Patiently Waiting In Tagalog Novels & Stories

For wanting him so bad that I couldn't breathe, for loving the man that you love. I waited for a second, pero wala na akong narinig na sagot sa kanya. Mabilis kong pinatay ang tawag at hinahabol ang aking hininga. Ilang minuto pa akong tulala na nakatingin sa screen, hinihintay na may tumawag. Nagbuntong hininga ako at humiga sa kama ko.

Napakasayang tingnan parang araw araw akong nahuhulog kay Alana. "What is love...for me love is being patient. Alam kong nakakabagot at napakahirap pakinggan at isipin but trust me it is all worth it. Ang pag-aantay ang isa sa napakahirap at napakasakit gawin lalo na pag ang inaantay mo ay isang napaka komplikadong tao. Napakahirap kung titignan at iisipin na para bang wala ka ng pag-asa kasi andun na eh wala ka ng magagawa but you just keep on waiting kasi may nakikita ka pang pag-asa. Kahit maliit na ilaw ng pag-asa lang yan dapat ay kunin mo, antayin mo kasi kahit pag balik baliktarin mo man pag-asa pa rin yun, lalaki din ang ilaw na yun. Umabot din ako sa point na nanghina na at nawawala

Chapter 2 "Diego." "Ay ma'am, nasaan na po kayo? Kanina pa po kami naghihintay rito." "Pasensya na, I did some errands a while ago. Papunta na po ako diyan." Isinukbit ko sa balikat ang backpack at nagmamadaling lumabas ng bahay. Naglakad ako papunta sa bukana ng village hanggang sa makarating sa labas.

Tila ba bawat segundo ay isang mahabang paghihintay, at bawat minutong lumilipas ay dagdag kaba sa dibdib. Napansin ko si Nathaniel na maya’t maya ang sulyap sa mag-ina na nakaupo sa kabilang dulo ng waiting area. Nakahawak si Nathalkie sa braso ng ina at halatang nag-aalala rin ito.

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

Ngiting-ngiti niyang tanong. Umirap ako at ngumuso. "Pag-iisipan ko pa." Humalakhak siya at tumango-tango na parang nababaliw. "Okay na ako rito, Rei..." Nanlaki ang mga mata ko nang humalakhak siya kasabay ng pagtulo ng luha sa kaniyang mga mata. "Okay na ako rito. I'll wait. Kahit gaano katagal basta hihintayin kita."

Ngumiti siya dito ng tuluyan na silang magkaharap. “Hello Sir, good day po at pasensya ka na kung naghintay pa po kayo, maraming salamat po.” Ngumiti lang ang lalaki at umiling, “ Nah, it’s alright I have all the time to wait.” “Ganun po ba salamat po.”

Lumilipad kasi ang utak ko sa kung ano-ano ang iniisip. "I'm sorry, pasensya na po. I'm sorry po," nakayukong sabi ko. Mabuti na lang at wala siyang dala dahil kung hindi ay baka magbabayad pa ako. "It's you again." Itinaas ko ang tingin ko nang marinig ko ang malamig na boses na 'yon medyo paos ito ngayon. Okay pa siya kanina, ha. Bakit namaos yata siya?

"Bakit?" "Basta. Kunin mo na at sayang ang oras Kian. Kung aantayin lang natin silang gumawa, walang mangyayari. Masyado silang mabagal at marami silang inuusisa." saad nito.

Utos nito sakanya, inayos niya ang sarili at naglakad na palayo pero bigla siya nitong tinawag. "See you tomorrow." Habol nito, naguluhan siya. "Tomorrow is wednesday." He said while glaring at her intently. Parang may kung anong kumalabog sa dibdib niya nang maalalang oo nga, at bukas maari ng maganap ang pinag-usapan nila. Pinaghalong kaba at excitement ang nararadaman niya.