Di Mo Masilip Ang Langit Novels & Stories

duda ni Atlas. “Try mo.” Kumagat si Atlas, tapos biglang napangiti. “Oo nga po!” Biglang napatingala si Atticus. “Mommy…” “Ano ’yon?” sagot ni Yvee. “May nahulog…” “Hmm?” “Sa sky…” Napatingin ang lahat sa langit at isang guhit ng liwanag ang mabilis na dumaan sa kalangitan. Isang magandang tanawain ang nasaksihan ng kalangitan.

Ang lamig ng hangin ay tila ba naghuhudyat na may paparating na ulan dahil na rin sa pakiramdam na hindi iyon pangkaraniwan na payapang gabi na madalas kong nararamdaman. "Ang ganda ng mga bituin sa langit." Biglang pagsalita ni Kuya mula sa likuran ko, hindi ko alam kong may lahi ba itong kabuti at bigla-bigla na lang sumusulpot. "Gusto mo bang ikuwento ko sa'yo kung gaano kaganda ang langit ngayon?" muling saad nito at naramdaman kong naupo ito sa tabi kong bakanting silya.

Naglakad siya sa lansangan habang pinagmamasdan ang kalangitan na balutin ng dilim. "P-pasensya ka na anak, k-kailangan mong maranasan 'tong nararanasan ni mommy, ha." Hinalikan niya ang umiiyak na sanggol at napatingin siya sa kalangitan nang bigla na lamang bumuhos ang malakas na ulan.

Luna’s POV Madilim na ang langit nang umalis kami sa Malate. Tahimik lang ako habang nakatingin sa labas ng bintana ng sasakyan ni Alexus. Ang ilaw ng mga poste at ang liwanag mula sa mga establisyemento ay naglalaro sa aking paningin, pero wala akong ibang makita kundi ang repleksyon ng sarili ko sa salamin—malungkot, pagod, at litong-lito.

--- Samantala ay pabigat nang pabigat ang buhos ng ulan. Napatingin si Michelle kay Aleisha na kanina pa nakatingala sa kalangitan habang nakatayo sa may pintuan ng tinutuluyan nilang kwarto rito sa hospital. "Para bang may butas ang langit at hindi na matigil sa pag-agos ang ulan. Sino ba kasing hinihintay mo? Para kang maybahay riyan na naghihintay sa pag-uwi ng asawa mo." Tiningnan pabalik ni Aleisha ang kaibigan at hindi pinansin ang mga sinabi nito. "Bababa muna ako saglit."

Chapter 11 "INIISIP ko kung bakit ganito ang langit nilayo ako sayo Hindi ko matanggap mahirap magpanggap Na ako'y hindi bigo Ngunit 'di ko rin inaasahang mangyayari 'to Kung ikaw ay alaala na lang Paano na ako..."

Tanong ni Helliry habang nakatingin sa langit. “Hindi ko rin alam. Failed lahat eh.”

hindi ako palaging sapat. Pilit kong pinigilan ang nanginginig na mga daliri, pero kusa silang gumagalaw. Pilit hinahanap ang init ng kamay niyang wala na sa tabi ko. Kasabay ng lamig ng damo, ang bigat sa dibdib ko'y tila naging mas mabigat pa. "Hindi ka pwedeng mawala..." bulong ko, halos walang boses. Nakatingin ako ngayon sa langit—madilim, walang bituin. Tila ba pati kalangitan ay nagdadalamhati. Wala rin silang sagot sa tanong ko.

Naka tingala lang ako sa langit at tuluyan ng umagos ang luha ko. I raised my hand into the sky like I'm reaching the moon. I sob. Maximilian, bakit ang hirap mong abutin? Nababagay nga ba talaga ako sayo?

Maling-mali siya. Kailan man hindi bababa ang langit. Kailangan man mananatiling tinitingala ng lahat ang langit. Habang ang lupa, inaapakan ng lahat na tila walang halaga. Si Marco ang langit at siya ang lupa.