Novel & Cerita Bakit Nais Ni Bugan Na Mamatay

“How did you--” “They told me. Every single day, they made me watch the same stupid clips of you and Crimson. Kaya ba wala ka noong namatay si Mama dahil sa kaniya? Dahil nagkasakit siya at hindi mo man lang siya maiwan kahit na saglit lang para pumunta sa burol ni Mama?”

aniko nang napapailing. "Hindi ako nambobola, at bakit si Barbie pa kung pwede namang ikaw?" "Nakainom ka ba?" "Ano ba naman iyan, ma'am? Nag-inuman na kami kahapon. Gusto mo na bang mamatay ako?" pagbibiro niya. Kumpirmado ngang hindi siya nakainom! Pero ano naman? Ano nga naman, 'di ba?

Gumaralgal ang boses ko. Suminghap si Nayla at hinawakan ako sa siko. "Alam mo ba na siya ang pumatay sa Mama ko?" Tanong ko at humarap sa kaniya. Wala na akong paki-alam kung puno ng luha ang mga mata ko. Masakit eh! Mahal ko siya pero nagawa niya sa'kin ang bagay na iyon.

At iisang linya lamang ang kaniyang labi. Nang hindi niya iyon makita ay bumaba ako upang alukin na siya. Nagulat siya nang harangan ko siya sa dinadaanan niya. "Sumabay ka na sa akin." Nangunot ang noo nito sa akin. "Siguro naman narinig mo na ang balita sa pagkamatay ng Mama ko. Pwede bang sa ibang araw ka na lang lumandi?"

Nag-aaway ba sila ni lolo? "Why did you give me a granddaughter? Women are weak! They can't fight in war! Your daughter is useless! Now that your wife has died, find some woman and give me a grandson!" sigaw ni lolo. Nagulat ako sa narinig at hindi makapaniwala. Tama ba ang mga naririnig ko? Bakit sinabi ni lolo ang mga iyon? Ayaw niya ba talaga sa akin dahil babae ako? Papayag ba si papa na maghanap ng ibang babae na mapapangasawa niya? Kung mangyayari iyon, paano na ako? Kung magkakaroon ng bagong pamilya si papa at magkaroon ako ng bagong kapatid na lalaki, paano na lang si mama? Ang sabi ni papa hindi siya naniniwala na patay na si mama dahil walang ebidensya na magpapatunay na patay na

San ka nakakita ng babaeng mamatay tao na kinakaawaan ang taong papatayin niya balang araw. ""Ah, sige sige. Buti nga sayo nabugbog ka nila!"" ""Yan."" ""Gusto ko talagang malaman, bakit hindi mo magawang manlaban sa kanila sa tuwing sinusuntok ka nila o pinagtritripan."" ""Hindi ko din alam.""

tanong ng Mama niya nang medyo kumalma na siya. “Hindi ko po maipaliwanag.. Pero ang sakit ng puso ko. Sobrang sakit na para gusto nitong sumabog. Bakit kaya ganun ma? Bakit kaya kailangan niyang mawala..” nangingiyak na tanong ni Euphie sakaniya. “Ha? Sinong siya? Ano bang pinagsasabi mo anak?” naguguluhang tanong naman ng mama niya sakaniya.

tanong ko. "Yeah. Takot kasi ako sa matataas. Pero gusto kong subukan bago man lang ako mama..." "Pwede bang gawin natin lahat ng Dying List mo hindi dahil mamatay kana, kundi dahil gusto mo lang tuparin 'to?" singit ko. Ayoko kasing marinig ang salitang 'yon. Ayokong isipin na darating yung araw na mawawala rin s'ya sa tabi ko.

nag-aalangang tanong niya. Tipid akong ngumiti. "I'm neither dead or alive. I'm standing between the line of being human and ghost." "So, why did you came here?" Nagkibit-balikat na lamang ako. "After witnessing being buried and grieved on, I left the place and wander around. The last time I came here is when my Mother died." "Oh.." ‘yun lang ang nasagot niya kasabay ng paglungkot ng mga mata. Nag-pout din ito na tila may 'di nagustuhan. "Ah.. You missed her?"

Words alone cannot describe how much I miss my mother. Diana Mauvelous. A mother whose love I was not satisfied enough with. She left so soon, but I loved her so much. In full consciousness, I know my mother is dead. But her body hugging me right now was very real. “Mom... What happened? Why are you here?” I asked, over and over again, when she only gave me her calm gaze within the scope of a very luminous smile. “You... You're dead, Mom. So is father, everyone. Everything died that night. Everything was my fault.”