Another Word For Regretful Novels & Stories

Habang nakaharap ako sa unfinished painting sa harapan ko, hindi ko maiwasang i-replay sa isipan ko ang mga salitang binitawan ko kay Mama. Was it too harsh? Did I hurt her? Did I mean everything that I said to her? I don’t know. Ang gusto ko lang na mangyari ay ipagtanggol si Jacob at Tita Ariella. They don’t deserve that kind of disrespect. That’s unfair. Kung galit siya sa akin, sana sa akin nalang. Hindi niya naman kailangang manisi ng ibang tao. Humugot ako ng malalim na hininga. I felt the immediate regret in my system. Parang gusto ko tuloy lumabas muli para humingi ng sorry sa kaniya kahit siya naman talaga yung may kasalanan.

Gusto kong bumalik kasi lumalakas na din ang ulan, pero bago pa ako makagalaw, narinig ko siya. “Do you regret those nights, Sage?” Parang kumalabog ‘yung mundo ko. Napatigil ako, hindi siya lumingon, pero alam niyang nandito ako. “Regret?” ulit ko. “Yeah,” mahina niyang sabi. “Those nights, in here.” Huminga ako nang malalim. “I regret what it turned us into,” sagot ko nang mabagal. “Pero hindi yung naramdaman ko.”

Of course, I deserve that. “I know it’s too late,” bulong ko, halos basag ang boses. “I know you’ve already made your decision. But Anessa… I don’t want us to end. I don’t want to lose you.” Napahilamos ako ng mukha, pilit hinahanap ang tamang salita. Pahapyaw akong natawa—isang mapait, mabigat na tawa. “I regret it,” bulong ko ulit. “I regret everything I’ve done to you. I know I was cold, I know I hurt you. But please… don’t walk away. Not like this.”

[ Marahil Talaga Siyang Sinasadya ] Matapos basahin ang lahat ng mga mensahe, nagalit si Gerald ngunit hindi nagpakita ng kanyang emosyon. Akala niya ay magkakamalay na si Charlotte matapos siyang hindi pinansin ng ilang araw, ngunit hindi ito nangyari sa inaasahan niya. Lumilitaw na gumagawa siya ng eksena dahil sa pera.

saad niya. "Kayo kasi, bakit niyo iyun ginawa sa akin, pero dahil nagsorry ka kaya papatawarin kita agad-agad dahil ayokong ma stress tulad ng dati." wika ko. Tama na siguro, tama na ang salitang sorry para ibaon sa limot ang nakaraan, hindi naman ako saint pero alam ko ang salitang magpatawad. Ayoko ko lang patagalin dahil kung hahantong lang kami sa away at alam ko na babalik ako sa dati na may trauma at depression, gusto kong alagaan ang anak ko na walang pinoproblema.

“Ngayong alam natin na may mga taong gusto tayong sirain, kapag may mangyaring ganito, maging bukas sana ang mga isip natin at hindi agad magpapadala sa galit." Tumango-tango ako, at saka nilapat ang labi sa noo niya. “Alam mo, kaya kalmado ako na umuwi kanina, naisip ko kasi ang nangyari kay Danreve at Charmaine. Naisip ko na baka kapag nagpadala ako sa galit ay matulad ako kay Danreve, limang taong nawala sa kanya ang kapatid ko. Limang taon siyang nabuhay sa regret.” "Mabuti naman at naisip mo ‘yon. Kapag kasi ako ang nagtago, hindi lang limang taon; habang buhay, hindi mo na ako makikita, para habang buhay ka ring magsisi.”

Parang alam niyang darating ang tanong. “Wala,” sagot niya. “May mga bagay na masakit. Pero walang pagsisisi.” Tumango si Adrian. “Good.” “Why?” tanong ni Calestine. “Because regret weakens resolve,” sagot niya. “At hindi na tayo pwedeng maging mahina.” Hindi iyon banta. Hindi rin pangaral. Isa lang itong katotohanan na matagal na nilang alam.

Pero bakit grabe naman ang galit ng kapatid niya? "Do you know what I feel while I'm still inside the jail?" Umiling naman agad sila sa tanong nito. "Desolation and Regret. Desolation of your presence, his presence. I thought if I let him forget the happy memories we did, I'll be satisfied if he chooses you over me. Akala ko kapag dumistansya ako sa inyo, magiging ayos na rin ang lahat. But I'm regretting it. Nagsisisi ako dahil inuna ko ang galit ko. Kung hindi ko iyon ginawa, will these things happen? Will Cyll remains in our side? No. Because it's done. It's my fault." "No, Brother Sinian. It's not you—"

kalmado at may puso nitong salita. “Sa bawat araw na naiisip ko ang mga kasalanan ko sa pamilya ko, dinudurog ang puso ko. I regretted everything. Gusto ko dala-dala ko ang regrets na ito hanggang sa kabilang buhay,” maluha-luha na salita nito. Labis naman ang gulat sa mukha ni Patrice dahil sa kauna-unahang pagkakataon ay nakita niyang umiyak si Marcos.

Whether our journey takes us together or in separate directions, I want you to find the happiness and fulfillment you deserve. Thank you for taking the time to read my thoughts. I hope they convey the depth of my regret and the earnestness of my desire to make amends. With sincere remorse and a heart full of love, Leon.