Regretting You Novels & Stories

Napapatitig rin ako sa mga mata niyang walang kakurap-kurap na pinagmamasdan ako, naghihintay sa isasagot ko. "Daisy, hindi mo ba ako na miss?" tanong niya, medyo pumiyok din ang kanyang boses. Pero nanatili pa rin akong tahimik. "Ayos lang… naintindihan ko. Galit ka pa rin..." Pinisil-pisil niya ang aking kamay na hinayaan ko lang. “Alam mo ba, I regret not choosing you. Every single day, I regret it. Kung pwede ko lang ibalik, kung pwede lang mamili ulit…pwede bang maging tayo muli?"

Hindi ako umatras. Kahit sobrang lapit na niya. Kahit ramdam ko na yung bigat ng presensya niya. “Then maybe you stopped looking for better ones.” Doon siya natahimik. Mas matagal kaysa dati. At doon ko nakita ulit yung crack. Yung parte niya na pilit niyang tinatago. Pagod. Regret. At isang bagay na ayaw niyang aminin kahit sa sarili niya.

He let out a heavy sigh in disappointment. “Huli na ang lahat. I shouldn't have done that,” pagsisisi niya. Nakakatawa, 'di ba? Kung ano pa ang mali, ito pa ang nakakatuksong gawin. Parang kanina lang, siguradong-sigurado siya sa ginawa. Pero paano niya masisisi ang sarili kung ang puso na niya ang nagdidikta? “I see. You're regretting it now. I really thought...” he stopped and dropped a heavy sigh again, “nevermind.”

Gusto ko sampalin ang sarili ko, hindi ko alam kung bakit sinasabi ko to ngayon sa kanya, pero kada salita, kada luha, nababawasan ang bigat, nababawasan ang sakit, nababawasan ang guilt na nararamdaman na matagal ko nang itinago. Naramdaman ko na humigpit ang yakap nya, at halik nya sa gilid ng ulo ko. “I did not regret it, even a slightest regret. All those memories that we had, all of it was for keeps, lahat yon itinago ko, I wanted to continue making memories with you, baby. But we can’t do it as of the moment. I still have a job to do, I need to finish it first.” Hindi ko maintindihan sa mga sinasabi nya, he’s working in the same company that I’m working. Pero hindi ko na naitanong dahi

Totoo naman dahil kung hindi siya dumating sa tamang oras, ay malamang isa na ako ngayon na malamig na bangkay. "Cayden, you don't have to blame yourself. Look at me. Do you regret, saving me?" Tanong ko sa kanya. Mabilis ang naging pag-iling ni Cayden sa akin. "No. I did not regret saving you...... I regretted when I left you." Sagot nito sa akin. Ngumiti naman ako. "Then, learn this as a lesson. Be thankful instead. I am thankful that you were able to save me Cayden... I really do." Sincere na saad ko rito.

“I can’t wait to see you, too. But you’re such a jerk and told me things—” Hindi ko na naman natapos. Dumapo ang hintuturo niya sa labi ko, malamig dahil galing sa hangin pero nagpa-init sa katawan ko nang idikit niya iyon sa bibig ko, pinapatahimik ako. “I regret it,” pabulong niya, halos parang pinipiga ang sarili para aminin ‘yon. “The moment you told me to get out… I regret everything. I don’t know what came over me, Leah.”

“Are you still mad? I mean...are you still disappointed? Paano ba ako makakabawi sa ‘yo? I want us to be okay. I promise, susunod na ako palagi sa sasabihin mo.” “I don't think you can do that. Hindi ka sanay nang inuutusan sa dapat mong gawin. If you're going to change yourself because of me, I’m afraid that you’ll regret that sooner.” “And why would I regret it?” He shrugged. “We don't know what will happen soon. Kaya pumasok ka na sa loob at sa susunod na tayo mag-usap ulit.”

“Are you having regrets?” tanong nito nang sundan siya nito sa balkonahe ng condo ahbang nakatanaw siya sa kadiliman ng gabi. Halos alas onse na silang nakabalik. “I will never regret today,” sinsero niyang sagot. Yumakap ito sa kanya habang pareho silang nakatanaw sa iisang direksyon. “Ikaw?” “The only regret I have is not giving you the proper wedding that you deserve. Aayusin ko lang ang problema namin ni Dad –“

Noong akin pa siya, hindi ko naalagaan. Noong nandiyan pa siya, hindi ko nakita ang worth niya. At ngayong marunong na akong magmahal… doon naman siya malayo na. Napapikit ako habang sumisikip ang dibdib ko. Ganito pala ang tunay na regret. Hindi yung basta ka nagsisisi. Kundi yung alam mong kaya mo nang maging better… pero baka hindi na para sa taong dahilan kung bakit ka nagbago.

Karina suddenly burst into crying. "Yes, Love. Bumalik na ang baby natin. Pangako ko na aalagaan ko kayo. And sorry, because I failed you, last time." "I know that you're regretting it, Baba. Hindi na ako galit." "Mahal n mahal kita, Karina. Mahal na mahal ko kayo ng anak natin." "Mahal rin kita, Baba. Iingatan natin ang baby natin ha." "Yes, Love."