Palagi akong naaakit sa mga kwentong malalim ang damdamin, at 'yung 'Florante at Laura' ang nagbukas talaga ng pinto para sa akin sa makulay na panitikang Pilipino.
Sinulat ito ni Francisco Balagtas (kilala rin bilang Francisco Baltazar). Isinulat niya ang obrang ito noong panahon ng kolonyalismong Espanyol—may halong personal na hinanakit at panlipunang pagninilay. Madalas ikinukwento na isinulat niya ito habang siya ay nasa gitna ng paghihirap dahil sa away sa pag-ibig at mga alitan, kaya puno ng matinding damdamin at alegorya ang teksto. Ang porma ng tula ay isang 'awit'—karaniwang may labing-dalawang pantig sa bawat taludtod at isinulat sa apat na taludturan bawat stanza—kaya may ritmong medyo musikal kapag binabasa nang malakas.
Bilang isang mambabasa, ramdam ko kung paano ginamit ni Balagtas ang alamat, labanan, at pag-ibig para magsalamin ng mga suliranin ng kanyang panahon: kaharapan, katiwalian, at pagnanasang makamit ang katarungan. Hindi lang ito isang simpleng pag-ibigang epiko; puno ito ng simbolismo at pagmumulat sa kalagayang panlipunan noong ika-19 na siglo, at iyon ang dahilan kung bakit lagi ko itong inuulit-ulit basahin.