktan ka, mapatawad mo man ang isang taong nanakit sa ‘yo o makalimot, ‘yung sakit hindi eh. Nandon pa rin. Hindi mo makakalimutan kung gaano kasakit.” Baliktad nga talaga kami.

Ang sakit sakit mo! Saan kaya ito napagod? Pinilig ko ang ulo ko. Sinasaktan ko lang ang sarili ko. Humarap ako sa kisame at napahawak sa dibdib. Paano ko ba mawawala ang sakit? Paano ko ba mawawala ang kirot dito sa puso ko?

Wala ba akong karapatang maging maligaya? What had I done with my past life that until now I need to suffer like this? I'm tired of this. I don't want to feel this pain. Ayoko nito... Ang s-sakit..a-ang s-sakit-sakit...Pakiramdam ko gustong sumabog ng dibdib ko sa sobrang sakit. Hindi ko kaya ang sakit. Sobrang sakit ng ginawa niya sa akin. Para akong pinatay sa sakit. Naninikip ang dibdib ko na para akong sinasakal.

Bahala siya mamilipit sa sakit. “It's payback time.”

"Shempre Ikaw naka una eh! Tiniis ko nga ang sakit kahit gusto na kitang sipain. Pinag pala ka talaga. Feeling ko sirang-sira na pagkatao ko haha" "Hahaha it's natural baby. Ako din nga Masakit din ang dick ko. Virgin kapa kasi kaya mahirapan ako. I'm sorry baby nasaktan kita." "Ayos lang baby after ng sakit masarap naman hihi. My mura pa hahaha natawa ako sayo Flynn. Ganun ka ba talaga mag bembang my mura haha" "Yeah! Ganun ako pag nasarapan haha. Napamura sa Sarap"

It's beat's is not normal, may sakit na ba ako? _______ Keep on supporting!!!

Ito pa kaya? Ibang klaseng sakit. Ibang klaseng hapdi at kirot. Parang pilit na tinatanggal ang kanyang puso sa loob ng kanyang katawan. Hindi maipaliwanag ni Ada ang sakit. Nanginginig ang kanyang bibig at buong katawan. Hindi niya namalayan ang luhang nag-uunahang bumagsak mula sa kanyang mga mata. Napaatras siya at hindi makapaniwalang napailing nalang sa sakit. Kagat-labi siyang tumalikod at mabilis na naglakad palayo.

As in sobrang sakit! "Arayyyy! ouch! Ang sakit pala! Parang huwag mo na lang kayang ituloy. Sobrang sakit, eh! Feeling ko hindi kakasya ss loob ko dahil mataba iyang ano mo." Halos tumulo ang luha ko sa sakit. Nakita niya panigurado iyon. Hinagod niya ang ulo ko at humingi ng sorry. Nakita ko ang panghihinayang niya.

“Siguro kasi sobrang dami na akong pinagdaanan. Nasasaktan ako pero not that too emotional na. Nasaid na siguro ako. Nasanay kaya tumibay na ako.” “Sana ako rin. Sana maging kagaya mo akong matatag at matapang. Yung pagkasanay sa sakit, parang ayaw kong mangyari sa akin. Gusto ko pa rin makaramdam masaya man o malungkot na bahagi ng buhay.” “Okey lang naman ang umiyak. Hindi naman ‘yan ang sukatan ng pagiging matapang ng isang tao. Pwede mo namang ibuhos sa akin yung sakit para magiging okey ka na pagkatapos.”

Nakaka- suffocate na yung sakit na nararamdaman ko. Parang konti na lang ay maglalaho na lang ako bigla. TO BE CONTINUED....