Novel & Cerita Another Word For Regretful

paalam niya rito at akmang tatalikuran na ito nang pigilan nito ang kaniyang braso dahilan para mapatingin siyang muli. "I had my own fair share of mistakes," she said. "I regretted some while I took responsibility for others. If I could only bring back the time I wasted, I would gladly make my decisions right." Tumiim ang titig niya. She could see sadness and pain on her eyes. Hindi nga lang sapat ang emosyon na nakikita niya sa mga mata nito upang lusawin ang yelong nakabalot sa kaniyang puso.

“And I’m sorry, but so have I. And I don't want you back.” Umikot siya, dahan-dahang lumayo. Pero bago pa siya makatawid ng main doors… “Ziven,” bulong niya, hindi lumilingon, “you’ll regret this.” “No,” sagot ko. “I’ll regret it more if I lose her.” At sa mismong sandaling ‘yon, tumakbo ako paakyat. Wala akong ibang inisip kundi si Marga. Yung mukha niyang nagulat.

Kahit na ramdam ko na medyo masakit ang katawan ko, wala kong mahanap na pagsisisi. I can't find regrets in me after doing that to him, as years ago when I did it with him, until now, there was no regret. Sinubukan kong hanapin ang kahit kaunting pagsisisi para may dahilan ako na putulin ang usapang iyon, pero wala. But even so, even if there is no regret, there is still fear in me that tomorrow or the day after tomorrow, my life will be messed up again at muling mahirapan na ayusin ulit.

Those places felt surreal. “I wonder what will happen after this,” wika niya na siyang bumasag sa kanilang katahimikan. “What do you mean?” “You know, kapag nakaalala na ako.” Tipid siyang ngumiti sa kawalan. “I’m always wondering about the memories I lost. Kasi pakiramdam ko ay may nakalimutan akong sobrang mahalaga sa ‘kin. Something is forgotten that I know once I’ll remember, I will regret it my whole life.”

Dagdag pa ang matiim at nakakapaso niyang tingin sa akin. “I’m sorry,” he said regretfully. Napatingin ako sa kaniya at nakitang nakayuko na siya. Ang kamay niyang nakadantay sa aking tiyan ay bumaba upang hawakan ang aking kamay. Hinaplos niya ito nang marahan dahilan ng pag-init ng aking puso at pag-iinit ng gilid ng aking mga mata. Inalala ko ang tingin na iginawad niya sa akin kanina sa mall at ang mga matatalas na salitang sumugat sa aking puso. I’m a softhearted. I am sensitive in terms of words. Kaunting masakit na salita ay nasasaktan ako. Even living it for years . . . I’m still not used to hear those words from the persons who I treasure the most.

Ito na ang pinakahihintay ko. Lumunok muna ito bago ulit nagsalita. "I-i just want to say sorry. Alam kong hindi sapat ang sorry lang dahil sa ginawa ko. I hurt you...and our baby. Sinabihan ko kayo ng masasakit na salita dahil sa sobrang galit na naramdaman ko. Pero pinagsisihan ko na lahat yun. I regret saying those words to you. Sorry. Pero maiintindihan ko kung hindi mo pa ako mapapatawad sa ngayon. I'll work for it. For your forgiveness." Madamdamin na turan nito kaya lumunok ako bago sya bigyan ng ngiti.

He let out a heavy sigh in disappointment. “Huli na ang lahat. I shouldn't have done that,” pagsisisi niya. Nakakatawa, 'di ba? Kung ano pa ang mali, ito pa ang nakakatuksong gawin. Parang kanina lang, siguradong-sigurado siya sa ginawa. Pero paano niya masisisi ang sarili kung ang puso na niya ang nagdidikta? “I see. You're regretting it now. I really thought...” he stopped and dropped a heavy sigh again, “nevermind.”

Punong-puno ng kahihiyan at guilt ang mga mata nito pero hindi nun maibsan ang nararamdaman kong sakit. "I'm sorry, I made a mistake and I regretted it more than you know, that's why I did it once and never did it again." "Dapat ko bang ipagpasalamat na isang beses mo lang siyang ginalaw at hindi mo na inulit?" "No baby, sobra kong pinagsisihan na ginawa ko yung bagay na yun kung maibabalik ko lang ang panahon."

Ang masakit na katotohanan ay wala siyang nagawa noon. There was this regret and frustration of not doing what he could do earlier, and now, he was afraid that it might be too late. Takot siyang isipin na dahil sa tagal ng proseso, hindi niya na makikita pa si Olivia. Ayaw niyang tanggapin na baka nga huli na ang lahat. "I'm sorry," he uttered, it was almost a whisper. Only the air heard his regret. Sana'y noon pa. Sana ay nagkaroon siya ng lakas ng loob una pa lamang.

Takot akong makita siya kasi alam kong nandito pa rin 'yong sakit ng nakaraan na pilit kong kinakalinutan. "Look.....I am so so sorry.......I-I regret... letting you go....10 years ago...... I tried to find you. I really tried hard......j-just to find and see you again.... I hope you can forgive me. Lhala, I know w-what I did was wrong-"