Pamilya Tula Tagalog Novels & Stories

Bakit tila galit na galit si Jeo sa mga iyon? “Akala ko dati ay kapag sinabi mong marangya ang isang tao o pamilya, maraming salapi ang hawak nila. Ngunit, napatunayan ko na mas mahalaga ang pamilya kahit mamuhay pa kaming isang kahig isang tuka,” pagpapaliwanag ni Mang Tonyo. “Nakita namin kung gaano kasaya si Manong habang kapiling sina Aling Tessa kahit kailangan nilang maghirap dahil hindi sanay sa ganitong buhay,” ani Kuya Rex.

Kinagat ni Clarisse ang kanyang ibabang labi at mahinang sinabi, "Ate, alam kong pagkatapos mong makipaghiwalay ky Kuya Ram at ang pakikipag-ugnayan niya sa iyo, marami kang pinaghirapan. Kung tutuusin, matagal na kayong magkakilala, kaya kahit na wala kayong pagmamahal, mayroon ka pa ring pagmamahal. Tiyak na masakit ang pagkawala niya. "Gayunpaman, hindi mo maaaring pabayaan ang iyong sarili dahil dito. Ang ating pamilyang Sandoval ay mayroon ding isang tiyak na katayuan dito sa Luzon. Kung ipaalam mo sa iba na nagpunta ka upang maghanap ng malaking pera, ang bagay na ito ay talagang hindi kanais-nais. Kung gayon, paano magkakaroon ng mukha ang ating pamilya Sandoval na lum abas?

Wala rin namang dahilan para ito ay tawagin sa seryosong usapan. Sa lahat ng pagtitipon para sa anumang leads tungkol sa nawawalang unica hija, naroroon lagi ang iba pang miyembro ng pamilya. Mga tiyuhin, tiya, at pinsan, na palaging bahagi ng buhay at samahan ng pamilyang Valencia. Matapos basahin isa-isa ang pangalan, at iba pang description sa lahat ng mga ito, napahilot ng sentido si Luna. Ang lawak ng koneksyon ng… pamilya niya. Ang sakit sa ulo!

"Huh?" "Anong nangyari?" inayos ni Yesha ang pagbibitbit niya ng kaniyng bag. Dinig na rinig naman niya kung gaano kalalim ang paghugot nito ng paghinga. "Wala naman. Halatang wala na talagang pag-asa. Sinubukan ko na, e. Pero sa t'wing babalik ako sa kanila, palagi rin nilang ibinabalik ang usapan sa akin na siguro kung sumunod ako sa kanila, hindi mangyayari ito. Hindi masisira ang pamilya namin. Hindi ako malalayo sa kanila." Sobrang naaawa siya sa kalagayan nito. Hindi nito deserve ang ganitong klase ng buhay. Kilala niya ang kaibigan niyang. Sobrang buti nitong tao at halatang ang gusto lang naman nito ay maging masaya. Ang gusto lang naman nito ay magmahal ng lalaking nais niyang mahal

galit kong sabi. Hindi siya makapagsalita, kaya minabuti kong bitawan na ang kaniyang leeg. "Unbelievable!" nauubo niyang sabi. "Charlene shut up your mouth. Tanggapin mo na lang si Thalia bilang parte ng pamilya natin, hayaan ninyo na akong maging masaya. Please?" sabi ko.

Malamig sa kanyang pisngi ang palad ni Tala, masarap ito sa kanyang balat. “Dalawang bagay ang dapat mong malaman tungkol sa pamilya ko. Una, madali kaming makatulog. Pangalawa, hindi kami madaling malasing. Kaya wala sa amin ang hangover hangover na yan!” “Pambihira!” natawa silang dalawa. Sinapo ni Limuel ang kamay ng dalaga na nasa kanyang pisngi.

Pero ang salitang nakaukit sa punong 'to ay simbolo ng pagkakaibigan naming binuo ng nakalipas na ilang taon. *Flashback* "Paaaa. Pasan mo 'ko. Please" paglalambig ko kay Papa habang binabaybay namin ang malawak na kagubatan. Naisipan kasi nila Mama na pumunta kami sa probinsya nila. At ngayon kasama ang mga kamag-anak ko ay papunta kami sa isang ilog na nasa dulo ng gubat. "Sabihan mo muna si Papa ng Iloveyou." masayang wika ni Papa saka lumuhod sa harapan ko.

sabi ni mom "Ok? Naguguluhan pa rin ako, pero sige" sagot ko As if on cue ay pumasok sila tita kaya nag bless agad ako sa kanya "This is it. Magkikita na ang dalawang panganay sa pamilya natin" masayang sabi ni tita "Hay nako ate, sa birthday lang pala ni papa sila magkakakilala" saad ni mom kay tita

Baka gano'n nga talaga ang pagmamahal. Magulo. Makalat. Makasalanan. At nakakaadik. Hindi ko alam kung bakit mas mahirap umamin sa pamilya kaysa sa sarili. Siguro dahil mas madaling lokohin ang sariling puso kaysa harapin ang mga taong kabisado kung paano ito tumibok.

"Huwag mo akong paalisin, Thalia! Wala kang karapatang sabihin ‘yan sa akin! Kami ang tunay mong pamilya, hindi ang buhay na pilit mong binubuo dito!" "Pamilya?" natatawang tanong ni Thalia, ngunit may pait sa kanyang tinig. "Kailan pa naging pamilya ang isang inang iniwan ako sa wala at ginagamit lang ako para sa luho ng isa pa niyang anak?"