Romans & histoires Di Mo Masilip Ang Langit

duda ni Atlas. “Try mo.” Kumagat si Atlas, tapos biglang napangiti. “Oo nga po!” Biglang napatingala si Atticus. “Mommy…” “Ano ’yon?” sagot ni Yvee. “May nahulog…” “Hmm?” “Sa sky…” Napatingin ang lahat sa langit at isang guhit ng liwanag ang mabilis na dumaan sa kalangitan. Isang magandang tanawain ang nasaksihan ng kalangitan.

Ang lamig ng hangin ay tila ba naghuhudyat na may paparating na ulan dahil na rin sa pakiramdam na hindi iyon pangkaraniwan na payapang gabi na madalas kong nararamdaman. "Ang ganda ng mga bituin sa langit." Biglang pagsalita ni Kuya mula sa likuran ko, hindi ko alam kong may lahi ba itong kabuti at bigla-bigla na lang sumusulpot. "Gusto mo bang ikuwento ko sa'yo kung gaano kaganda ang langit ngayon?" muling saad nito at naramdaman kong naupo ito sa tabi kong bakanting silya.

Luna’s POV Madilim na ang langit nang umalis kami sa Malate. Tahimik lang ako habang nakatingin sa labas ng bintana ng sasakyan ni Alexus. Ang ilaw ng mga poste at ang liwanag mula sa mga establisyemento ay naglalaro sa aking paningin, pero wala akong ibang makita kundi ang repleksyon ng sarili ko sa salamin—malungkot, pagod, at litong-lito.

Chapter 11 "INIISIP ko kung bakit ganito ang langit nilayo ako sayo Hindi ko matanggap mahirap magpanggap Na ako'y hindi bigo Ngunit 'di ko rin inaasahang mangyayari 'to Kung ikaw ay alaala na lang Paano na ako..."

Seryoso ang ekspresyon ng kaniyang mukha. “Hay*p, kakaiba ang paglabas ng kapangyarihang iyon!” “Anong klaseng kakayahan iyon?” Maraming napatingala habang patuloy ang pagbabago ng kalangitan. Ang tanging nakita nila ay ang pagbalot ng madidilim na ulap sa kalangitan na naging magulo at mas lumakas ang pagkulog. Tila ba nalalapit na ang katapusan ng mundo.

Masyado nya akong sinubukan at binaliw. Ito siguro ang sinasabi niyang to the moon. Dadalhin ka sa langit dahil sa sarap. Ngayon ay masasabi kong nadala na niya ako hanggang sa buwan. Hindi lang langit dahil lumagpas na iyon sa kalangitan at dumiretso na ng buwan. chaar! "AHhhh! J-Justine.. ang--ang.. sarap. Sige pa--ahhhh!" ani ko habang dinidiin ang sarili sa kaniya.

hindi ako palaging sapat. Pilit kong pinigilan ang nanginginig na mga daliri, pero kusa silang gumagalaw. Pilit hinahanap ang init ng kamay niyang wala na sa tabi ko. Kasabay ng lamig ng damo, ang bigat sa dibdib ko'y tila naging mas mabigat pa. "Hindi ka pwedeng mawala..." bulong ko, halos walang boses. Nakatingin ako ngayon sa langit—madilim, walang bituin. Tila ba pati kalangitan ay nagdadalamhati. Wala rin silang sagot sa tanong ko.

Naka tingala lang ako sa langit at tuluyan ng umagos ang luha ko. I raised my hand into the sky like I'm reaching the moon. I sob. Maximilian, bakit ang hirap mong abutin? Nababagay nga ba talaga ako sayo?

Maling-mali siya. Kailan man hindi bababa ang langit. Kailangan man mananatiling tinitingala ng lahat ang langit. Habang ang lupa, inaapakan ng lahat na tila walang halaga. Si Marco ang langit at siya ang lupa.

My nights are still lonely and my days are still sad because you were never in my side anymore. I looked at the sky and see nothing but darkness. Walang buwan sa gabing ito. Wala ring mga bituin. Parang uulan pa nga. Ah, nakikisimpatiya siguro ang nasa taas sa akin. Mabuti naman kasi maraming beses na rin nilang hindi dininig ang mga panalangin ko.