Artistry Quotes Mga Nobela at Kwento

Kahit nga masakit sa akin, hindi ako tumatalikod sa salita ko. Napatango-tango siya. Nangangasim ang kanyang mukha at halatang nanlalaway na. Ngumiti na lang ako sa kanya. “Yan yung ngiting sinasabi ko sayo kanina. Halatang pilit yung ngiti mong ipinapakita sa kanila. Di ka talaga maaring maging artista niyan. Hindi tulad ko na ako ata ang the Man of many talents. Ahahaha.”

Si Liovie. "Art is not just about what we see." I said into the microphone, my voice was steady despite the distraction. "It’s about the soul behind it. The stories we tell when words are not enough." As I finished my speech and the applause erupted, hindi ako dumiretso sa mga cocktails o sa mga board members na gustong makipag-shake hands. I walked straight to Liovie. Nakita ko kung paano nag lumiwanag ang mukha niya nang makita akong papalapit.

"Well… sikat ka naman, diba? Ba’t di na namin pakinabangan ‘yung ‘pagiging artista’ mo? Sayang eh!" "Mga traydor! Akala ko ba true friends tayo?" sagot niya na kunwari’y nagtatampo. "Pero seryoso, namimiss ko rin ‘yun, Quice. Ang sarap ng buhay noon, walang masyadong pressure, walang ganitong complications…"

"Mukhang nabangga yata ulo ng taong ‘to sa pinto." "Gusto pa niyang mapahiya sa harap ng media at audience?" "Hehe, masyado pa siyang bata..." Isang matandang babaeng artista ang mapang-utyang nagsalita habang nakakunot ang labi: "Hindi ba’t ito ang pagkakataon niyang magpasikat? Wala ngang talento ‘yang batang ‘yan, pero sa pakulo, panalo."

Sinabi ko ang pakay namin at minasdan niya ang kasama ko. "May potential kailangan lang hasain pa may mga talent na kahit hindi hasain magaling na talaga sa pag-arte, may mga talent na wala sa kanya ang pag-arte huwag natin ipilit kahit gusto may talent na katulad niya na kailangan i-hubog ang nakatagong talento niya." sagot ng taong pinuntahan namin pinalabas niya ang kasama ko.

Isang kulay, pero sapat para ipakita ang lahat—pain, longing, hope, and love. And she knew it. She could see it. Kahit hindi niya sabihin nang diretso, ramdam ko. My art spoke louder than any polite compliment she could offer. “Mas maganda pa rin po ang mga gawa niyo. You’re my inspiration, Mrs. Forester,” sabi ko na may ngiting pilit pero magalang, habang nagpipigil ng hilab ng sikmura. Kung puwede lang sumuka sa harap niya, kanina ko pa ginawa. Hindi ko talaga kayang makipagplastikan, pero kailangan. Para sa misyon. Para sa hustisya. Para sa paghihiganti.

Higit na nakaagaw ng atensyon nito ang mga painting sa wall na may pirma niya. “Wow, gawa mo?” “Oo. Libangan ko ang magpinta.” “Ang ganda. Mas magaling ka pa kay Beethoven.” “Heh! Composer ‘yun hindi painter!” Tumawa ito. “Alam ko, tinitignan ko lang kung alam mo. Maswerte ang mga magiging anak natin. Matalino at artistic ang nanay nila.” “Liam, advance ka masyado mag-isip. Pangalawang pagkikita pa lang natin.”

“Pero paano kung totoo yung sinabi niya na wala akong bago maibibigay?” “Alam mo kung ano lang ang totoo? Totoo na ikaw ay isang artist. Totoo na pinagtrabahuhan mo yan. Totoo na may mga taong naaabot ang puso mo. At higit sa lahat, totoo na hindi ka sumusuko.” Napahinga ako nang malalim. “Hindi ko alam kung kaya ko pa.” “Kaya mo, Thea. Kung gusto mong magpahinga, magpahinga ka. Pero huwag mong ibasura lahat ng pinaghirapan mo dahil lang sa isang taong hindi nakakakilala sa’yo.”

Lihim naman akong napangiti. "Alukin mo na din kasing mag artista. Tingnan mo naman, ang kinis at ang ganda niya at kaunting rehearsals and trainings tiyak na sisikat kaagad iyan." narinig ko namang sagot ng kausap nito. Lihim naman akong napangiti. Hindi ako pwede sa ganyang propesyon dahil wala akong talent. Hindi din ako marunong mag pose sa harap ng camera. Ganda lang ang meron ako! Charrr!