Ang Sakit Novels & Stories

Sobrang sakit pala sa dibdib. Akala ko wala na akong ikakadurog pa pero meron pa pala. Ang kaninang sakit na naramdaman ko ay tila ba ilang ulit na dinoble. Sobrang sakit, literal na sakit na para bang hindi ako makahinga. Sakit na nakakapanghina. Nararamdaman ko ang sakit hanggang sa kaibuturan. Nanginginig ang aking katawan. Para akong sinasakal. Parang may pumipiga sa puso ko.

Wala siyang ibang nararamdaman kung di sakit, pagkabigo at pagtataksil. The pain is eating her whole. Ang gusto na lang niyang mangyari ay umalis. Magpakalayo layo. Baka kasi sa ganoong paraan mawala yung sakit sa kanyang dibdib na parang punyal na bumabaon sa kanyang dibdib.

VERONICA POV "A-ARAY!" Hindi ko maiwasang bulong habang sapo ko ang aking tiyan. Ramdam ko kasi ang paghilab niyun sa sobrang sakit. Gustuhin ko mang bumangon ng kama hindi ko magawa. Pakiramdam ko bigla akong nawalan ng lakas. Bakit ako nagkakaganito? Normal pa ba ang sakit na ito? Bakit parang hindi kaya ng katawan ko ang ganitong klaseng sakit? Bakit parang malalagutan ako ng hininga. Bakit ganito?

maikling sagot ko naman. "Yeah, basically you're right," tumatango-tango pang wika naman niya. "Pero kahit umiyak, magmukmok, magwala o kung anu-ano pa---hindi pa rin mawawala ang sakit, right?" Tumango ako. "You're right. But it helps to lessen the pain we feel."

Ang sakit! Napaiyak naman ako dahil hindi kuna talaga kaya ang sakit. "What the... Why are you crying?" tarantang tanong niya ng humarap siya sa 'kin. "Ang sakit ng Butiki ko," nakangusong sabi ko sa kaniya. "Bwesit na dambuhalang buwaya naman kasi yan. Ayoko na! Ang sakit!" iyak na sigaw ko sa kaniya.

Dahil nalilito siya kung bakit parang nararamdaman niya ang sakit na nararamdaman ni Aidan. 'Siguro ay dahil pareho kaming sinaktan at hanggang ngayon ay parehong nasasaktan. Kaya nararamdaman ko rin ang sakit na nararamdaman niya.' bulong niya sa sarili. Hindi na niya nakaya pa ang makita itong umiiyak dahil para sa kanya ang lalaki ay matibay ngunit ngayon napapaisip si Kiara. Katulad rin pala ng babae ang mga lalaki pag nasasaktan. Umiiyak at nag iinom ang pinagkaiba lang ay ayaw nilang ipakita ang nararamdaman nilang sakit sa iba.

Napalitan iyun ng sakit at paghihinagpis. Hindi ko na malaman pa kung ano ang gagawin ko. Ang malaman na ibang babae pala ang gusto ng asawa mo ay napakasakit. Feeling ko may libo-libong karayom ang nakabaon sa puso ko. Ang sakit! Sobrang sakit!

“You’re scared to be hurt? Pain is part of life kaya. Tapos paano ka magiging malakas kapag hindi ka nakaramdam ng sakit?” “’Yun ang para sa 'yo. Totoo naman ‘yung sinabi mo pero mahirap kasing magmove-on alam mo ‘yun? Kasi kapag nasaktan ka, mapatawad mo man ang isang taong nanakit sa ‘yo o makalimot, ‘yung sakit hindi eh. Nandon pa rin. Hindi mo makakalimutan kung gaano kasakit.” Baliktad nga talaga kami.

kumindat pang sabi nito. May nag-react. Bukod sa puso ko na tumatambol sa saya because this is really happening, nag-react din ang maseselang parte ng katawan ko. “Doctor, Doctor, I am sick. May masakit po sa akin. Can you kiss it to ease the pain?” Role play na this. Hindi ko rin alam kung anong pumasok sa isipan ko pero biglang ‘yon na lang ang lumabas sa aking labi.

Ang sakit sakit. Patuloy umaagos ang luha ko habang hawak hawak ko padin ang bibig ko para pigilan ng sigaw ko. Hindi ko maiwasang hindi mangarap na sana ako nalang ang babaeng yon. Na sana ako nalang ang hinahalik niya ng ganun. Na sana isa nalang ako sa mga babae niya. Sobrang sakit. Wala akong magawa kundi umiyak ng umiyak para kahit papaano mabawasan ang bigat dito sa dibdib ko.