Another Word For Regretful Novels & Stories

“Ngayong alam natin na may mga taong gusto tayong sirain, kapag may mangyaring ganito, maging bukas sana ang mga isip natin at hindi agad magpapadala sa galit." Tumango-tango ako, at saka nilapat ang labi sa noo niya. “Alam mo, kaya kalmado ako na umuwi kanina, naisip ko kasi ang nangyari kay Danreve at Charmaine. Naisip ko na baka kapag nagpadala ako sa galit ay matulad ako kay Danreve, limang taong nawala sa kanya ang kapatid ko. Limang taon siyang nabuhay sa regret.” "Mabuti naman at naisip mo ‘yon. Kapag kasi ako ang nagtago, hindi lang limang taon; habang buhay, hindi mo na ako makikita, para habang buhay ka ring magsisi.”

Siya naman ang nag tanong dito at sa Hindi maipaliwanag ay kinakabahan siya sa isasagot nito sa kaniya. "I regret."

Pero bakit parang ang sakit pakinggan? Will the child inside me grow up as a mistake? [It shouldn't have happened. I took something important from you, it's a big mistake lalo na't you're my student.] Napangiti ako ng mapait. He's regretting what happened to us, I kinda regretted it too nung una pero nung nalaman kong buntis ako I kinda felt bad to regret what happened.

Noong akin pa siya, hindi ko naalagaan. Noong nandiyan pa siya, hindi ko nakita ang worth niya. At ngayong marunong na akong magmahal… doon naman siya malayo na. Napapikit ako habang sumisikip ang dibdib ko. Ganito pala ang tunay na regret. Hindi yung basta ka nagsisisi. Kundi yung alam mong kaya mo nang maging better… pero baka hindi na para sa taong dahilan kung bakit ka nagbago.

dagdag nito na kina tahimik ng lahat. “Dahil pag nawala na ang pagkakataon at binawi na sainyo ito. Wala na kayong pagkakataon pa para ibalik ang lahat sa dati. Sa huli puro regret lang nararamdaman ninyo..” huling wika nito at nag lakad na ito dala ang kanyang jacket. “Maliligo lang ako..” paalam nito at bigla na itong nawala.

mapait na sambit ko habang hindi inaalis ang tingin ko aa malungkot niyang mga mata. "I am sorry that I let all of this anger and frustration out, and vented it onto you. It was a terrible thing to do. Maling mali na nagpakain lang ako sa galit ko dahilan para maglaho ang tiwala ko sa'yo. I was so selfish and ignorant of your feelings. I regret that. I regret for being childish, 'yung isip bata na hindi kamaintinihan. I'm ashamed of my wrongdoing.." napakagat ako sa labi ko nang unti unti kong maalala ang mga senaryo noong pinakawalan niya na ako.

“Let me go. Please. Ayoko nang tumira kasama ka. Ayoko nang makita ka. Ayoko nang isipin ka!” Pero kahit sa anong pagmamakaawa ni Amber ay wala man lang pinakitang kahit anong emosyon ang lalaki. Napayuko ito at tahimik na umiiyak, bumagsak ang mga kamay sa hita. “I regret it…” bulong niya. “I really regret it.”

Huminga ako ng malalim at tinapos ang pag band aid sa sugat nito. "i know,sorry is not enough to forgive me, sa dami kong naging kasalanan sa inyo ni austen, i don't think i deserve the forgivess but i am still hoping na mapapatawad mo ako. I regret everything i did, i am very regretful." sabe nito dahilan para matigil ako.

Imbes na maawa ito sa akin, tila ba'y mas ginanahan lang ito nang makitang nahihirapan na ako. "Yeah, How could I. How could I marry you without even thinking?" he grinned. Ang sakit sakit na! "Sana noon pa lang sinabi mo na sa aking ayaw mo pala sa katulad ko! You regret marrying me? Edi sana noon pa lang hindi mo na ako niligawan!" sumbat ko dito. "Sana nga. Sana nga kaya kong maibalik ang mga panahong iyon at mas piniling magpakasaya sa buhay ko kaysa magpakabaliw sa isang tulad mo." mariin nitong wika.

She felt Jeffrey glanced at her. Malungkot siyang napangiti, oh how she would give everything just to meet her mother again, she would do it with a heartbeat. "They probably hate me. I can't face them. I'm too ashamed." Bumuntong-hininga siya at hinarap ito saka nginitian. "I see that your regrets are stronger than your longing. If you keep living that way, you may grow old and die with full of regrets." Sagot niya.