Anong Ikinamatay Ni Mahal Novels & Stories

Hindi nakaiwas sa akin ang sakit sa mata ni mama, parang dinurog ang puso ko. Nang maibaling ko ang tingin kay Ate Kela. Disappointment. Iyon ang nakikita ko sa kanyang mukha. Umiling iling pa siya kay mama. "Bakit ang dali naman para sa inyo mama? Alam ninyo ba ang ginawa ng lalaki na 'yan sa inyo!" Turo niya kay papa.

Sumod sunod ang pagpatak nito. "Hindi pwede!Wala akong ama na mamatay tao!"Hindi ko na malayang tumulo na ren ang luha ko!HINDI TO PWEDE.HINDI NYA PWEDENG MAKITA NA NADADALA KA SA SINASABI NYA HINDI PWEDENG MAUTO KA NYA!SYA ANG TAONG PUMATAY SA MGA MAHAL MO SA BUHAY!Sabi ko sasarili ko.Pero hindi ko paren mapigilan na Hindi maluha.

"Ba-baka magalit si Khael Ma. Seloso po si Khael. Baka... mag-away kami." Nakagat ko ang labi para hindi na dagdagan ang sinabi. Ayaw kong sabihin sa kanya na nag-away kami ni Khael nung nakaraan, baka matagalan pa ang pag-uusap namin at mahuli ako sa flight. Nangunot ang noo ni mama, pero kalaunan ay napabuntong hininga siya bago hinaplos ang balikat ko. "Ang pagseselos anak ay normal sa dalawang taong nagmamahalan pero...Kung totoong Mahal ka niya? Mas iisipin niya ang kaligtasan mo kaysa sa pagseselos niya."

"Grabe ka naman. Hindi ko naman inakalang hihimatayin ako kagabi. Sana ginising mo ako para nakauwi ako agad o kaya sana hinayaan mo na lang ako doon sa sahig— "At kapag namatay ka doon, ako ang lalabas na killer. You should be thankful that I let you sleep in my condo. Pero kapag naulit pa 'yun, malalagot ka talaga sa'kin, Bakery girl." Nanlaki ang mga mata ko sa sinabi niya at sa tawag niya sa 'kin. Ang lakas yata ng tama nito sa ulo. Dinugo lang ang ilong, mamamatay na agad? May namamatay ba sa gano'n?

My cheeks are burning so hot, I could probably fry an egg on them. My mother covers her mouth in horror, my aunt’s eyes blaze with anger, and I don’t even dare look at anyone else. But then I meet Camilla’s furious, hate-filled gaze. She’s on her feet in an instant, storming toward us with a glare that could kill.

"I release you from my side." "No," I choked out, hot tears finally spilling over my lashes, dropping onto the floor. "Caomh, please." "I accept Dreda Jaida Penn as my chosen mate, and the mother of my heir." The invisible thread snapped. A deafening crack echoed loudly in my ears, followed immediately by a rush of freezing emptiness. The warmth I had felt every single time Caomh was near vanished, replaced by a hollow, aching void in the center of my chest. I gasped for air, pressing my forehead against the floor. My vision blurred heavily. My wolf whined, curling into a tight, miserable ball in the dark corners of my mind, going completely silent.

Malayo sa nakilala kong ama simula pagkabata. "Hindi ko lubos maisip na ganun na kasama ang ama mo kaya naman sa kagustuhan kong mapigilan ang gusto niyang mangyari, pinilit kong puntahan si kuya Nick noon para balaan ito. At kahit na alam kong maselan ang kondisyon ko noon, I can't just let John kill my brother kaya naman nagmadali akong magmaneho papunta sa pinagtatrabahuan nito noon. Pero sa kasamaang palad, dahil sa pagmamadali kong magmaneho, I have unfortunately caught an accident in the road na muntikan ng maging dahilan ng pagkawala mo.."

Aniya ni Heaven sa kanyang magulang. "But i doubt that, hindi hahayaan ni Maynard na masaktan o saktan si Rui. Dahil kami mismo nasaksihan namin kung gaano nila kamahal ang isa't isa." Saad ni Heart. "I won't loose hope, mama. Mahal ko talaga si Ruianne. At isa pa hindi pa sila kasal kaya may pag-asa pa ako." Matapat niyang wika sa kanyang ina.

I paused and remembered our first kiss. I gritted my teeth. "Cassius saved me, he made me happy. I cannot let the ending of the novel to happen, I cannot let Cassius die. Kaya pakiusap! Just die! Both you and Koen should die!" Malakas ko siyang sinakal dahilan upang mahirapan siyang huminga. Mas lalong lumakas ang ulan na sa bawat paghinga niya ay malakas na kumukulog ang kidlat.