Ang Aking Ina Essay Novels & Stories

Nasa kanang kamay ko pa rin ang scrapbook na binigay sa akin ng matanda. “Hindi po, nakalimutan ko lamang po kung sino ako dahil naalog siguro ang ulo ko,” tugon ko sa kaniya upang hindi nila mahalata na hindi ko sila kilala pero hindi pa rin tumigil sa akin ang mga tao kaya agad naman akong um-acting na nahimatay para makawala ako sa kahihiyan na ito. Agad naman lumapit sa akin si ina upang alalayan ako. Agad nyang tinawag ang aking ama at namalayan ko na lang na nasa karwahe na ako.

Nagbukod rin siya ng ilang dadaanin para sa kanyang ama. “Nakow, ang bait-bait mo talaga sa amin, anak. Ikaw ang bunso pero ikaw pa ang nag-iintindi sa aming lahat.” Parang gusto namang mapaiyak ng ina niya. “Nauna lang po akong nagkatrabaho. Darating din ang pagkakataon ng mga kuya ko, Inay.”

Kulang lang ako non Sanay na ako sa lahat ng bagay and im proud of that. Ng matapos ako ay nag pahinga nalang ako saglit para mag ayos sa sarili. Sina sam kumuha pa ng mga alalay para ayusan pero hindi na ako marunong naman ako saka sanay na ako. Habang tinitignan ang damit ko i remember being a queen. They treat you like a god... they treasure you. I look at my self in a mirror im beautiful. It feels like im a queen na ulit. Nanv matapos ako ay agad na akong nagtungo sa venue..

"You should go out and not waste your time here. These is a summer vacation for you. Give yourself some time to unwind and enjoy the rest of the summer." A tear dripped down my cheek and it was immediately caught by Mama. I love her so much. I am lucky to have her as my Mother, I feel so loved and cared for, and I will always be grateful for that. Nakaramdam ako ng kirot para sa sariling Ina. Hindi ko alam na may ganun siyang pinagdaanan sa kanyang first love. I wonder kung sino ang first love niya. Napabuntong hininga ako at unti-unting tumango. Ngumiti naman siya at hinaplos ng marahan ang pisnge ko.

Ano ba talaga ang meron sa kanya. "Noong nakilala ko ang iyong ina... ikalawang century ko na. Ang akala ko di ako magmamaghal lalo na isang tao. Pero ng makita ko siya isang araw... nag-iisa sa kagubatan... Naliligaw. Isang high school student pa lang noon ang iyong ina...." @DeathWish Chapter#10 Behind Pagkagising ni Ricco isang umaga.

At kaya sa akin pinamana kasi only child lang naman ako. Kung bakit ako nag-P.A? Wala lang trip ko lang, bakit may aangal?! Uuwi uli ako sa probinsya namin at kakaibiganin ko yung lalaking yun, kung nandun pa! Tingnan ko lang kung ma-resist mo ang kakulitan ko! Kailangan kong malaman ang totoo, para kay Angel. Para malaman niya kung anong nangyari.

' 'Matakot ka rin naman kahit isang beses man lang sa ama natin Miks, respetuhin mo, tulad ng ginagawa mo sa maabuso mong amo' 'Hindi mo ako naiintindihan Eks, wala kang alam, ikaw lang ang gusto ni Ama. Kahit anong gawin ko ay mali sa kanyang paningin. Kamukha mo si Ina habang kamukha ko siya. Natuntun ko na ang mundo ng mga tao kung saan ko mahahanap ang ligayang matagal ko nang minimithi, hindi ako uuwi sa lugar na palagi akong ikinokompara sa aking kalahati'

Bella started to cry when Ara asked her mother "H-hawak nila!— Ginagamit nila ang Inay ko para sundin ko ang kahit anong utos nila." "Kaya ba nandito ka para patayin ako?" ani Ara. Bella shook her head and couldn't look directly into Ara's eyes "I want to hurt you !, I want to kill you!. Because of you, my mother and I suffered too much. Because of you!, we beg to live with those bastard syndicates— Ng dahil sa pamilya mo, nalagay ako sa ganitong sitwasyon!!" may galit at puot sa boses ni Bella.

Sita ko sa aking sarili bago tuluyang naglakad pauwi. I am already nineteen yet I'm still clumsy. Guess this would be my signature, huh? Well, I am not Larie Veron Artiaga if I'm not this clumsy. Napangiti ako dahil sa aking naisip na nauwi sa aking pagngiwi, kaya ipinagkibit balikat ko na lamang iyon at tuloy-tuloy na naglakad pauwi. Nang malapit na ako sa aming bahay ay tumigil ako saglit at humginga ng malalim bago sinimulang maglakad muli. Pagkapasok ko sa aming tarangkahan ay nakita ko ang umuosok na naming bubong dulot marahil ng ginagawa ni nanay.

Mabilis siyang umiling. "Hindi naman po. Opo, nakakapagod pero kapag iniisip ko na ito ang pangarap ko. Ang makatulong,hindi naman po ako ganoon nahihirapan kasi mahal ko ang ginagawa ko." Matamis siyang nginitian ng kaniyang ina. Bumalik na rin ang dati nitong ngiti pero kailangan pa rin niyang obserbahan ito.