Novel & Cerita Another Word For Annoying

“I scrolled back to our conversations, from text, to social media. It’s nothing like what you’ve said,” natahimik ako sa sinabi niya, pinaglaro ko ang kamay ko dahil hindi ko alam ang sasabihin. “Do you find me annoying? Am I always bothering you?” Nagtama ang mata namin, hindi ako makasagot, parang nalunok ko ang sarili kong dila kaya huminga na lang ako ng malalim.

Na ilang beses kong hiniling na makita siya. Pero hindi ko na lang sinabi. Hindi ko na lang tinama ang mga sinabi niya. Ang alam niya. "Stop bothering me. It's so annoying. Ayaw kong bigyan ng dahilan si Angel para pagdudahan ako. Lalo at gustong-gusto ka niya." Marahan akong tumango. "Okay. I'm sorry. Iyon lang naman ang gusto kong sabihin. I was wrong." "Apology not accepted."

"Nightmare? About what?" Naalala ko muli ang mukha ng babaeng iyon na kung makangiti ay wagas. 'Tapos... 'Tapos... Argh! Ayoko na siya alalahanin o isipin man lang! Kahit na sobrang ganda at diyosa ang niya sa paningin ko ay hindi ko na gugustohing maalala siya dahil napakadugyot niya! I answer my mom with bored tone on my voice, "about annoying and untidy stuff. That's all."

Bumungisngis siya no'ng una hanggang sa tawang-tawa na siya rito. Their conversation was heavy from the start but magically, it suddenly felt lighter. It felt good. “You’re annoying and a blabbermouth,” he murmured like a kid. “It’s okay! I’ll just annoy you for the rest of your life so it can all be spicy for you. I’ll add up the spice in your pure scholarly, scientific, and technological way of living. I’ll fill your life with enjoyment. Lots and lots of it! I’ll be your source of entertainment!”

Hindi pa rin siya nagpatinag bagkus ay patuloy siya sa kaniyang pagtawa. “You know what? Ang mga babae, hindi dapat basta-basta dumudura na lang sa kung saan, hindi dapat nagsasalita ng hindi naiintindihan ng kausap—kabastusan ang tawag ‘don. Lalong hindi dapat naninilip ng lalaking nagbabawas! My God, you are so annoying!”

Mabilis nitong sagot. "Huh? Bakit naman?" "They're so annoying and loud. Play here, play everywhere at sobrang kalat nila." Wika nito at ako ay napatawa nalang ako ng pagak. Wow, nahiya naman ako sa hindi makalat, unang punta ko nga dito akala ko sa bahay mo tambakan ng b****a eh, pero may sinabi ba ako? Tsk, wala diba. Saka di annoying yong anak ko at maingay, hindi sya ganon kahilig mag laro at higit sa lahat hindi makalat kaya siguro naman ayos lang sakanya?

Sinadya kong marinig nito ang marahas kong buntonghininga. "Aish, people these days are so annoying! Alam ng busy ang tao ay didisturbuhin," asik ko pa. Kaming dalawa lang naman ang natira dito kaya hindi ako nag-aalalang may makarinig sa sinabi kong iyon. O kung may makarinig man ay wala akong pakialam.

"Sa pagiging gentleman." Bahagyang umangat ang isang sulok ng labi nito. "I can be many things, Lorraine." Napaismid siya. "Scary." "True." "Bossy." "Also true." "Annoying." "I disagree." Natawa siya. Apakagaling na talaga nito mambola. At sa totoo lang, hindi niya maalala kung kailan huli siyang tumawa nang ganito kagaan.