Another Word For Regretful Novels & Stories

Kita niya ang pag-aalala sa mga mata ni Ahleya, ang patong-patong na sakit at pagkabigo na bumabalot sa kanya "Ahleya, I understand if you're not ready to forgive me. I know I've hurt you deeply, and I regret every word I said. But I want you to know that this dress is not meant to buy your forgiveness or sweep our problems under the rug. It's simply an offering, a way for me to show you that I regret the words I said."

humahagulgol niyang sabi. Nanliit ako sa sarili. Naging pabaya ako at hindi nag-ingat, hindi iniisip ang mga kahihinatnan ng aking mga aksyon. Ngayon, isang inosenteng ama ang nawalan ng buhay dahil sa akin. "I'm so sorry, April. I wish I could take it all back," I said, my voice heavy with regret. But it was too late for apologies. The damage had been done, and I would have to live with the guilt and shame for the rest of my life.

"And you know what's even more funny? Umaasa pa rin ako na isang araw magiging okay din tayo. Magbabalikan din tayo. Na babalik ka pa rin sa akin. Na sa akin ka pa rin uuwi..." "I am so sorry," patuloy na paumanhin ko. "I know I was wrong." "Nag-bar ako. Nagkulong sa kwarto. Nagmukmok sa opisina. Nag-ubos ng oras sa site. Tumanggap ng sunod-sunod na projects. I was happy. I tried to be happy. I was so happy but regrets chased me." "I'm sorry..."

At naramdaman ko ang pagtulo ng luha mula sa aking mga mata. 'Yung mga salitang iyon ay hindi lamang simpleng mga salita ngunit ang mga salita iyon ay tila tinatawag ang lahat ng nabaon kong damdamin mula sa nakaraan. "I regret it Dawn, I regret not being able to save my grandchild. I regret hurting my own son. I regret hurting a woman like you na walang ginawa kundi mahalin ang anak ko ng buo. I regret insulting your dignity at nagsisisi ako na tinanggalan kita ng karapatan na mahalin ang anak ko. Kung pwede ko lang itama ang lahat ay gagawin ko pero hindi ko magawang ibalik ang nangyari na Dawn ngunit isa lang ang magagawa ko..."

Hindi ako umatras. Kahit sobrang lapit na niya. Kahit ramdam ko na yung bigat ng presensya niya. “Then maybe you stopped looking for better ones.” Doon siya natahimik. Mas matagal kaysa dati. At doon ko nakita ulit yung crack. Yung parte niya na pilit niyang tinatago. Pagod. Regret. At isang bagay na ayaw niyang aminin kahit sa sarili niya.

Nanlaki ang mata ng lalaki, nagpalipat-lipat ang tingin sa pera na nasa kama at sa kanya na nakatayo sa tapat nito. “Anong... sabi mo?” tanong ng lalaki, halatang nainis. Hindi siya nito pwede singilin ng malaking halaga dahil wala na siyang pera. Last money na niya iyon dahil bukas pa ang sahod nila. Kailangan niya panindigan na hindi niya nagustuhan ang ginawa nila kagabi, kahit pa sobrang satisfied siya roon. Halos marinig na nga ng kabilang kwarto ang malalakas niyang ungol sa sobrang sarap.

“Pero ako? Pero walang mangyayari kung magpapadala dala sa takot. Sugal ang umibig. Alam natin ‘yon pareho. Pero kung hindi tayo susubok, kung magpapadala tayo sa takot, baka mabuhay tayo sa regret.” “Anna…” halos masamid ako nang sambitin ko ang pangalan niya. Nanginginig ang boses ko. “Ayokong mabuhay sa regret… kaya susugal ako, kasi mahal kita.” “Dalawa tayong susugal...” Mahina, pero buo ang tono niya. “Kasi Jerome… tanggap kita… mahal kita kahit puso mo lang ang gumagana…”

Ang kanyang mga mata ay tumatagos sa akin ng lumingon siya at hinawakan ang aking kamay sa kanyang mainit na kamay. "Alam kong matagal na, pero pasensya na Harper. Sorry sa pangangaliwa ko sayo. Sorry sa pananakit ko sayo. Sorry sa pagtrato sayo na parang tae. Ako sobrang humihingi ng sorry na ginawa kong miserable at hindi matiis ang buhay mo. Ikinalulungkot ko na hindi ko nakita ang lahat ng kayamanan na mayroon ako dahil nawala ako at miserable sa sarili kong mundo. Alam kong hindi ako karapat dapat sa iyong pagpapatawad, ngunit sana ay tanggapin mo ito. I'm so sorry. Higit pa sa iyong alam."

"Bakit kasi pinakasalan mo pa at nagtiwala ka kaagad sa ama niya?" Regret was in the pit of his stomach. Nagtatagis ang bagang niya ng maalala ang kaniyang asawa noong una niya itong makita. "Akala ko kasi iba siya. Iba sa mga naging kalaguyo ko." "Marami ang namamatay sa maling akala, bro."

Iyong tingin na napakalungkot na hindi ko inaasahan makikita ko sa kaniyang mga mata. It was full of pain and sadness. What happened? He suppose to be happy right now. Nanigas ako sa kinauupuan nang marinig ko ang sunod niyang sinabi. "At sa sobrang kagaguhan ko, nawala ka sa akin" And if I heard it right, I can sense the regret in his voice.